Fairly Determined

Sait Faik'in Gamatosu

2012-02-17T23:33:00.005+02:00

Şu sıra yeniden Sait Faik Beyefendi'yi keşfe çıktım. Hoş, Sait Faik hayattayken kendisine "beyefendi" diye hitap edilmesinden hoşlanmıyordur diye düşünüyorum. Onu tarif edebilecek, sokaktan çıkma onlarca sıfat bulabiliriz ama "kibar" yakıştırmalar ona gelmez, bilakis incitir diye düşünüyorum. Bir de şunu düşünüyorum; Sait Faik elbet elimizden geçmiştir ya bu yetmemeli, belli aralıklarla dönüp yeniden okumalı.

Mevzu Sait Faik olunca ben abartıya meyil ediyorum; bana kalırsa Türk öykücülüğünün en müstesna ismidir Sait Faik. Neden derseniz, geçerli bir cevap veremeyebilirim. Ama öyledir işte. Neyse daha fazla uzatmadan, evde rastladığım, içinde röportajlarının, konuşmalarının, mektuplarının bulunduğu 'Açık Hava Oteli' isimli kitapta yer alan, ardından youtube'dan da görüntülüsünü bulduğum Orhan Kemal ile olan bir anısına getireyim lafı.

" Sisli bir kış günü, Gülhane parkının ıssız yollarında bana anlattıklarnı hatırlıyorum da...

- İstanbul, İstanbul, İstanbul... Sanıyor musun ki bu yeknesaklıktan ben de bıkmadım? Ama ne yapayım? Anadolu ve Anadolu insanına dair çok az şey biliyorum. Bilmediğim şeye burnumu sokamam ki...

Anadolu'yu eserlerinde olanca çıplaklığıyla verebilen sanatçı arkadaşları hakkında söylediği sitayişli sözleri burada tekrarlamak istemiyorum.

Bir gün de şöyle bir konuşma geçmişti aramızda:

- Ulan, demiştim, şu avareliği bırak, derlen toparlan azıcık!

Yüzüme hayretle bakmıştı: - Ne olacak?

- Ne olacağı var mı? Bir baltaya da sen sap ol!

- Mesela?

- Mesela. Ne bileyim? Bir yerlere sefiri kebir filan olabilirsin.

- Hadi ulan, dalga mı geçiyorsun?

- Niçin?

- Öyle şeylere yüksek diploma ister.

- Sende yok mu?

- Ne gezer?

- Peki şu Fransa'da tahsil, Grenoble filan?

Basmıştı kahkahasını.

- Oralara okumak için gitmedim ki ben?

- Ya?

- Gezmek, eğlenmek, bir de...

Anlatmıştı, uzun uzun anlatmıştı da kahkahalarla gülmüştük.

Hey gidi Sait hey!

Ne isterdim bilir misiniz? Kabil olsa da tekrar dirilse ve hakkında yazılanları gözden geçirse. Öyle sanıyorum ki, bu yazılardan bir kısmı için basardı gamatoyu."

(Sait Faik, Açık Hava Oteli, Sait Üzerine, aktaran: Orhan Kemal)

Erkek ve Kel Yazarlar

2012-02-13T15:33:00.004+02:00

"Gençliğimde 'memleketimin yazarıdır' diye kitaplarını edindiğim, biriktirdiğim, hatta okuduğum orta yaşın üzerinde pek çok yazar, son yıllarda enerjilerinin bir kısmını, benim yazdığım kitapların ne kadar kötü olduğunu kanıtlamaya harcadılar. Beni bu kadar önemsemelerine ilk başlarda sevinirdim. Şimdiyse kütüphanemi boşaltmak için depremden çok daha sevimli bir gerekçe bulduğum için memnunum. Böylece kütüphanemin Türk edebiyatı raflarında, elli yaş ile yetmiş yaş arasında, doğuştan hayatı kaymış, yarı başarılı, yarı şaşkın, vasat, erkek ve kel yazarların kitapları hızla eksiliyor."

(Kitaplık, Mart-Nisan 2002, Sayı 40, "Bazı Kitaplardan Nasıl Kurtuldum?")

Pamuk'un kastettiği isimleri tahmin etmek pek zor değil. Benim şaşırdığım, Pamuk gibi naif, kırılgan ve saf bir yazarın onu eleştirenlere karşı takındığı tavrın gaddarlığı. Onun dışında, "kütüphane boşaltmak" hemen tüm okuyucuların ciddi bir sorunu. Pamuk, "doğustan hayatı kaymış"ları eleyerek "kütüphanesini" rahatlatmış görünüyor.

Gölgesizler ve HAT

2012-02-02T01:40:00.003+02:00

Bir eser, kitaptan filme aktarıldığında sıklıkla görülen filmin, kitabın önüne geçtiğidir. Bu, filmin doğası gereği mazur görülebilir. Zira film sadece ona bakmanızı bekler, takip etmesi kolaydır. Bir de izlediğinize hakim olamaz, en fazla esir olabilirsiniz. Soru soramaz, altını çizemezsiniz. Oysa bir metin okurken ona hakim olabilir, karşılıklı bir ilişki içine girebilirsiniz. Sözgelimi, metnin hoşumuza giden ya da aklımızı çelen bir kısmının altını çizeriz ya...İşte o eylem içinde şu an burada anlatamaya dilimin dönmeyeceği kadar "derin" bir eylemdir. "Özgürce", "verimli" ve hatta "interaktif" bir eylemdir. Asla televizyonun karşısında o özgürlüğü sağlayamayız. Oradaki interaktiflik tamamen bir yanılsamadan ibarettir ya neyse...

Bunca lafı "Gölgesizler" için ettim. Ümit Ünal cesaret isteyen bir işe kalkışıp, okuyucu olarak dahi hayal etmesi zor olaylar içeren bir romanı beyaz perdeye aktardı. Ama yukarıdaki tabloyla karşılaşamadık haliyle. Aksine filmin başarısızlığı, kitabı gün geçtikçe duyulur kıldı. Hatta notos'un alternatif 100 temel eser listesine girmeyi başardı (şuradan). Filmin üstünden 3 yılı aşkın bir süre geçmesine rağmen hala çıt yok. Ümit Ünal bir film çekti ve çektiği film esin aldığı kitabın gölgesinde kalmaktan başka bir işe yaramadı. Hoş, Ümit Ünal'ın filmlerini de "çektiği filmler" ve "yazdığı filmler" olarak rahatlıkla ikiye ayırabiliriz ya, burada kalkışmayalım bu işe.

Filmin en güzel yanı, kitabın yazarına -muhakkak ki onun da rızasıyla- yer vermiş olmasıydı. 48 saniye sürse de HAT'ın oyunculuğu, en azından benim için, arşivlik niteliktedir.

Jay Jay Spearing

2012-02-01T16:22:00.005+02:00

Lucas'ın sakatlığı olmasa bu sene de izleyemeyebilirdik Spearing'i. Sanırım ilk kez Fulham maçında ilk 11'de başladı bu sezon. Ondan önce, çok kısa süreler almıştı. Ki Lucas da Fulham maçından bir hafta önce, Chelsea'ye karşı oynanan Carling Cup mücadelesinde sakatlanmıştı. Ocak ayı içinde o bölgeye transfer bekleniyordu. Hatta bir süre için Cheick Tiote'nin adı geçince ben de bu transferi dört gözle bekler hale gelmiştim. Nasılsa, Tiote söylentileri kısa sürede kesildi. Kenny, Spearing'de ısrar etti. Hemen kimse Lucas'ın sakatlığından önce çok süre alamadığı için yeterince tanımıyordu Spearing'i. Üstelik ilk maçına da kırmızı kartla başlamıştı. Neyse ki, ardından gelen şansı tepmedi ve Lucas'ın yokluğunda şimdilik "idare edebileceğini" gösterdi. Eminim, ilerde çok daha fazlasını yapabilecek potansiyele sahip.

Fiziği yetersiz ama mücadele gücü yüksek. "Tekmeye kafa sokan" cinsten bir ön libero. Üstelik "tekmeye kafa sokan futbolcular" klasmanının top tekniği zayıf üyeleri arasından bu özelliğiyle rahatça sıyrılabilir. Pas isabet oranı çok yüksek, ayağı yumuşak. Tek toplarının hastasıyım.

Lucas'ın yokluğunda çıkardığı en iyi maçlardan biri olan Newcastle maçında yaptıklarının kısa bir özeti aşağıda.

Mira

2012-02-01T01:55:00.004+02:00

Ölümünden kısa süre önce, kendi ayakları üzerinde durmaya karar verdiğinden belki de, hayatını Berlin'de geçirmeye karar vermiş Kafka. Çok sevdiği kız kardeşlerini yalnız bıraktığına üzülse de, yıllarca baba baskısı altında yaşayan Kafka için Berlin, özgürce bir yaşamın kapılarını aralayan bir kent görünümündeymiş. Bir gün Berlin'de, sevgilisi Dora ile birlikte yaşarken, gezintiye çıktığı Steglitz Parkı'nda küçük bir kız çocuğuna rastlamış. Rivayet o ki, Kafka'nın bu küçük kızla olan tanışıklığı onun hayata biraz daha asılmasını sağlamış; hemen her gün kıza kaybettiği bebeğinin akıbetini anlatan mektuplar yazmış ve okumuş.

Sözü uzatmayalım, mektuplar ortada yok. Berlin'de son günlerini geçirdiği ev didik didik aranmış aranmasına ama herhangi bir mektup bulunamamış. Kafka'nın, yazdığı hikayelerin kudretinden şüpheye düştüğünde onları, bir işe yarasınlar diye, ısınmak amacıyla yaktığı biliniyor. Kim bilir belki de Kafka, Dora'nın tüm itirazlarına rağmen küçük kıza yazdığı mektupları da yakmıştır. Mektupların, Max Brod'un Kafka'nın müsveddelerinden oluşan bavulunda da bulunamadığını düşündüğümüzde, yakılmış olduğu ihtimali daha da anlam kazanıyor.

"Kafka'nın Bebeği", Kafka'nın hayatı üzerine araştırmalar yapan Gerd Schneider'in mektuplarda neler yazdığını merak etmesiyle başlıyor.

Kitabın eleştirisine girmeyeceğim, şurada girilmişi var.

2011'in En İyi Çalışan 10 Yayınevi

2011-12-22T18:32:00.015+02:00

Yeni yıla girmeden nasıl bir liste yapayım da ortalığı sallayayım, diye düşünmedim tabii. Aklıma bir çırpıda bu geldi, vakit olursa, geride bıraktığımız sene içinde okuduğum, izlediğim şeylerin ufak bir dökümünü de yapmak istiyorum. Lakin şimdi 2011'in iyi çalışan yayınevlerinden söz etmek istiyorum. Sıralamanın tamamen şahsi gözlemler sonucunda oluştuğunu da eklemeden geçemiyorum.

10- Sayfa6 Yayınları: Bildiğim kadarıyla İnkilap Kitabevi 'nin bünyesinde bir yayınevi Sayfa6. En fazla iki senelik geçmişleri var yayın dünyasında. Benim dikkatimi ilk olarak, idefix'in hazırladığı 2011 listesinde de ilk 100'de yer alan, Beatrice & Virgil (Yann Martel) ile çektiler. Zaten Yann Martel'in türkçedeki ilk kitabı Pi'nin Yaşamı 'nı da İnkilap yayımlamıştı. Sanırım Sayfa6, İnkilap için fazla "renkli" kitapların basımını üstlenecek. Şimdiye kadar bastıkları kitaplardan anladığım, genç okurlara yönelik, genç yazarların kaleminden çıkmış, aksiyonu bol hikayeler üzerinde duruyorlar. Pazara da çok hızlı girdiklerini belirtmek gerek. Hem sayıca fazla kitap bastılar hem de önemli kitaplar vardı bastıklarının içinde. Yayımladıkları kitaplardan ilk bakışta dikkat çekenler ise şunlar, Bir İtalyan Masalı (Laurie Fabiano), Şiddet (Dean Koontz) ve Sevgili Katil (Belinda Bauer). Dahanu Yolu (Anosh İrani) ve Beatrice & Virgil (Yann Martel) ise bu sene yaptıkları en iyi işlerden.

9- April Yayıncılık: Bestseller romanların yayınevi görünümünde olsa da April'in hakkını vermek gerekir. İlla bestseller okunacaksa April'inkiler tercih edilebilir sözgelimi. Benim April'e yaklaşımım özetle bu minvaldedir. Bunun dışında, durmadan çalışıyorlar, çok kitap basıyorlar ve en önemlisi "iyi bestseller"lar yayımlıyorlar. Mesela, Kurt Vonnegut'un Ölümlüler Uyurken ve Gece Ana adlı romanları buna iyi örneklerden. Ayrıca J.D Salinger'ın mektup aşkı olarak bilinen Joyce Maynard'ın Çilek Kızlar, idefix'in hazırlamış olduğu listede ilk 100 içerisinde gösterilen Melida Tüzünoğlu'nun Ambulansla Dünya Turu ve "kaderini kendin çiz" temalı, şahsen hiç haz etmedğim ama çok yoğun ilgi gören, Heather McElhatton'ın Şahane Hatalar isimli romanı yoğun ilgi gören romanlardan oldular. Benim için ise April 'in 2011'de yaptığı en iyi iş Jodi Picoult'nun Ev Kuralları idi.

not: Şurada April, Murat Menteş ve Alper Canıgüz aynı cümlenin içinde geçiyor. Sanırım birkaç afili filintanın bundan sonraki romanları April' den yayımlanacak.

8- Domingo Yayınevi: Domingo hakkında sözü fazla uzatmamak lazım. Bildiğim kadarıyla yeni bir yayınevi. Şu Steve Jobs biyografisi dışındaki hemen her kitabı okunur. Bu kadar iddialıyım. Koltuk (Benjamin Pazzybok), Boksör Böcek (Ned Beauman) ve yılın son günlerine doğru çıkan Yatak (David Whitehouse)... Özellikle Yatak'ın üzerinde çok durulduğunu belirtmek gerek. Geçtiğimiz senelerden Domingo önerileri ise Aşk ve Gurur ve Zombiler (Seth Grahame - Smith) ve Film Kulübü (David Gilmour)...

7- Kırmızı Kedi Yayınları: Haydar Ergülen ve İlknur Özdemir'in yönetiminde diye biliyorum Kırmızı Kedi. Yanlışım varsa düzeltin. Neyse, 2008'de kuruldular. İlk 1-2 sene ağır aksak ilerleseler de 2010'dan itibaren çok önemli işler yapmaya başladılar. Gelecek senelerde bu listenin çok daha üst sıralarında yer alacaklardır. Yılın son günlerine doğru, kurgusuyla ön plana çıkan Kafka'nın Bebeği (Gerd Schneider) adlı romanla, tüm dikkatimi çekmeyi başardılar. Bunun dışında, en iyi 100 listesinde bulunan Mino'nun Siyah Gülü (Hüsnü Arkan), Kabil (Jose Saramago), Genç Bir Romancının İtirafları (Umberto Eco), Taş Uykusu (Aslı Tohumcu) gibi önemli kitaplar yayımladılar. Ayrıca, Beş Parasızdım Ve Kadın Çok Güzeldi (Derviş Şentekin) gibi bir ilk kitabı basmakta beis görmemeleri, yeni yazarlara verdikleri önemi göstermesi açısından önemliydi. Lakin söz konusu kitap pek başarılı değildi, o ayrı mevzu.

6- Can Yayınları: Can, Can Öz'e rağmen bu listede. Kendisiyle husumetimiz devam etse de geçtiğimiz sene de önemli kitaplar basmaya devam ettiler. Tabii ellerindeki imkan düşünüldüğünde fazla bir iş yapmadıkları görülüyor. Fakat özellikle öykücülükte en üst noktadalar, onu kabul etmek gerekir. Öykü demişken, son günlerde çok önemli öykücülerin kitaplarını yayımladılar. Bunlardan birkaçı, Sükut Ayyuka Çıkar (Yücel Balku), Tır Kamyonları (Yiğit Okur), Ekmek ve Zeytin (Ahmet Büke) ve Lataros Değirmeni'nde Üç Dakika (Hasan Özkılıç). Bunun yanı sıra, yeni bir korku-gerilim dizisi başlattılar ama henüz o alana giremedim. Yabancı dilde romanlarda ve klasiklerde de bir kaç önemli iş yaptılar, belirtmeden geçmeyelim, 2003 Nobel Ödülü sahibi Coetzee'nin otobiyografik nitelikli romanı Taşra Hayatından Manzaralar'ı, Daniel Defoe'nin Moll Flanders'ı ve Jack London'ın Katıksız Sevgi'si dikkat çekenler arasında yer alıyor.

5- Doğan Kitap: Sahip oldukları imkanları düşününce, yaptıkları az bile. Yine de yayın dünyasındaki yerleri çok önemli. Sözgelimi Mavi Tilki (Sijon) gibi bir kitapla tanıştırdılar bizi. Bol ödüllü Bulut Atlası (David Mitchell) da bunlardan biri. Başka Dillerin Şarkısı (Karin Karakaşlı), Bulut Bulut Üstüne (Ethem Baran) ve Ayetên Li Can Nivîsandî (Yavuz Ekinci - Türkçesi: Tene Yazılan Ayetler) gibi yayıncılık açısından cesaret gerektiren işlere imza attılar. Alıcısı olmayan kitapları basabilme lüksüne sahip Doğan. Her şeye rağmen bunları basması güzel tabii. Nedim Gürsel, Zülfü Livaneli, Tuna Kiremitçi, Elif Şafak ve Hakan Günday gibi çok satan yazarların kitapları da yine bildiğimiz üzere Doğan'dan basıldı. Burada aslında İskender'e (Elif Şafak) ayrı bir parantez açmak gerekir...Ama biz açmayalım, devam edelim.

4- İletişim Yayınları: Okuyucuları yeni yazarlarla tanıştırma konusunda birincilik İletişim 'in sanırım. Barış Bıçakçı, Hakan Bıçakçı, Sezgin Kaymaz, Emrah Serbes ve daha birçoğunu İletişim veya Tanıl Bora sayesinde tanıdık. Bu sene de hız kesmeden devam ettiler basıma. Karanlık Oda (Hakan Bıçakçı), Sinek Isırıklarının Müellifi (Barış Bıçakçı), Öfkenin Şenliği (Jaklin Çelik) ve Yolgeçen Hanı (Pınar Selek) bu sene bastıkları önemli kitaplardan birkaçı. Ayrıca Sevgi Soysal dizisine ait kitapları 2011 yılı içinde yeniden bastıklarını ekleyelim. Bunun dışında, klasiklerde de çok hareketliydiler. Beyaz Diş (Jack London), Beş Paralık Roman (Bertolt Brecht) ve özellikle başarılı oldukları Rus Klasikleri'nde yayımladıkları Yüzbaşının Kızı (Aleksandr Puşkin) ve Yamaç (Ivan Gonçarov)... Klasik alanında İletişim - belki de editörleri Orhan Pamuk olduğundan- nedense hep bir adım önde gibi geliyor.

3- Metis Yayınları: Tehdit Mektupları (Aslı Biçen), Şairin Romanı (Murathan Mungan), Son Adım (Ayhan Geçgin) ve Bazuka (Murat Uyurkulak), Metis'in "ne iyi yaptı da yayımladı"sının türkçe ayağını oluşturuyor. Zaten idefix'in listesinde, Şairin Romanı da, Son Adım da, Tehdit Mektupları da kendine üst sıralarda yer bulmuş. Tez zamanda, Tehdit Mektupları (farklı kurgusuyla anılıyor) ve Son Adım'a dalmak lazım. Türkçe dışında, Temize Havale (Juli Zeh), Mobius Dick (Andrew Crumey) gibi yabancı romanlar bir çırpıda göze batanlar. Kısacası, Metis özellikle türkçe alanında rakiplerinden bir adım daha öne çıkmış 2011 senesi içerisinde.

2- Ayrıntı Yayınları: Roman ve öykü eksenli bir sıralama olacağından, mümkün olduğunca inceleme üst başlığı altındaki kitapları es geçmeye çalıştım. Lakin kimi sıra dışı çalışmalara da elimden geldiğince değinmek istiyorum. Bu girizgah Ayrıntı'nın "ağır kitaplar" dışında da çok iyi işler yaptığını belirtmek içindi. Akhisar Düşerken (Mahmut Şenol), Arıza Babaların Çatlak Kızları (Ayten Kaya Görgün), Bir Zamanlar Bakırköy (Tahir Musa Ceylan), Kuzeye Göç Mevsimi (Tayeb Salih) gibi ilginç kitaplar yayımladılar. Burada özellikle Akhisar Düşerken'e ayrı bir parantez açalım. Roman yine idefix'in listesinde, geçtiğimiz yılın en iyi 100 romanı arasında gösteriliyor. Buna rağmen Yeraltı Edebiyatı kısmında aynı hareketliliği göremedim. Gözümden kaçan önemli bir roman olmuşsa affola. Bunun dışında roman dışı övgü hakkımı Tanrısız Ahlak (Walter Sinnot Armstrong) adlı eser için kullanıyorum.

1- Sel Yayıncılık: Şüphesiz, geride bıraktığımız senenin en verimli yayınevi Sel Yayıncılık idi. Özellikle yılın ikinci yarısından itibaren çok önemli kitaplar yayımladılar. Çok fazla yeni eser bastılar. Üstelik yenilerin hepsi çok önemliydi. Kısacası bastığı her kitap yerini buldu denilebilir. Türkçe alanında bir çırpıda, Karahindiba (Sinan Sülün) ve Jar (Kemal Varol) aklıma gelenler. İkisinin ortak özelliği, yazarlarının ilk kitapları olmaları. Sel'e yeni yazarları açığa çıkarma hususundaki hassasiyetleri için teşekkür etmek gerekir. Yine türkçe romanda, Selçuk Altun'un Bizans Sultanı adlı romanı basılır basılmaz çok önemli övgülere mazhar oldu. Ayrıca, İntihar Dükkanı (Jean Teule), Benim Eğitimim / Bir Rüyalar Kitabı (William Burroughs) ve yine William Burroughs'a ait Nova Ekspresi gibi kitaplarla yabancı dilde romanlarda da iyi işler yaptılar. Dahası, yılın sonuna doğru Orgazmın Tarihi (Robert Muchembled) gibi fevkalede değerli bir incelemeyi türkçeye kazandırdılar ki bu onları birinci yapan en önemli detaylardan biri.

David O'Leary & Martin O'Neill

2011-12-16T22:35:00.005+02:00

"Because of where I was brought up and the type of background in Ireland, where you were Celtic or Rangers, I was a big Celtic fan."

"But in England, when everyone was choosing their side, mine was always Sunderland. They're my old team. I supported them as a kid and Charlie Hurley was my hero."

Benim için İrlanda adasının iki parçasını David O'Leary ile Martin O'Neill temsil ediyorlar. Britanya'ya girersek, oradan çıkamayız tabii. Yukarıdan Kenny Dalglish, David Moyes ve Alex Ferguson'la başlar, Alan Pardew ve Ian Holloway gibi isimlerle devam eder "güzel" menajerler. Muhakkak izlemediğim, ismini unuttuklarım vardır ya, bir çırpıda aklıma gelenler bunlar. İlle de güzelliği aç denirse, her biri nev-i şahsına münhasırdır, der geçerim. Lakin kimilerine yetmez; çünkü sevgini açıklayamayınca (o nasıl olacaksa) iflah olmaz bir romantik oluyorsun. O etiket üstümüze yapışalı çok oldu, dolayısıyla önemsemenin pek manası yok.

Neyse, David O'Leary diyorduk...En son Jaja'nın da formasını giydiği Al-Ahli'de görüldü. Aston Villa'daki görevini Martin O'Neill'e bıraktıktan sonra Premier Lig'e uğramadı. 2006'dan, Al-Ahli'nin başına geçtiği 2010'a kadar geçen sürede hiçbir şey yok kariyerinde. Bu biraz olsun düşündürücü. Belli ki bir süre kendini "nadasa bırakmış", ardından bilmediği bir maceraya girmiş, sonuç alışıldığı üzere hüsran olmuş. Dileyelim, çok geçmeden bir Premier Lig takımı yönetme şansına kavuşsun, bugünlerden bakıldığında rüya gibi hatırlanan Leeds'e benzer bir takım daha yaratsın.

Martin O'Neill ise O'Leary'nin aksine yüzünü hiç özletmedi. Ama eskitmedi de. Hep doğru işler yaptı. Şimdilerde, çocukluğundan beri desteklediği Sunderland'i yönetiyor. Henüz 1 maça çıktı takımıyla ve serüveninin hiç de sıradan olmayacağı daha ilk maçtan belli oldu. Blackburn'e karşı uzun süre 0-1 yenik götürdüğü karşılaşmayı son 10 dakikada gelen gollerle 2-1 kazanmasını bildi ve taraftarlara heyecanlı bir merhaba demiş oldu. Gözlüklü, eşofmanlı, tutkulu bir adam... Ha bu arada, işi bu kez hiç kolay değil, Sunderland düşme hattının hemen yukarısında ve şimdiye kadar yalnızca 3 galibiyet alabildi. Yine de kadrosunun ortalamanın biraz üstünde olduğunu belirtelim. Çocukken desteklenen takıma teknik direktör olarak "dönmenin" güzelliğini Mustafa Denizli'nin gözlerinden okumuştuk. Üstelik, ne O'Neill ne de Denizli, futbolculuk dönemlerinde destekledikleri bu takımlarda görev alamadılar. Bu muhakkak ki, O'Neill'i daha fazla kamçılayacaktır. Pazar günü, Tottenham deplasmanıyla işe başlasa hiç fena olmaz hakikaten.

Sarı Fare

2011-12-06T12:32:00.005+02:00

Yukarıdaki başlık akıllara bir an için Torres'i getirebilir ama ben onu uzun süredir Lucas için kullanıyorum. Sissoko, Xabi, Mascherano derken 2009-2010 sezonundan itibaren formayı sırtından çıkaarmadı. Önce Rafa, şimdi Dalglish. İkisi de ısrar ettiler onda. Sonuç ortada. İki senedir Liverpool orta sahasının her şeyi, futbol içi tabirle "takımın kalbi".

Topla olan hasbihali zaten çok ileri boyutlarda, bunu amcası Leivinha'nın mirasına bağlayalım. Lakin, defansif anlamda gösterdiği gelişim hakettiği ilgiyi görmedi futbol severler tarafından, o da ilginç. İsmi ve cisminin, oynadığı topun gösterişten uzak, daha işlevsel olmasına bağlıyorum. Başka neye bağlayabilirim ki? Yoksa, bu adam, bugün en üst düzey orta alan topçularından ikisi olan Fabregas'ı da, Yaya Toure'yi de tek kelimeyle bitiren adam. Övgü değil de, hakkı dahi verilmiyor kimi zaman.

Ez cümle, oyun bilgisi, top tekniği, pas isabet oranı üst düzey; pozisyon bilgisi ve top kapma yeteneği ise giderek gelişmekte olan güzide bir oyuncumuzdur Lucas Leiva.

not: Lukız da tıpkı Dunga, Elano, Fabio Aurelio ve daha nice Brezilyalı gibi İtalyan kökenliymiş.

EPL 10. Hafta West Bromwich Albion: 0 Liverpool: 2

2011-10-30T15:15:00.004+02:00

Bugün, en azından benim için, en verimli, kapasitesi en yüksek Liverpool merkezde Lucas-Adam-Gerrard üçlüsünün yer aldığı, ileri üçlüde ise uzak forvetlerle hücum bölgesinde asimetrinin ve akışkanlığın hakim olduğu bir yapıda ortaya çıkıyor. Carroll'ı tercih etmememin temel sebebi de bu. Aslında benim bu yazdıklarım Kenny'nin geldiği günden beri yaptıklarından farklı bir şey değil. İlk günden beri yerleştirmeye çalıştığı felsefenin pasa ve harekete dayalı atak bir futbol anlayışı olduğu bir çok yerde yazıldı. Yani, Kenny zaman zaman -bence en uygun olan- 4-3-3'ü terk ederek 4-4-2'ye dönse de -ki bu tercih değişikliğini nispeten zayıf rakiplere karşı daha sık uyguladığını biliyoruz- diziliş farklılıkları oyun felsefesine dair ciddi bir değişimi içinde barındırmıyor. Oynanan oyunun sene başından beri az çok aynı kalıplarda olduğunu söyleyebiliriz - Tottenham maçı bana kalırsa sezonun sonuna kadar bir daha yaşanmayacak bir hezimet olarak ayrı tutulmalı-. O zaman, sistem ve dizilişlerin çeşitli oyun anlayışlarına yönelik belirli kısıtlamalar veya imkanlar içerdiği gerçeğini de unutmadan, Kenny'nin Liverpool'unun ilk günkü planlarına sadakatle bağlı kaldığını söyleyebiliriz.

Bu uzun girizgah biraz da Carroll'ın saha içi varlığına ve 4-4-2'nin geçici bir durak olduğuna dair iyimser bir açıklama yapmak niyetiyle yazıldı. Evet, takımda ciddi bir sıkıntı yok, acil çözüm gerektiren problemler vs. yok. Lakin, çok ciddi bir ışık da yok. Geçtiğimiz sezonun sonlarında yakalanan renkli futbola bu sezon hiç bir maçta ulaşılamadı. Bu şart değil elbette ama ileriye yönelik beklentileri renkli ve tempolu bir futbol her zaman canlı tutabilir. Burada daha önce sürekli takımın daha iyiye gideceğini yazdım, mevcut oyun anlayışı ve mavcut çabalar bunu doğrular nitelikte. Takımdaki herkes iyi niyetle çalışıyor ve morallerin bozulması için hiç bir gerekçe yok henüz. Öyleyse, esas sorunun "iyi"nin kendisine dair bir sorun olduğunu söyleyebiliriz.

Birbirine tezat olarak görülebilecek bu iki bölüm aslında Liverpool'un ne kadar iyi olmayı hedeflediği sorusu cevaplandığında anlamını bulabilir. Mesele Liverpool'un toparlanması ise sanırım bu mesele çözülmek üzere. Lakin mesele daha iyiye ulaşmak ise en azından bir sezon daha beklemek gerekecektir diye düşünüyorum.

Tüm bunların dışında, hiç bir problem yaşamadan geçilen maça dair notlara dönecek olursak:

* Savunmada yine sıfır hatayla onadı Liverpool. Geçen hafta Reina'nın yaptığı fahiş hatayı saymazsak, savunma uzun süredir hatasız oynuyor. Bu Liverpool adına en önemli artı. Üstelik savunmanın esas parçası Carragher yokken böyle bir performansa ulaşılması çok daha önemliydi.

* Adam Liverpool'un gelecek senelerdeki en önemli parçası olabilir. Yeteneği ve takıma kattıkları tartışılmaz. Kimi zaman gereksiz sertlikte müdahaleler yapsa da hırsını kontrol edebildiği zaman hem hücum hem savunma anlamında takımın gizli yıldızı olabilme potansiyeline sahip gözüküyor.

* Yeni transferler hakkında her hafta olumlu sözler ediyorum ama Doning ve Henderson'ın isteneni veremediği açık. Özellikle Downing takımda ritmini bulamayan belki de tek oyuncu. Toplu hücum organizasyonlarında yer al(a)mıyor, takımdan daha ayrık bir görüntü veriyor.

* Carroll'ın golü ve Suarez'e yarattığı boşluklar sevindirici ama Carroll'ın varlığı tüm bunlardan daha fazlasını konuşmamızı zorunlu kılıyor.

* Lucas'ın kazandığı olgunluk takım adına çok önemli. Xabi Alonso'ya hasret kalan bendeniz ilk kez onu aramama noktasına geldim sanırım.

* Gerrard maç öncesi yapılan anrenmanda sakatlanıp ilk 11'de çıkma şansını yitirmişti. Yukarıda bahsettiğim gibi , Lucas-Adam-Gerrard üçlüsü ideal üçlüyü anlatıyor şu an için. Gerrard ne kadar erken dönerse takım o kadar çabuk yükselir.

* Son sözü Kenny'e ufak bir eleştiri ile yapalım. Mevcut yedek kulübesi kesinlikle yetersiz ama buna rağmen kulübeyi görmezden gelmekten vazgeçmeli ve yedekleri oyuna daha çok dahil etmeli.

EPL 9. Hafta Liverpool: 1 Norwich City: 1

2011-10-22T19:36:00.003+03:00

Norwich'in bu sene gösterdiği direnç takdire şayan. Kalede Ruddy, Tottenham'dan tanıdığımız Naughton, meziyetli Pilkington ve uzun yıllar alt liglerin yıldızı olmuş Holt, Norwich'in ligde kalma hayalleri kurmasına yardımcı olan oyuncu ekibini oluşturuyorlar. Hayal dedik ama, şu an lig tablosundaki yerine baktığımızda Norwich'in ligde kalacağını varsaymak hiç de abartılı bir eylem olmayacaktır. Deplasmanda puan alabilen, çok gol atamasa da çok gol yemeyen, sıkı bir takım olmuş Kanaryalar.

Liverpool'a geldiğimizde, ilk 4'e uzanan bir patika yaratabilmesi açısından önemli bir maçtı. Lakin hataların ve beceriksizliklerin damga vurduğu bir maç oldu. Her zamanki gibi uzatmadan maçın notlarına geçelim.

* Geçen haftadan farklı olarak maça klasik 4-4-2 formasyonuyla başladı Liverpool. Yine Carroll yedekteydi, Kuyt Suarez'in yanında forveti ikiliyordu. Sanırım ilk kez, Bellamy ilk 11'de başlamıştı. Bir de Glen Johnson, Kelly'nin yerini almış, bu sezon ilk kez forma giyiyordu.

* İlk haftadan beri Liverpool adına artıları konuşurken hem bireysel hem de takım savunması anlamında ciddi bir düzeyin yakalandığından söz ediyorduk. Bugün de, ilk yarı hiç pozisyon vermeden oynamayı başarmış olsa da, ikinci yarı önce basit bir hata yaptı ardından çoğunluğu yorgunluktan kaynaklanan bir çok pozisyon verdi.

* Lucas'ın yokluğu bu maç için belirleyiciydi. Onu ikame edecek defansif görevli bir orta alan oyuncusuyla çıkmak yerine, aynı hizada yer tutan Gerrard ve Adam ikilisine yer verdi orta sahada Kenny. İkili pas trafiğinde başarılı olsalar da 90 dakikalık tempoyu kaldırmakta zorlandılar. Özellikle Gerrard oyunun son bölümlerine doğru, insiyatif almasını beklediğim halde oyundan düştü.

* Görmezden gelinmemesi gereken bir gerçek var: Downing ve Henderson hala beklenen düzeyde değiller. İkisi için de bir yükseliş söz konusu tabii ama bundan daha fazlasını beklemek hakkımız sanırım. Derhal oyuna ağırlıklarını koymaları gerekiyor.

* Carroll'sız daha akışkan, savunmayı daha çok zorlayan bir hücum hattı oluşturulabilir dedik ancak bugün ileri uçta Suarez'i asiste etme görevini üstlenen Kuyt ne yazık ki sınıfta kaldı.

* Konu Carroll'a gelince, son dakikadaki kafa vuruşu gol olsaydı da ona bakışım değişmeyecekti ancak çok iyi bir gol atmış olacaktı tabii ki. Boyuna uygun olmayan bir toptu. Buna rağmen iyi pozisyon aldı ve iyi vurdu. Buna benzer olumlu işler yapacaktır, yapsın zaten.

* Enrique ve Suarez şimdilik takımın en iyileri. Hep böyle devam etsinler.

EPL 8. Hafta Liverpool: 1 Manchester United: 1

2011-10-15T17:45:00.005+03:00

Anfield'daki son üç maçı kazanmıştık Manu'ya karşı. Dördünce galibiyete de yaklaştık ama başaramadık. Maç öncesi düşüncem, King Kenny'nin Carroll'lı kadro ile sahaya çıkacağı yönündeydi. Klasik 4-4-2 bekliyordum yani. Lakin maçın anahtarı orta sahayı kalabalık tutan takımın elinde olacaktı, ki çoğu büyük maç için bu genel geçer bir kuraldır. King'in de aklı bizimkiyle aynı çalışmış ki saya 5'li bir orta saha ile çıkmıştı. Downing-Lucas-Adam-Gerrard-Kuyt gereken dinamizmi ve üretkenliği gösterebilecek kapasitedeydiler. Fakat Gerrard ve zaman zaman Kuyt dışında orta alanda pek bir varlık gösteremedik. Neyse, derdimizi her zamanki gibi kısa kısa notlarla anlatmaya çalışalım.

* Maça kötü başladık. Uzun bir süre de öyle gitti zaten. Pas hataları, topla çıkarken yapılan hatalar, oyuna Manu'nun gerisinde başlamamıza sebep oldu. Yine de çok önemli bir pozisyon vermedik, yaklaşık 25. dakikadan sonra da oyuna ortak olmaya, rakip kaleye gitmeye başladık.

* Orta sahadaki üstünlüğümüz (sayısal üstünlükten bahsediyorum) Ferguson'ın da orta alanda 5 oyuncu görevlendirmesi ile işe yaramaz hale geldi. Üstelik Ferguson, Anderson, Nani, Valencia gibi isimleri yedek oturtup, stoper meziyetleri ile bilinen Jones, Fletcher ve Park'ı orta alana yerleştirince Liverpool'u oynatmamaya kurulu bir düzenle sahaya çıkmış oluyordu. Şüphesiz bu oyuncu tercihleri daha rahat hücum etmemizi engelledi.

* Yediğimiz saçma gole rağmen, savunma hala iyi görünümde. Neredeyse sıfır hata. Skrtel'a dair endişelerim en azından bu maçlık yersiz çıktı. Gayet iyiydi bugün Slovak. Kelly ise bir başka parlayan isimdi. Çoğu pozisyonda Giggs ile bire bir oynamasına rağmen ezilmedi, bilakis çoğu zaman başarılı çıktı mücadelelerden. Kelly Liverpool için önemli bir kazanç olabilir.

* Smalling sağ bek oynamaya alıştı tabii ama ben yine de Downing ve Enrique'nin daha fazla zorlamasını beklerdim o koridoru. Bu anlamda, Downing de Enrique de beklentilerimin altında kaldı diyebilirim.

* Gerrard'ın dönüşüyle her şey daha güzel olacak diyordum Gerrard da bu sözümü doğrularcasına oynamaya başladı ilk 90 dakikasından itibaren. Lucas ve Adam'ın ikilisiyle merkezde oynamaya alıştıkça daha da artacaktır katkısı. Akıl dolu frikik golüne ise ancak şapka çıkarılır.

* Lucas önümüzdeki maç cezalı duruma düştü. Bu tehlikenin altını geçen hafta çizmiştim. Lucas'ı ikame edebilecek biri daha yok kadroda. Bu maç, Lucas çıkınca Gerrard biraz daha geriye çekildi ama biliyoruz ki Gerrard o bölgede oynamayalı yıllar oldu. Bir sonraki maç (sanırım Norwich) bakalım nasıl bir yerleşim ve oyuncu tercihinde bulunacak Kenny. Benim önerim Adam'ın bir adım geride olduğu Henderson-Gerrard üçlüsü. Zira Henderson yedekten soyunduğu maçlarda önemli katkılar vermeye başladı.

* Son söz Luis Suarez için. Hala aynı hırs ve tempoyla oynamaya devam ediyor. Bu performansını bütün sezona yayacağından hiç şüphem yok. Bugün Ferdinand karşısında ilk yarım saat zorlansa da altından kalkmasını bildi ve takımı bir çok pozisyona soktu.

Evimizde 3 maçtır yendiğimiz ezeli rakibi 4. kez yenememek üzüntü verici tabii ama henüz takım olma yoluna girmiş bir takım için Manchester United'ı elinden kaçırmış olmak da umut verici.

Paco Ignacio Taibo II - Havada Bulut

2011-10-05T15:06:00.007+03:00

"Kendimiz için üzülmek zaten bizde aile geleneği."

Önce şuraya, güzel bir yazıya paslayalım sizi. Doğrudan Huzursuz Ölüler ile ilgili olsa da, Taibo ve romanları hakkında kısa da olsa önemli bilgiler edinilebilir.

Şimdiki kitabımızda ise demokratik dedektif Hector Belascoaran meğer ölmüş de dirilmiş, Havada Bulut'ta yeni bir maceraya atılırken çıkıyor karşımıza.

Paco Ignacio'yu Nam-ı Diğer Che'den biliyordum yalnız. O da bir vitrin mesafesinden. Açıp bakmışlığım yoktur. Sonraları, outlawish'in tavsiyesiyle, geç de olsa bir kaç romanını edinebildim. Sırada, Huzursuz Ölüler var ki hikayenin aslını yukarıdaki linke bakarak ya da biraz araştırarak bulabilirsiniz. Kısaca, Zapatistaların lideri Subcomandante Marcos'tan gelen bir teklif ile ikilinin pek tabii yine bir siyasi polisiyede bir araya gelişi... Yani, Demokratik dedektif Hector Belascoaran ile bizzat Subcomandante Marcos tarafından yaratılan Elias Contreras'ın hikayesi.

Havada Bulut, Hector'un kız kardeşi tarafından Mexico City'de içine çekildiği bir başka bir macera. Taibo kendini de katmış romana, bunu hep yapıyor mu okudukça öğreneceğim. 68'in Taibo için ayrı bir önemi olduğu belli. Tüm karakterlerin yolu 68'in politik atmosferinden geçiyor bir şekilde. Ve Taibo polisiye yazsa da, karanlık adamlarla mücadele etse de, suçluyu en başından beri biliyor. Kahramanı Hector'un içine kapanıklığı, kimi zaman hüznü de bu yüzden. Olanlardan bir bütün olarak sistemin sorumlu olduğunu bilip de bir şey yapamamanın çaresizliği.

EPL 7. Hafta Everton:0 Liverpool: 2

2011-10-02T21:15:00.002+03:00

Tottenham mağlubiyetinin ardından şikayetler iki noktada toplanıyordu Kenny Dalglish adına; birincisi rotasyona daha sık başvurması yönündeki eleştiriler iken, ikincisi King Kenny'nin Carroll ısrarını gözden geçirmesi gerektiğine dair itirazlar idi. Şahsen iki görüşü de paylaşıyorum. Bugün gelinen noktada, King rotasyona mecburiyetten de olsa başvuruyor gibi gözüküyor. Ancak Carroll ısrarında bir değişme yok, üstelik Carroll'un attığı gol ısrarını haklı gösterebilecek nitelikte. Tüm bunların yanında, bir an için King Kenny'nin yerine kendimizi koyduğumuzda, onun işinin hiç de kolay olmadığını anlayabiliriz. Çünkü neresinden bakarsanız bakın, elinizde 40 milyon poundluk bir adam var. Yedek kalması tüm bu paranın karşılığının alınamaması demek. Fakat ben yine de Carroll'a karşı pozisyon alıyorum, çünkü oyun tarzı, oyun anlayışı bana göre hızlı hücum yapısını benimseye çalışan takımlar için uygun değil.

Sözü fazla uzatmadan, olumlu-olumsuz işlere değinelim kısa kısa:

* King takımın başına geldiğinden beri çok önemli işler yapıyor. Bu işlerin başında, Cole, Jovanovic, Poulsen, Konchesky gibi yararsız oyuncuların üstüne çizik atmak geliyor. Böylelikle takım kadrosundaki şişkinliği ortadan kaldırdı ve maksimum verim alabileceği 18-19 kişilik bir ekip kurdu. Kadroda şu an itibariyle 25 oyuncu gözükse de fazla süre alamayacaklarını düşündüğümüz 2 kaleci (Doni, Jones) ve Flanagan, Robinson ve Wilson gibi gençleri çıkardığımızda ortaya 20 kişilik bir ekip çıkıyor. Bunu faydalı olarak görüyorum, belli süreler vermek durumunda olduğun 25 kişilik bir kadrodansa herkesin en kötü 2-3 maçta bir oynayabileceği 19-20 kişilk bir kadro daha mantıklı gözüküyor.

* Kadro verimli ama dar olunca rotasyona gidilmediği takdirde oyunculardan alınan verim düşebiliyor tabii. Bunun en önemli örneği Henderson'dı. İlk maçtan beri ilk 11 oynayan Henderson nihayet Gerrard'ın da katılımıyla yedek kulübesinde oturmaya başladı. Önümüzdeki dönemde King Kenny, Gerrard tam anlamıyla iyileşene kadar Henderson, Gerrard, Kuyt, Bellamy ve hatta Maxi'yi değişmeli olarak kullanmak zorunda. Sanırım o da bunun farkında. Everton maçında Henderson'ı yedek başlatması ve ardından Gerrard ile birlikte oyuna alması bunu anladığını ortaya koyuyor.

* Sahanın içindekilere gelirsek, oyunun tamamına yakını Liverpool hakimiyeti ile geçti diyebiliriz. Ancak bunda Everton'ın erkenden tatmin edici olmayan bir kararla 10 kişi kalması da etkiliydi. Yine de penaltı kaçırmasına rağmen oyundan kopmayan, hücum yapmakta ısrar eden bir takım izlemek güzeldi.

* Downing ve Adam'ın form tutmaya başladıklarını belirtmiştik. Bunlara 1-2 haftaya kadar Bellamy ve Kuyt'ın da ekleneceğini düşünüyorum. Suarez de zaten sorun yok, Carroll'ı ise ayrı bir başlıkta tartışacağız.

* Bu maçın havası sebebiyle pek ortaya çıkmasa da defansta hala sorunumuz var. Özellikle Skrtel'li maçlarda. Skrtel takımın en zayıf halkası gibi şu an. Coates'in ya da Wilson'ın üzerinde durmakta fayda var. Futbolda iyi niyet çok konuşulur. Skrtel'in de iyi niyetli olduğuna inanıyorum ama ne yazık ki kapasitesi sınırlı, düşündüklerini yapamıyor çoğu zaman. Agger gelene kadar neyse ama sonra yedeğe çekilmeli ve stoper harici hiçbir mevkiide oynatılmamalı.

* Kadrodaki şişkinliğin giderilmesinin önemli olduğunu vurgulamıştık. Fakat gözden kaçan nokta Lucas'ın alternatifsizliği. Kadroya baktığımızda, Adam ve belki Spearing harici o bölgede oynayabilecek bir oyuncu yok. Lucas'ın da fizik gücü çok üst düzey değil ama her şeye rağmen, Spearing'e nazaran çok iyi durumda. Transfer için ilk olarak Lucas'ı yedekleyecek biri alınmalı. Geride kalan 7 maçta da iyi oynadı ama senede en azından 45 maç yapacağını düşündüğümüzde o bölgeyi en azından 1 kişiyle daha paylaşması gerekiyor.

* Gelelim Carroll'a...Evet gol attı, evet her geçen hafta üstüne koyuyor ama hiçbiri onun sahip olduğu özellikleri değiştirmiyor. Açık ve hızlı oynayan, ilk dakikadan itibaren rakibe baskı kurmaya çalışan, yerden oynayan, sürekli yer değiştiren bir takımın sahip olduğu hücum anlayışı ile Carroll'ın hücum anlayışı arasında büyük farklılıklar var. Yine de, biz yanılmış olalım, King Kenny haklı çıkmış olsun da Carroll alsın yürüsün.

* Gerrard dönünce her şey daha bir başka oldu sanki. Galibiyet sonrası edilmiş bir laf olarak alınmasın ama: Güzel günler yakında...

David Dunn

2011-09-28T02:59:00.005+03:00

Abartmıyorum, Friedel da gittikten sonra şu takımın tek sempatik yüzü kaldı. O da Dunn. Zorlasak zorlasak bir de Givet çıkar. Onu da Salgado götürür zaten. Salgado deyince, Bale'e karşı falan top oynuyor adam, bu işe birilerinin müdahale etmesi gerekir. Salgado kimdir, necidir? Nasıl olur da hala top oynar? Madrid'in eski başkanlarından Lorenzo Sanz'ın damadıymış sanırım. Hadi Madrid'de torpille oynadı diyelim. 75 doğumlu bir gişe görevlisinin (rakibe göre sol kanat otoyolu görevlisi) temposuyla meşhur Premier League'de oynayabilmesi nasıl mümkün oluyor. Hayır torpil desen değil, belli. Başka bir kuvvet olmalı.

Neyse konuyu dağıtmayalım, Dunn'a dönelim. 1998'den beri Blackburn'de. Arada bir İskoçya (Hearts) ve Birmingham yapıp gelmiş. 2006-2007'den itibaren yeniden eski formasını giymiş. Abartısızdır. Koşar, işini yapar. Mücadeleden yılmaz. En çok parladığı sezon 2000-2001 sezonuydu sanırım, zamanın Goal Dergisi posterini vermişti. Belki de aynı dönem Tugay ve "Küçük" Hakan da Blackburn forması giydiği içindir kim bilir. Neyse, Dalglish dönemi sonrası Blackburn'ünün en sempatik figürlerinden birisidir Dunn, Tugay'ı saymazsak. Saygı duyulması gereken futbolcudur. British ekolü orta saha oyuncularının güçlü bir temsilcisidir.

EPL 6. Hafta Liverpool: 2 Wolves: 1

2011-09-24T17:12:00.006+03:00

Geçen hafta Tottenham karşısında alınan ağır mağlubiyet bir takım sonuçlar çıkarılması açısından önemliydi. Kenny Dalglish umarım gerken sonuçları çıkarmıştır. Lakin biz şimdilik pek göremiyoruz, ki kendisi de haklı çıkabilir. Nitekim, Carroll-Suarez ikilisi ilk kez bu kadar uyumlu idiler. Anlaşılan, bu ikilide ısrar edecek Dalglish. Umarım, Carroll'ın artan uyumu takım açısından olumlu sonuçlar doğurur. Ben de Carrol hakkında söylediklerimi yutarım.

Maça dair gözlemlere gelirsek:

* Oyuna kontrolü ele alarak başladık. Çok geçmeden Adam'ın golü geldi. Top rakibe çarpıp girmiş olsa bile öncesindeki hareket Adam'ın klasını gösterir cinstendi. Çok güzel çekti ve vurdu. Dileriz her maç bu disiplinle oynasın. Zira Tottenham maçında erken demoralize olup gereksiz bir kırmızı kartla takımın erkenden çözülmesine ön ayak olmuştu.

* Orta alandaki yenilere bakacak olursak, en zayıf halka olarak Henderson göze çarpıyor. İlk maçtan itibaren üçü hakkında da olumlu şeyler yazıyorum. Hala umutluyum üçünden de. Adam ve Downing ritm tuttular denilebilir. Sırada Henderson var artık. Onu takıma kazandırmanın çeşitli yolları olabilir. Belki zaman zaman dinlendirilebilir hatta. Ama muhakkak faydasını arttıracak bir yol bulunmalı.

* Downing çok iyi çalıştı. Gol üretememesi ya da assist yapamaması büyük şanssızlıktı. Sol kanadın vazgeçilmezi oldu-olacak. Yapacaklarını merakla bekliyoruz.

* Suarez hakkında yazılacak fazla bir şey yok. Her hafta üstüne koyuyor. Ancak hırsını törpülemeyi öğrenebilmesi lazım. Biliyorum, kendine kızıyor ama bitime 10 dakika kala yerini Gerrard'a bırakıyorsun... Reaksiyon göstermemesi gerekirdi. Onun dışında süperdi. Tekrar kutluyoruz.

* Takım savunması geçen haftaya kadar pekiyiydi. Kelly'nin sakatlığı savunma yerleşimini bozmuştu. Skrtel önceleri sağ bekliği kotarsa da Tottenham karşısında çuvallamıştı. Kenny'nin bu maça dair en güzel hareketi Skrtel'e tekrar güvenmeyerek sağ beke Kelly'i koymuş olmasıydı. Kelly de sakatlıktan yeni çıktığı için fazla varlık gösteremedi. Yine de bariz bir hata yapmadı.

* Carroll'a çok küfür ettik ama toparlanmış gözüküyor. Son dakikadaki anlamsız hareketlerini saymazsak. En azından bir kaç pozisyonda Suarez'e duvar oldu ki ondan beklenen bundan fazlası değil (o astronomik parayı düşünmezsek).

* Meireles'i kaybedince yedek kulübesi epey güç kaybetti aslında. Şimdi o bölgede Gerrard'ı saymazsak, Spearing ve Maxi Rodrigez var ilk olarak. İkisi de yeterli değil. Bu açıdan, Gerrard'ın yeniden merkezde yer alması önemli. Böylece, Henderson ve Adam'dan biri de dinlenebilecektir.

* Geçen haftaki temennimizi yineleyelim. Hücumdaki direncin ve çeşitliliğin artması adına Kuyt ve Bellamy daha fazla süre almalı.

Not: Kuyt'ın yerine Carroll 11'de başladı.

Yann Martel - Beatrice & Virgil

2011-09-20T19:37:00.002+03:00

“Kızınız öldü ölecek. Eğer kafasına basarsanız, biraz yükselip hava alabileceğiniz bir konuma gelebilirsiniz. Kızınızın kafasına basar mısınız?”

Yann Martel’i Pi’nin Yaşamı (Life of Pi) adlı eseriyle tanıdım. O roman sanırım 2002 Man Booker ödülünü kazanmıştı. Kurgu konusunda başarılı bir yazar Martel. Özel bir tarz olarak hemen her romanını hayvanlar üstüne kuruyor. Pi’nin Yaşamı’nda da, Beatrice & Virgil’de de hayvanları anlatırken verdiği ansiklopedik kıvamdaki bilgiler veya fiziksel özelliklerini vurgularken kullandığı tasvirler çok ilgi çekici. Sırf bu yüzden okunabilir Martel.

Beatrice & Virgil’e dönersek, kitap tüm dünyada 2010’un Nisan’ında çıkmış. Türkiye’ye 2011 yılında İnkılap Yayınevi’nin yan kuruluşu konumundaki Sayfa6 tarafından basılmış. Pi’nin Yaşamı’ı da İnkılap tarafından basılmıştı. Bundan sonraki Yann Martel romanlarını da muhakkak İnkılap-Sayfa6 işbirliği ile okuyacağız demektir.

Beatrice & Virgil aslında çok bildik bir konuyu anlatıyor. Holokost. Yani Yahudi Soykırımı. Ama kitapta Yahudi yok, Nazi yok. Bir tarafı kurmaca bir tarafı deneme olan ancak omurgası Holokost üzerine kurulu bir ikiz kitap projesi başarısızlığa uğramış olan bir yazar ve bir tahnit ustası var. Tahnit eski bir kelime. Genel anlamda ölüyü sergilemek üzere mumyalamak gibi br işi anlatıyor. Buradaki tahnit ustası çeşit çeşit hayvanın içini doldurmakla meşhur. Henüz başarısızlığa uğramış yazar Henry’e yazdığı oyundan parçaları gönderip Henry’i gizemine çekmeye başlıyor. Tahnitçinin oyununda bir maymun(Virgil) ve bir eşek(Beatrice) var. Henry okuduğu ilk andan itibaren Beatrice ve Virgil’e kendini kaptırıyor ya, yine de son ana kadar onların imlediği şeyi göremiyor.

Holokosta, Dante’nin “İlahi Komedya”sı, Orwell’in “Hayvan Çiftliği” ve Flaubert’in “Konuksever Aziz Julian Söylencesi” gibi eserleri referans alarak bakan ilginç bir roman. Çok başarılı değil ama çok ilginç.

EPL 5. Hafta Tottenham Hotspur:4 Liverpool:0

2011-09-18T15:26:00.008+03:00

Maça dair yazılabilecek fazla bir şey yok. Liverpool muhtemelen sezonun en kötü maçını oynadı. Üstelik, sakatlıklar ve kartlar da cabası oldu. King Kenny belki de ilk kez üzdü bizleri. Kredisi sonsuzdur ama maçı okuyamaması çok vahim oldu. Önümüzdeki haftadan itibaren düzelmemiz ümidiyle. Can sıkıcı maç notlarına bakalım.

* Maça çok kötü başladık. Zaten 10 dakika dayanamadan golü yedik. Modric'in şutu çok ekstraydı kabul ama -Agger'in pozisyon içinde sakatlanmasıyla birlikte - takım savunmasının gol pozisyonunu takibi yanlıştı. Tottenham'ın pres futbolunun yarattığı şaşkınlıktan dolayı diyelim, yerleşimde, topla oynamada sıkıntı çekti Liverpool.

* Skrtel iki hafta önce iyi iş çıkarmıştı sağ bekte Bolton'a karşı. Lakin karşısında Bale gibi bir açık oyuncusu bulunca resmen çuvalladı. Öyle ki Bale karşı yüzünü bile dönemedi. Savunmada yaşadığı sıkıntı hücuma çıkarken korkmasına yol açtı. Sağ kanatta çok eksik kaldık.

* Agger sakatlanıp Adam kırmızı karttan atılınca yukarıdakilerin hiçbir anlamı kalmadı zaten. Oyun bambaşka bir hale büründü. Liverpool zaten planlı programlı bir oyun oynayamıyordu. 10 kişi kaldıktan sonra tamamen silindi sahadan. Adam'ın ardından Carroll sol kanada geldi ve o dakikadan sonra ne yaptığını anlayamadım. Carroll'ın takım içindeki etkinliğini azaltmak her iki tarafın da hayrına olur diye düşünüyorum. Daha fazla zorlamanın anlamı yok.

* İkinci yarıya bir şeyler değişir umuduyla başladım ama nafile. Oyuncu değişikliği yapmayan King Kenny bu tavrıyla oyunu okuyamadığını ilan ediyordu adeta. Çok geçmeden Skrtel de kırmızıdan atıldı, hemen ardından Defoe'nin golü geldi.

* Takım oyundan kopmuş ve hala oyuncu değişiklikleri gelmemişken Adebayor'un golü geldi ve maç 20 dakika önceden neticelendi aslında. Son dakikada Adebayor bir daha attı sadece.

* Artık yeter: Carroll gitsin, Bellamy ve Kuyt reyizler yerlerini alsınlar.

İ.B.B - Galatasaray: 2 - 0

2011-09-12T12:10:00.003+03:00

İlk 20 dakika ortaya iyi bir şeyler koymuş olmalı Galatasaray. İzleyen herkes öyle söylüyor. Oysa ben ilk 20 dakika kaos içinde -henüz maç başında, kaosun hakim hava olması ayrı bir soru işareti olarak bir kenarda dursun- karşı kaleye hücum etmeye çalışan, anlaşıldığı kadarıyla 4-3-3 oynayan ama kaosun yarattığı dağınıklıkta görev bölgelerinin hızla birbirine girdiği ve karıştığı bir takım izlediğimi sanıyorum. Ne yazık ki Fatih Terim hakkındaki en büyük klişe hala doğruluğunu korumaktadır. Terim'in tez canlılığı ve futbolcularına aşılamak istediği kazanma arzusu futbolcuları garip, anlamsız hareketlere itebiliyor. Bunun sahadaki yansıması ise kaos oluyor. Yani, orta sahada doğru düzgün bir pozisyon almak, alan daraltmak, markaj yapmak gibi çeşitli yerleşim biçimlerinden birini sergilemek yerine, bıraktığı alanı önemsemeden, hesapsızca koşu yapan orta saha oyuncularını gördüğümüzde, onun adı "pres futbolu" olmuyor ne yazık ki. Olsa olsa kaos oluyor. Yine de, "kaos" sözcüğü Fatih Terim'i anlatmaya çalışırken kolaya kaçmak gibi göründüğünden bundan sonra fazla kullanmamaya özen göstereceğim. Niyetim, orta sahada ortaya konulanın "pres futbolu" olmadığını açıklayabilmekti.

Orta sahada eksik olan şey takımın formasyonundan ileri geliyordu. Sabri'nin orta saha, Ujfalusi'nin sağ bek ve en önemlisi Eboue'nin sol açık oynaması... İlk 11'de 3 önemli parçanın esas mevkiisinde oynamaması çok büyük bir problem. Bunun farkında olmamak en kötüsü. Çok değil, biraz Premier League'yi takip etmiş bir insan Eboue'nin sol açık oynayamayacağını bilir. Dahası, Eboue'yi sol açıkta yeterli görebilmek için elimizdeki tek veri hız. Zaten Terim de bu veriden yola çıkarak Eboue'yi sola, Sabri'yi orta alana yerleştirmiş. Acilen görülmesi gereken: öncelikli olarak futbol aklının, yaratıcılığın gerektiği alanlarda salt hızlı, çabuk diye kimi oyuncuların tercih edilmesinin yanlışlığı. Bunun en büyük ispatı maçın içindedir. Sabri sağ bekte çok daha iyi işler yapmış, orta alanda tüm mental özürlerinden dolayı eksik kalmıştır. Eboue için söylenebilecek pek bir şey yok. Belki orta alanda kullanılabilir. Fakat esas yeri kesinlikle sağ bek. Sol açık oynatmak zorunluluk yoksa en hafif ifadeyle cahillik. Bu iki önemli yerleşim hatasının yanında Gökhan Zan-Ujfalusi ikilisini de konuşmazsak olmaz. Terim bazen o kadar şefkatli ve sabırlı ki şaşırıyorum. Gökhan Zan'a dair beslediği umuttan bahsediyorum. Başka ihtimali yok, Ujfalusi'nin stopere geçmesi lazım, Gökhan'ın kulübeye.

İkinci önemli eksiklik fiziki yetersizlikti şüphesiz. Riera bu açıdan oynatılmadı diyelim. Sercan'ı, Engin'i de bu anlamda mazur görelim. Peki ya diğerleri? O çok övündüğümüz hazırlık kampından geçmediler mi? En iyi kondisyonerlerle çalışmadılar mı? Geriye dönüşlerde yaşanan sıkıntılar, ikili mücadelelerdeki başarısızlıklar ve pozisyonun devamını getirmedeki zorluklar. Bunların hepsi neden kaynaklanıyor? Florya'yı bilmediğimden, bu konuda yorum yapamıyorum. Ama fizik olarak yetersiz durumdayız, bu açık.

İ.B.B maçı açısından belirleyici olarak gördüğüm üçüncü ve son problem ise yaratıcı oyuncu eksikliği. Melo'nun çıkışlarını saymazsak, takımdaki tek yaratıcı oyuncunun Selçuk olduğunu görüyoruz. Kazım bu anlamda hiçbir zaman yeterli olamadı zaten. Bu yüzden Riera'ya ve Elmander'in katkılarına muhtacız şimdilik. Engin'in de yetenekli ve yaratıcı olduğu muhakkak ama bunu sahaya ne ölçüde yansıabileceği konusunda kimsenin bir fikri yok. Sercan hakkında ise olumlu konuşamayacağım. Skorer değil, yaratıcı değil, çalışkan değil. İyi ilerler, çalım atar, ceza sahası içinde etkindir, hepsi bu. Genelde, Sercan'ın klas hareketlerinden sonra ortaya somut bir pozisyon çıkmaz. Dolayısıyla, elimizdeki yaratıcı oyuncu sayısı 2,5'ken (Selçuk, Riera, Elmander + Engin) onca transferin manasını sormak en büyük hakkımız diye düşünüyorum. Yaratıcı oyuncu sıkıntısı söz konusu olunca Culio'yu da anmadan geçemiyoruz ne yazık ki. Ordu'da iyi şeyler yapacağından eminim.

not: fotoğraf ntvspor.net'ten alınmıştır.

Barış Bıçakçı - Baharda Yine Geliriz

2011-09-09T23:38:00.003+03:00

"İnsan güzel bir kitap okuduğu yerden nasıl ayrılabilir?"

Barış Bıçakçı sayfalar dolusu tasvirlerle anlatılabilecek bir sahneyi, bir resmi, bir an'ı bir cümleyle anlatabilecek yetenekte. Abartıya hiç gerek yok. İzlediği yol, benimsediği anlatım tarzı minimalizm ya da bir başka halt. Önemli olan bunu çok çok iyi yapıyor olması. Öz çoğu zaman gereksiz süsün kurbanı olur yorucu, uzun metinlerde. Minimalizmdeki tehlike ise özün bu sefer de sadeliğe kurban gitmesi. Barış Bıçakçı bu anlamda, öze hasret bünyelere en büyük su taşıyıcı şüphesiz. Yazdıklarında sadece öz var çünkü. Bazen biraz fazla hatta. Kimi zaman genç kız yalnızlığı, başka bir çifte özenen... Kimi zamansa iş meselesi yüzünden arası bozulmuş arkadaşların soğumuş öfkesi. Bunlar, bir hayata atılmış bir kaç dakikalık bakıştan fazlası değil. O an ne oluyorsa onu görüyor ve yazıyor Barış Bıçakçı. Ötesi zarar sanki onun için.

'Baharda Yine Geliriz'de bir sürü hayattan üçer-beşer dakikalık kesitler var. Buna, olayların arkaplanındaki şehri daha yakından tanıyabilmemiz için belki de, "şehir rehberi" eklenmiş. Şehir rehberi sayesinde öğreniyoruz, şehrin felaket haberlerini kesip saklayanları, kokteyl ya da bedava içki düşkünü veznedarları ve şehrin tek saat kulesinin vaziyetini.

EPL 3. Hafta Liverpool:3 Bolton Wanderers:1

2011-08-27T19:31:00.007+03:00

Bolton sempati duyduğum bir takım. Burnley'i zor durumda bırakıp gitmesine rağmeni Bolton'u kısa sürede üst sıralara taşımayı başaran Owen Coyle bu sempatinin başlıca nedenlerinden biri sanırım. Coyle dışında, Kevin Davies, Ivan Klasnic, Garry Cahill, Jussi Jaaskelainen gibi ismiyle, cismiyle, oynadığı topla güzel bir çok isim barındırması da Bolton'a sempati duymak için yeterli sebeplerden biri. Bu güzel isimlere ilerleyen günlerde Tuncay'ı da ekleriz umarım.

Neyse, Bolton sampatim bir yana, Liverpool bir yana...

* Bolton maçı kaybedeceğinin sinyallerini maça çıktığı kadro ile veriyordu zaten. Kulübede Mark Davies ve Darren Pratley gibi topla arası iyi, hücum oyununa yatkın oyuncular otururken, orta alanda Reo-Coker ve Muamba ikilisini tercih eden Coyle, bu tercihle orta alanı ve aslında maçın kontrolünü Liverpool'a bırakmış oldu. Reo-Coker'ı hiç beğenmiyorum. Muamba'da ondan hallice. Bolton'un en zayıf bölgesi orta alanı gerçekten.

* Henderson'un golü muhteşemdi. Hala potansiyelinin yarısında bile oynamıyor bana kalırsa. Geçen sezon oynadığı topu düşününce... Yine de gol çok önemliydi onun için. Güven problemi kalmayacak demektir. Önümüzdeki haftadan itibaren Henderson'ı izlemeye başlayabiliriz.

* İleri üçlüde Downing-Kuyt- Suarez üçlüsü mevcut koşullarda yer alabilecek en iyi hücum üçlüsüydü. King Kenny bu tercihiyle bir alkışı hak ediyor. Birlikte oynadıkça birbirlerinin dillerinden anlayacaklardır. Üçü de ilk haftaki konumlarından daha ilerdeler performans olarak. Downing her hafta üstüne koymaya devam ediyor. Liverpool'un ona, onun da Liverpool'a ihtiyacı var.

* Carroll hakkında "azalarak bitsin" yazmıştım. Belki çok iddialı bir cümle. Umarım yanılırım. Ama yedekte daha güzel olduğu kesin. Oradan katkı vermeye başlarsa ne ala. Liverpool'un bugüne kadar ortaya koyduğu futbolda eksik olan tek şey hücumdaki oyuncular arasındaki değişkenlik(maç içindeki pozisyon değşimlerinden bahsediyorum) ve hız. Carroll ne hızlı ne de gezebiliyor, pozisyon değiştirebiliyor. Sözün özü: Suarez sağlıklı olduğu müddetçe 11 başlamalı.

* Charlie Adam maçın en iyilerindendi. Duran toplardaki ustalığı herkesçe biliniyor zaten. Bugün bir kez daha gösterdi bu ustalığını. Skrtel iyi koşu yaptı, Adam da ağzına kesti Skrtel'in...Golü de çok güzeldi. Bu golüne benzer 3-4 gol daha rahatlıkla izleriz diye düşünüyorum.

* Carragher'ın artık yavaş yavaş kulübeye çekilmesi söz konusuydu. Carra 3 haftadır sıfır hatayla oynuyor. Takır takır oynuyor. Hastasıyım. (Son dakikada yenilen goldeki hatasından önce yazdığım bu cümleyi Carra hatrına silmiyorum. Hala yeterince iyi!)

* Kelly de sezona iyi başlayanlardandı. Erken sakatlandı, yerini Skrtel'e bıraktı. Skrtel sağbekte stoperde oynadığından daha iyi oynadı.

* Savunmada iyi olduğumuzdan bahsediyorum 2 haftadır. Hala en önemli artımız bu. Lucas-Adam-Henderson üçlüsü oturuyor. Oturdukça güzelleşiyor. Her biri çok yetenekli, hem hücumda hem savunmada çok iyi işler yapıyorlar. Özellikle Lucas takım savunması adına çok önemli işler yapıyor. Bugün yine çok top kazandı.

* Hakemin Liverpool lehine kararını hatırlamıyorum. Çok ciddiyim.

* Özetle, iyi bir takım oldu bu sene Liverpool. Daha da iyi olacak, öyle gözüküyor. Henderson, Downing daha da koyacak üstüne, belki Carroll katkı verecek. Keyfi gelirse Joe Cole bir kaç maç oynayabilir. Ama en önemlisi Gerrard ve Johnson dönecek. Erken olsa da, "Liverpool bu sene şampiyonluğa adaydır" demek istiyorum.

Not: Carroll'ın yerine Kuyt ilk 11'de başladı.

EPL 2. Hafta Arsenal:0 Liverpool:2

2011-08-20T16:54:00.007+03:00

11 yıl sonra, dışarda Arsenal'i mağlup edebildik. Emirates'deki ilk galibiyet ayrıca. Bu açıdan anlamlı olduğu kadar, geçtiğimiz sezon Emirates'de oynanan, uzatmaların son iki dakikasında kullanılan iki penaltılı maça benzer ilginçlikte olması da önemliydi.

Öyleyse, maça dair notları paylaşalım..

* Önce takımın iyi taraflarından başlayalım. Savunma hattı şu ana kadar eksiksiz oynuyor. Flanagan'ın tecrübe eksikliğinden kaynaklanan hatalar oraya Kelly'nin yerleşmesiyle son buldu. Kelly-Carra-Agger-Enrique bu sezon -Johnson gelene kadar- rahatlıkla oynar.

* Savunma hattının dışında, takım savunması da gayet iyi gözüküyor. Ön bölgede iyi bastık, geriye dönüşlerde sıkıntı yaşamadık ve sanıyorum ki yaşamayacağız. Arsenal'e tehlike yaratabilecek bir alan bırakmadık. Alan paylaşımı gayet iyiydi. Bunda en büyük pay Adam ve Lucas'ın.

* İyi haberler -bireysel performanslar dışında- bu kadardı. Gelelim sıkıntılara; hızlı çıkıyoruz, iyi pas yapıyoruz ama Carroll'ın sahada olduğu dakikalar boyunca tek bir organize atağımız yok. Hücumda hala ciddi bir organizasyon sıkıntımız var. Çoğalamamak da cabası.

* Henderson Downing ve Adam. Üçü de çok önemli transferler. Tutarlarsa takımı bir üst noktaya taşıyabilirler. Lakin üçü de hala istenilen noktalara gelemediler. Hücumdaki organizasyonsuzluğu biraz da bu isimlerin yeniliğine bağlamak istiyorum.

* Adam savunmada iyiydi bugün. Kirtik müdahaleler yaptı, çok top kazandı. Kazandığı ve aldığı topları daha yararlı kullanabildiği zaman çok daha etkili olacaktır.

* Henderson ve Downing hala tutuk. Downing bu hafta geçen haftaya nazaran daha fazla çıkış yaptı, rakip savunmayı zorladı. Umarım artarak devam eder. Henderson'un tutukluğunu yenmesi lazım. İki haftadır takıma istenilen katkıyı veremiyor. Onun katkı verememesi demek aynı anda hem ondan hem de Meireles'den faydalanamamak demek.

* Enrique'nin gayet yeterli olduğunu düşündüğümü yazmıştım ilk hafta. Hala aynı görüşte olmakla birlikte, bu haftaki performansına bakarak daha da iddialı konuşabilirim. İnanıyorum ki, Enrique'nin her hafta artan performansı önündeki -başta Downing olmak üzere- oyunculara da hareket getirecektir.

* Carroll'ın belden yukarısı iyi de, belden aşağısı hiç çekilmiyor. Suarez'in yedek başlamasının sebebini bilmiyorum ama Carroll için Suarez yedek oturtulmaz, bunu biliyorum. Ağır, kritik topları yanlış kullanan, pas hataları yapan, top kontrolü kötü bir futbolcu Carroll. Bunun yanında, uygun pozisyonu buldu mu kafsıyla topu gönderemeyeceği nokta yok.

*İlk gol tamamen şans. Ama iyi ki geldi o gol. Daha rahat hücum edebilmemiz adına önemliydi. Her şeye rağmen, golde Meireles ve Suarez'in çabası büyüktü.

* İkinci gol hazırlanış itibariyle çok güzeldi. Lucas çok akıllıca Meireles'i bekledi ve topu ona yolladı. Meireles de Suarez'e attırdı. Üçü de bu sezonun kilit adamlarından olacak. Suarez hala -ne yazık ki- tek hücum silahımız, Meireles yedekten de olsa takıma sürekli katkı sunmalı. Lucas ise artan öz güveniyle takımın bağlantı yollarında önemli bir yer tutuyor olacak bu sezon.

Not: Yukarıdakinden farklı olarak, Suarez'in yerine, orta sahada Henderson ile başladı Liverpool. Tabii Johnson'un yerinde de Kelly vardı.

EPL 1. Hafta Liverpool:1 Sunderland:1

2011-08-14T23:40:00.007+03:00

* Geçen sene başladığımız, harekete ve pasa yönelik oyun şeklini maçın belli bölümlerinde yine gördük. Ama özellikle ikici yarıda bunu devam ettiremedik. Olabildiğince oyunun geneline yayılması lazım, ki Charlie, Henderson, Downing gibi isimler Gerrard ve Meirelles'in de katıldığını düşündüğümüzde, bu yapı için çok uygun isimler.

* Lucas'ı çoğu kişi yetersiz buluyor. Bilakis, isteği ve arzusu bu ölçüde devam ederse gayet uygundur Liverpool için. Top tekniğinde, pas alış-verişinde hiçbir sıkıntısı yok zaten. Sadece, heyecanından sıyrılabilmesi yeterli şu aşamada. Yoksa, Mustafa Sarp falan değil yani, kimse yormasın nefesini.

* Enrique de şu aşamada takım için yeterli. Çok daha iyileri(kim mesela?) alınabilir miydi? Belki. Ama Enrique de yeterince iyidir. Ki bu takım Dossenaları, Koncheskyleri sol bek diye almış bir takım.

* Bana kalırsa Downing Aston Villa'da oynadığı süre içerisinde hiçbir şey yapmamıştı. Yani onun için bu transfer bir nimet. Dolayısıyla bu şansı iyi kullanması lazım. Yeteneklerinden hiçbir şüphem yok ama genç yaşına rağmen büyük ihtimalle son şansı. Burada da başarısız olursa kim ona milyonlar saçıp transfer eder bir daha? Bu kötü senaryo, iyi oynarsa Enrique gibi hücumcu bir bekle sol kanadı uçururlar.

* Carroll hakkındaki tek görüşüm: Azalarak bitsin. Kötü futbolcu değil kesinlikle. Lakin o kadar yüksek bir ücretle geldi ki, o ücretin altında ezilmeye mahkum. Takımın hücum şablonlarını bir noktadan sonra sürekli kısıtlaması da cabası. Atakta daha zengin ve özgür davranabiliriz. Bu oyun yapısına yatkın hiç yoksa 3-4 oyuncumuz var.

* Teker teker ele alındığında kadroda kötü oyuncu yok neredeyse. Bu çok önemli. Üst düzey ya da üst düzey potansiyeli taşıyan 16-17 oyuncu var belki de. Ön sıralarda yer alabilmek için bu sayının arttırılması çok önemliydi.

*Kuyt oynasın. Başka yolu yok.

Not: Yukarıdaki kadrodan farklı olarak, Aurelio'nun maç öncesi sakatlığı üzerine Enrique, Kuyt yerine de Henderson ilk 11 başladı.

Barış Bıçakçı - Bizim Büyük Çaresizliğimiz

2011-08-13T19:11:00.007+03:00

"Balkona bakan penceresinden ona meyve, dondurma uzatmak, yeniden çay demlememizi isteyip istemediğini sormak... Mutluyduk."

Kitap ilk kez 2004'te basılmış. Seyfi Teoman filme aktarırken haberim oldu kitaptan. Öncesinde Barış Bıçakçı'yı da tanımıyordum haliyle. Büyük eksiklikmiş. İlk iş önemli olduğu söylenen bir diğer eseri 'Aramızdaki En Kısa Mesafe'yi edinip, okuyacağım. Filmine henüz girmeyelim. Zira filmi izlemedim. Fakat Seyfi Teoman'a olan güvenim tam. Kitaba, kitabın atmosferine sadık kalma konusunda hassasiyet göstermiş olduğuna inanıyorum. İlk filmi 'Tatil Kitabı' bana kalırsa çok çok iyiydi. Buradan da tavsiye etmiş olalım. Düşük bütçeli, Taner Birsel hariç neredeyse hepsi amatörlerden oluşan bir kadroyla, konformizm gibi önemli ve açıklanması, aktarılması güç bir kavramı beyazperdede incelemeye kalkışmıştı büyük bir cesaretle.

Tekrar 'Bizim Büyük Çaresizliğimiz'e dönelim.. Barış Bıçakçı'nın hiç de öyle anlaşılmaz, zorlayıcı bir üslubu yok. Evet, şiirsel bir dil de kullanmıyor bana kalırsa. Şiirsellik için çok yalın ve sade kalıyor onun yazdıkları. Oysa onun anlatımını özel kılan tam da bu özellikleri zaten. Çok yalın kelimelerle, doğrudan anlatıveriyor anlatacaklarını. Saniyesinde kafanızda canlanıveriyor resmettiği tablo, gereksiz ayrıntılara boğulmadan. Belki de 'hız'ın bu kadar önem taşıdığı bir çağda en iyi anlatım tarzı. Doğrudan alıyorsunuz, Bıçakçı ne anlatıyorsa. Tabii, "romanım hızlı olsun" kaygısı taşımadığı belli Bıçakçı'nın. En azından bana kalırsa. Belki hız yerine sadelik daha iyi bir kelime olabilir Bıçakçı'nın üslubunu yorumlamak için. Yorulmadan, yormadan, dingin bir kalemden akıyor iki dostun hikayesi, bir de küçük mucizelerinin çat kapı misafirliği..

Küçük mucize..Büyük çaresizlik..İkisi arasında gidip geliyor iki sıkı arkadaşın Nihal'e bakışları. Ender'den okuyoruz hikayelerini, çünkü Çetin ne yazmayı ne de okumayı severmiş. Ender'de sadece anlatmıyor tabii. Yeniden yaşıyor her mevsimi, her günü. Nihal ile yaşadığı her an zihninde ayrı bir delik açmış, durmadan hatırlatıyor kendini. Bir süre sonra Nihal ile aralarındaki tarif edilemez etkileşimi Çetin'e mi anlatıyor yoksa o sırada kendi hesaplaşmasını mı yapıyor anlayamıyoruz. İki orta yaşlı adam, tam delikanlılıklarına ait bir gecikmeyi yakalamanın keyfiyle dört elle sarılırken Nihal'e, artık eskisi kadar atik olamadıkları için, bir dönem her genç insanın zorunlu hizmetini yaptığı zamanın pençesinden kurtarıp kendilerine saklayamıyorlar onu ve Nihal belki de tatlı bir sarhoşluğu geride bırakır gibi terkediyor onları. Yine yalnız kalıyorlar. Hikaye burda mi bitiyor, yoksa esas burda mı başlıyor bilemiyorum.

Not: Kitapta mekan Ankara. Behzat Ç. ile başlayan televizyondaki Ankara arkaplanı 'Bizim Büyük Çaresizliğimiz'in filmiyle sinemaya taşınıyor. Bunlardan öncesi en azından benim için boş. Daha önce Ankara var mıydı sinema ya da televizyondaki hikayelerde? Belki de Türkiye'nin dört bir yanı bir şekilde yansıdı ekranlara. Ama Ankara'nın bu anlamda hep hakkı yendi gibi. Bu kitap sırf bu yönü için bile sevilebilir.

Not 2: Şu iki kıymetli yazıdan da film ve kitap hakkında çeşitli fikirler edinebilirsiniz. Lappappa: Dübürzade ve The Voice of Antarctica: Çetinikisalakenderdört ya da Bizim Büyük Çaresizliğimiz!

Juan Emmanuel Culio

2011-07-30T20:00:00.006+03:00

Terim'in yeni sezonda ona ihtiyacı olmayacak büyük ihtimalle. Fırsat bulduğunda elinden gelenin en iyisini yapacağına inansam da, bu, Terim için hiç önemli olmayabilir. Zaten Terim ile ilgili saha içi endişelerimin en önemli noktası da burada ortaya çıkıyor. Bazen, ağzınla kuş tutsan da sırf tipini beğenmediği için seni kesebilir Terim. Aksi de geçerli tabii. Saha içi ve saha dışı prenslerinin ise pek bir şey yapmasına gerek yoktur çoğu zaman.

Aslında bu yazı tamamiyle Culio'ya teşekkür yazısı olarak tasarlanmıştı. Geçtiğimiz sezonun en güzel şeyine bir teşekkür. Evet bu konuda pek itiraz olacağını sanmıyorum. Geçtiğimiz sezon başımıza gelen en iyi şey Culio'ydu. Üstelik, bana kalırsa yeniden oluşturulacağı söylenegelen 200 ruhununun oluşturulması sürecinde de çok önemli rol oynayabilirdi. Daha doğrusu ben kafamda Culio'yu hep o resmin içine yerleştirmiştim.

Culio'da beni şaşırtan en önemli özelliklerden biri de, ilk günden itibaren takıma alışmış olmasıydı. Hagi'nin bir yansımasıydı belki de (yetenek açısından söylemiyorum) saha içinde ne yapılması gerekiyorsa yaptı ve kenara çekildi. Tökezlemek üzere (belki de çoktan tökezlemiş) olan bir takımın düşmemesi için devre arasında gelmiş ve elinden geleni yapmıştı. Sıra yeniden yürümeye ve belki de koşmaya başlayacak olan aynı takımda yer almaya gelmişti ki önceleri rotasyonda yer bulacağına inandığım Arjantinli, giderek gözden düşmeye başladı. Halihazırda şişkin olan orta alana (Selçuk, Ceyhun, Melo, Ayhan, Sabri, Yekta, Culio) istenilen transferin de gerçekleşeceğini düşünürsek, Culio'nu gerek yabancı kontenjanına gerekse de yeni transferlerin heyecanına takılarak, sezonun çoğunu en iyi ihtimalle kulübede geçireceğini söyleyebiliriz.

En fazla 5-6 kez canlı izledim Culio'yu. Bana hep çok çalışkan ve skor üretebilen iyi bir sol iç imajı verdi. Bir de topu saklarken kalçasını çok iyi kullanırdı ki kalçasını kararınca kullanmayı bilen topçular gözümde ayrı bir klasmandadır. Bitirirken; o topu kontrol etmeden kaleye sokabilen bir sol ayak, o'nun onda biri olsa bile, çok büyük bir futbolcudur.

"Netti Lan Bu Romantikler Size?"

2011-07-29T13:28:00.003+03:00

İzninizle Sırrı Süreyya'dan ödünç alarak "netti lan bu romantikler size?" diye bodoslama girmek istiyorum konuya. Zira böylesi bir konuya girizgah yapmak, duygularımı haklı çıkarmak için gösterdiğim çabayı yansıtır nitelikte olacak. Oysa hissettiklerimi neden hissettiğimi açıklamak zorunda olmadığımı biliyorum.

Öyleyse gelelim konumuza. Bir kez daha soralım önce: "Netti lan bu romantikler size?", özellikle twitterdan sonra neredeyse tamamen çekildik bu işten, ayda bir belki yazarız. Onlar da taşanlardır. Onu da yazmasak olmaz anlayacağınız. Bloglardaki paylaşım serüvenimiz içimizden gelenlerin yönlendirmesiyle zamansız, aniden ortaya çıkar ve biter. O andan sonra ne bir transfer haberi ne bir maç analizi... Yani ortada diyelim ki bir pasta var. Lan bu pasta zaten kremasına kadar sizin. O zaman oturun pastanızı keyfinizce bölüşün. Benim amacım sadece Galatasaray'ım ile Liverpool'umu bir arada izleyebilmek. Tıpkı geçtiğimiz senelerde Adanademirspor'la Livorno'yu birlikte selamladığımız gibi, futbolun güzel yüzlerinden ikisini temsil ettiğine inandığım, ikisine de büyük aşk beslediğim (Galatasaraylılığımın diğer herşeyden önemli olduğunu ne söylemek ne de ispatlamak zorundayım) Galatasaray ve Liverpool'u tek stattan, şarkılarla izleyebilmek. İyi anlıyor musunuz? Başka hiçbir niyetim(iz) yok. Ne Galatasaray'ın büyüklüğünü tartışmaya açıyoruz ne de hainlik yapıp Galatasaray'a karşı "yabancı" bir takımı destekliyoruz. Tek amacımız, Galatasaray formasının üstüne Liverpool atkısıyla maç izleyebilmek. Üstelik bu bir hazırlık maçı. Yani ortam bu tür şeyler için çok müsait. Bu sizi neden rahatsız ediyor? Neden "kardeşlik masalları", "Anfield'da yapın da görelim", " sözde endüstriyel futbol karşıtları" gibi salaklıklarla içindeki faşisti harekete geçiriyorsunuz?.

Daha bugün Yılmaz Özdil yazdı. Kendi nesli, bir başkasının nesline çok iyi davranıyormuş. Oysa diğer nesil kendi nesline hiç öyle yaparmıymış. Bütün şikayeti bu.

Siz de aynı Yılmaz Özdil gibisiniz. "Anfield'da yap da görelim" derken bu işi Anfield'da yapamayacak olmanın sıkıntısından çok TT Arena'da da yaptırmayacak olmanın keyfini sürüyorsunuz. Yani neresinden bakarsan bak düşmanlık yapıyorsunuz. Sizin suçunuz da değil. Sizden önce zaten bu yeşil saha her türlü pisliği yüksek estetiğinin arkasına gizlemişti. Siz de buna alışmışsınız o kadar. Eminim kıl oluyorsun(sizlerden biri) "futbol asla sadece futbol değildir" lafına. Sana göre fubol sadece futbol olmalı. Oysa futbolu sadece futbol yapmayan bizatihi senin "Anfield'da yapın da görelim" tarzı serzenişlerindir.

Bugün futbol bloglarının yüzde sekseni bir hazırlık maçının iki sayfalık "analizini" yapacak. Ona yüzlerce yorum eklenecek, mevcut Galatasaray büyüklüğü biraz da Fatih Terim büyüklüğü olduğu için Terim övülecek, ne takım yarattı denilecek ve mutlu mesut Galatasaray'ın Liverpool'a nasıl da koyduğu konuşulacak. En başa dönersek bu bir hazırlık maçı. Ve benim bildiğim Galatasaraylılık egosu Galatasaraylılık büyüklüğünden küçüktür.

Sen bildiğini sayfalarca yaz-çiz. Ben yakışık almaz diye "Galatasaray büyüklüğü" adı altında doğru bildiğimden vazgeçeyim öyle mi? O zaman son kez sorayım: "Netti lan bu romantikler size?".

Bertolt Brecht - Beş Paralık Roman

2011-07-23T19:25:00.003+03:00

Aslında ilk olarak Oda Yayınları tarafından, "Üç Kuruşluk Roman" adıyla yayımlananını okumuştum. O zaman da çok büyük keyif almıştım. Pardon, düzeltiyorum, acı çekmiştim diyelim. Çünkü Brecht'in herhangi bir metininden dahi keyif alabilmek, yalnız vicdan terazisi bir daha düzeltilemez şekilde ayarından çıkan insanlar için geçerli olabilir ancak.

Walter Benjamin'in de dediği gibi "Brecht, içinde yaşadığımız koşulları hukuki kavramlar örtüsünden soyar. Böylece bu koşulların insani içerikleri, gelecek kuşaklara aktarılacak biçimde çırılçıplak ortaya çıkar.(...) Satirist için, yurttaşına ayna karşısında çıplaklığını seyrettirmek yeterlidir. İşi bundan öteye geçmez.". Yergi dediğimizde, taşlama dediğimizde; aklımıza bu sanatın icracıları olarak Müjdat Gezen ya da Levent Kırca geliyorsa eyvallah. O zaman "güldürebilen" bir satirizmden söz edebiliriz. Yok, Brecht'in satirizminden söz ediyorsak gülebilemeyiz, utanırız. Benjamin'in üstteki alıntısından yola çıkarak, sözgelimi çıplaklığımızdan utanmamamız gerekir tabii. Ve fakat çıplaklığımıza gülemeyiz de. Eğlenceli bir şey sanıp çıplaklığımızdan keyif alamayız. İşte çıplaklığımızdan ne kadar keyif alabiliyorsak Brecht'in yazdıklarından da o kadar keyif alabiliriz. Gerisi hep acıdır. Kendinizin ya da bir başkasının yarası beresi. İnsandan bahsediyorsak muhakkak ki bir de yarası olacak, belki birden fazla. İşte hepsini Brecht'in tuttuğu aynada görüyoruz. Ne kadar sahici olmasını istersek o kadar acı verir. Brecht çok iyi acı verir.

Üç Kuruşluk Roman, Üç Kuruşluk Opera'dan sekiz yıl sonra dönüşmüş, roman olmuştur. Sanırım Türkiye ilk olarak Üç Kuruşluk Roman olarak tanıdı kitabı. 2011'de İletişim, Sevgi Soysal çevirisiyle Beş Paralık Roman adıyla bastı. Brecht'i bir de Sevgi Soysal'ın dilinden okumak için aldım kitabı.

Mekan Londra, İngiltere Güney Afrika'da savaşta. Tommy'lerin savaşa taşınması lazım. Tommy'lerin savaşa nasıl taşınacağı Tommy'lerden çok kodamanların ensesini kaşındırıyor tabii. Dönemin ünlü bir komisyoncusu da aynı hassasiyete sahip, ekliyor: "Her zaman söylerim, hep savaş açmalı, o zaman iş olanakları sonsuz gelişiyor, o zaman yeni hırsızlar gün ışığına çıkıyor. Beklenmeyen sömürülmesi gereken güdüler! Sermayesiz ticaret bile yapılabilir böyle zamanlarda. Harika bir şey!". Bir kez daha görülebileceği gibi, ne kadar çok Tommy kol-bacak kaybederse o kadar çok iş alanı açılacaktır. Sistemin kusursuzluğu her seferinde kendini bir adım daha meşru bir zemine iter ve her adımda düşmanı yeneceğine olan inancı artarken insanoğlunun, bir alay Tommy daha denizin yolunu tutar. Umut arttıkça ölümler artar. Annelerin feryatları hiç dinmesin, dinmesin ki sömürülmedik tek bir alan kalmasın diye beklenir. Hepsi de tutar. Savaş aslında iki ülke arasında değildir. Ülkenin kendi savaşıdır. Birileri ölür diğerleri çıkar. Savaşa konu ikinci ülke bir yanılsamadan ibarettir. Sen o zahiri görüntüye çarpıp kafanı gözünü yardıkça üstüne bahis oynayanlar kazanır. Üstalik sen de, her seferinde aslında olmayan bir düşmana zarar verdiğini düşünerek bir dahaki sefer daha hızlı vurursun kendini o sanal duvara.

Ferhan Şensoy'un Üç Kurşunluk Opera'sında karanlık bir adam olan Mahmut Abi sıkı Kemalisttir. Atatürk'e laf edeni vurur. Normal yaşantısında ise sakat bırakma konusunda ihtisas yapmıştır. Brecht'in Beş Paralık Roman'ında ise savaşın sürmesini isteyenler sıkı vatanperverdirler. Vatanlarını o kadar severler ki, yeni bir tabur Tommy'i Güney Afrika'ya götürmek için can atarlar. Bu uğurda ihalelere fesat karıştırırlar, birbirlerinin canına kast ederler. Yeter ki gemi yetişsin, bir tabur Tommy daha savaşa gitsin.

Savaşın bilançosunu basit bir aritmetik hesabından ibaret görenlere tek tavsiyem olabilir Brecht. Üstelik sözünü ettiğimiz romanda savaş, asıl olaylara eşlik eden bir arka plandan başka bir şey değildir.

Kemal Varol - Jar

2011-06-09T18:32:00.003+03:00

Kemal Varol'un şair olduğunu Jar'ı edindiğim vakit gördüm. Ben, onu yine Sel Yayıncılık tarafından yayımlanan 'Demiryolu Öyküleri" adlı derlemesiyle tanımıştım ilk olarak. O zaman Jar'ı tanıtmaya başlamadan evvel 'Demiryolu Öyküleri'ni tavsiye edelim. Kitapta, Sevgi Soysal'dan Hasan Ali Toptaş'a, Sabahattin Ali'den Oğuz Atay'a uzanan önemli edebiyatçılardan demiryolu, tren, gar ve benzeri temalı öyküler derlenmiş Varol tarafından. Ayrıca, kitaba demiryolunun, bildiğimiz anlamıyla ulaştırma görevinden daha çok insanları ve insanların hikayelerini taşımak o hikayeleri kesiştirmek gibi işlevlerinin üzerinde duran güzel bir giriş/tanıtım yazısı yazmıştı.

Gelelim Jar'a... Öncelikle, bilinmeyen/görülmeyen, bilinse/görülse de ayırdına varılamayan ögelerden kurulu hikayeler hakim kitaba. Zaten kitabın önemli bir kısmını bu hikayeleri anlatmaya ayrırıyor Varol. Ve fakat, hikayelerin hangisi gerçek hangisi kurmaca bilemiyoruz. Romanın ana hatları dışında, bu hikayeleri anlattığı kısımlardaki üslubu, yani hikayeleri anlatmadaki ustalığı akıllara doğrudan Hasa Ali Toptaş'ı getiriyor. Romanın ve içindeki hikayelerin hepsinin taşraya ait olması da bu algıyı kuvvetlendiriyor. Üstüne tekinsiz bir atmosfer de ekleyebiliriz. Fakat ne zaman ne mekan belirli Jar'da. 1980 darbesinin üstünden üç yıl geçmiş diye başlıyor kitap. Olayların geçtiği kasaba ise Güneydoğu'da. Ancak adı Arkanya. Bir anlamda gerçek ile hayal iç içe geçmiş. Karakterler son derece sahici ancak başlarından geçen hikayelere gelirsek; inanılması güç.

Özetle Jar'da iki adam var ve onların hikayeleri. Bir de onları gözleyen bir başka adam. İki adamın birbirlerine kin dolu bakışlarının ardında yatan gerçeği anlatılan gerçek-gerçek dışı hikayeler aracılığıyla çözmeye çalışan bir adam. Üstelik, iki adamın küslüğüne her şahit oluşunda kendi kardeşiyle olan küslüğü ile de yüzleşen bir adam.

Dirk Kuyt

2011-05-01T20:20:00.002+03:00

"When we were really close in 2009 and finished second I had the same feeling – a matter of a few good signings and we will be right up there,"

Kuyt haklı. Zira biz de aynı şeyleri düşünüyoruz. Hissediyoruz. 2009'da kaybettiğimiz havayı, o zamandan beri ilk kez soluyoruz. Ve bunda en çok pay sahibi olanlardan biri de Dirk Kuyt. Bugünkü Newcastle galibiyetinde, penaltı vuruşu sonrası attığı gol ile son 7 maçta 8. golünü atmış oldu ki bu veri, Dalglish sonrası, takımın hücumdaki verimliliğinin nasıl değiştiğinin en önemli göstergelerinden biri. Hücum sürelerimizde gözle görülür artışlar yaşanmadı belki, çeşitli hücum şablonlarına sahip değiliz ya da bu şablonlara alışamadık hala. Ve fakat, bunlar da olacak. Zaten Suarez ve Carrol başlı başına birer hücum seçeneği. İyice ısındıkları takdirde, hücum opsiyonlarımızın çeşitleneceğine şüphe yok. Bu ikiliyi destekleyecek en az 1 kenar oyuncusuna veya uzak forvete ihtiyacımız olacak yeni sezonda. Orta sahaya da, hem kadro derinliğini arttıracak, hem de Xabi Alonso'yu unutturabilecek en az 2 oyuncu ile birlikte, önümüzdeki sezon, 2009'da yoğun olarak yaşadığımız duyguları rahatlıkla yaşayabiliriz yeniden.

İşte söz konusu duyguları yeniden yaşayabiliyorsak önce takımın öz güvenini geri getiren King Kenny'e sonra da bu sezonun en çok yorulan, en çok koşan ve nihayet en çok gol atan oyuncusuna, yani Kuyt'a teşekkür etmek gerekir.

Bitirirken, Kuyt tribünlerin gözüne girmek için çalışan bir futbol dalkavuğu değil. Aksine, Kuyt kendisi için oynuyor. Ruhu, bedeni öyle sabırsız ki dört nala koşmazsa dindiremiyor acısını.

Sasa Ilic

2011-04-30T01:24:00.005+03:00

Bir futbolcuyu övmek için çoğunlukla tekniğinden bahsederiz. Kanat oyuncusuysa dribling kabiliyetini, savunmacıysa kesiciliğini veya oyun görüşünün yüksekliğini anlatırız söz konusu futbolcunun. Oysa hep pas geçtiğimiz bir futbolcu tipi vardır. Onu tarif etmek zordur. Çünkü neredeyse hiç bir özelliği diğerlerinden daha fazla sivrilmemiştir. Suntursuzluğu ömrü boyunca layık olabileceği en önemli sıfattır onun için. Bildiğimiz topçudur aslında. Ama gösteriş meraklısı gönlümüz ne yazık ki hiç bir zaman vakur ve sade topçulara meyletmemiştir.

Dar omuzlu, boynu omuzlarına yapışık, postacı yürüyüşlü bu sıska "topçu" Sasa Ilic. Belki de tüm Galatasaraylılara aslında top oynamak için çok da önemli meziyetlere sahip olmak gerekmediğini gösterdi Ilic . Evet, herşeyden önemlisi kafaydı ve unutulmaz bir diğer Balkan efsanesinin de vurguladığı gibi "lazım kafa çabuk düşünüyor" yeterliydi belki de. Yani çabuk düşünebilirsen, doğru yere koşup, doğru yerde topla buluşabilirsen, teknik meziyetlerin kısıtlı olsa da, vasat üstü bir futbolcu olabilirsin demektir. Üstelik haksızlık etmeyelim, Ilic'in eşine az rastlanır bir tek pas yeteneği vardı. İkiye-birlere yatkın, gol vuruşlarında başarılı idi. Tüm bunlara, bana göre olağanüstü sezgileri ve oyun görüşünü ekleyince ortaya 60 dakikalık bir yıldız çıkıyordu. Parlaklığı, utanılacak bir şeymiş gibi gören bir yıldız.

Son 30 dakikaya gelince. Bilenler hatırlar, Ilic'in oynadığı dönem, dakikalar 60-65'i gösterince Ilic kenara alınırdı Gerets tarafından. Bir keresinde, "Az sonra oyundan alınacağını bilerek oynamak çok kötü bir şey." mealinde bir açıklamasını da duymuştum. Bundan rahatsızdı Ilic. Ne ki, Ilic farkında olmasa da, onu ilk 60 dakikanın yıldızı yapan her şeye sahipti. Oysa, son 30 dakika; bırakın yıldız olarak devam etmeyi, maçı iyi-kötü tamamlayabilmesi için sahip olması gereken fizik gücünün yarısına dahi sahip değildi. Üstelik, mücadelelerde inatçı değildi ve kaybettiği ikili mücadeleler moralini bozuyordu. Hal böyle olunca, Hagi sonrası en "verimli", en "üretken" ve belki de en skorer orta saha oyuncumuz bir türlü istenileni veremiyordu.

Hala düşünürüm, onu bu kadar çabuk unutabilmemizin nedenlerini. Tribünlere oynamadı diye mi, sonuçsuz, göstermelik çalımlar atmadı diye mi bilmiyorum. Bildiğim, son on yılın Galatasaray'ında "güldü mü gözlerinin içi gülen" 3-4 oyuncudan biri olduğudur.

Paul Scholes

2011-04-15T18:20:00.004+03:00

Ortalık El Clasico ateşi ile yanadursun, biz yarınki FA Cup yarı finalinde karşılaşacak olan United-City derbisinden hareketle vakur bir efsanenin muhtemel vedasına değinelim.

Bu lokal derbi büyük ihtimalle Scholes'un son City derbisi olacak. 19 yılın ardından emekliye ayrılıyor. Kesin kararını henüz açıklamamış olsa da takımının yarıştığı tüm kulvarlarda(EPL, FA Cup, Şampiyonlar Ligi) mutlu sona yakın olma ihtimali, Scholes'a emeklilik kararı aldırabilecek kadar büyük bir motivasyon unsuru taşıyor. Şahsi fikrim, United'ın en azından lig şampiyonluğunu göğüsleyeceği yönünde. Sadece bu bile, Scholes'un "benden bu kadar" demesini sağlayabilir.

Futbolun gelişimi veteranlar için pek umut verici değil ne yazık ki. Artan yaş, çoğu zaman sezgileri beraberinde geliştirse de akıl ile ayak arasındaki koordinasyon konusunda sıkıntı yaşayabiliyorlar. Dahası, fizik ağırlıklı mücadelelerde çoğu zaman kaybeden tarafta yer alıyorlar. Fiziki yetersizlik bir süre sonra mental çöküşe yol açıyor ve performans düşüklüğü dongüsüne mahkum kalıyorlar.

Sadece Scholes değil Giggs de bu anlamda çağdaşlarından çok farklı bir yerde duruyorlar. Üstelik yaş aldıkça, oyunları bir yana, saha içinde ve bildiğimiz kadarıyla saha dışında da güzelleşiyorlar.

Scholes ya da Giggs.. artık birbirlerinin yerine kullanabilecek iki ismi ifade ediyorlar. Gösteri çağının allayıp pulladığı ikonların aksine hala aynı saç tipiyle, içinde bulundukları ortama göre son derece mütevazı bir yaşama mensuplar. Ve kim ne derse desin, Scholes'in savunma arkası paslarının da, Giggs'in kör noktaya ortalarının da arkasında aynı gerçek var: Sadelik.

*Resim, Guardian'dan Daniel Taylor'ın Scholes hakkındaki yazısından alınmıştır.

Thatcher the Milk Snatcher

2011-04-10T04:13:00.003+03:00

"Thatcher 1970 yılında Edward Heath hükümetinde Eğitim Bakanı olduğu zaman ilk icraatından biri 7-11 yaşları arasındaki ilkokul çocuklarına devlet tarafından bedava sağlanan süt yardımını kesmek olmuştu. Kamuoyundan çok tepki çeken bu kara nedeniyle kendisine 'Süt Hırsızı Thatcher' adı takıldı."

Orhan Kurmuş, Bir Bilim Olarak İktisat Tarihinin Doğuşu, Yordam Kitap

Lucas Leiva

2011-03-29T02:58:00.003+03:00

"He wants to stay and has even joked that would like to see his newborn son Pedro Lucas speaking English with a Scouse twang. But he is still waiting for the club's move."

Guardian'dan Fernando Duarte, Lucas'ın ağzından aktarıyor yukarıdaki cümleleri...Lucas bu sezon, özellikle King Kenny'nin gelişiyle birlikte gösterdiği performans sonrası, takımda kalmayı haketmiş olsa da, böyle bir espri hoş görülemez. Zira, "kızımın Scouser aksanıyla konuşmasını istiyorum" diyengillerden Torres kısa bir süre sonra Chelsea forması giymekten çekinmemişti. Hal böyle olunca biz taraftarlar -aslında sadece ben- böyle bir espriye gülmektense, en hafif ifadeyle çemkiriyoruz.

Her şeye rağmen Lucas iyi topçudur. Özellikle Mascherano'nun gitmesiyle birlikte nihayet alternatifsiz kaldı ve neler yapabileceğini -yine nihayet- gösterebildi.

Sen şu topu bütün sezon oyna, oğlun da Scouseca konuşmayıversin.

Yazgımdır Hagi'den Yana Olmak

2011-03-18T01:56:00.003+02:00

Beş senedir bilerek, isteyerek iktisat ile ilgileniyorum. Türkçesi, iktisat okuyorum. Aklım başına erdiğinden beri ise, başka bir açlık, başka bir heyecan ile okuyorum her satırını. Analitik düşünebilme yeteneği -tam anlamıyla kazanamamış da olabilirim- başka bir insan yaptı beni, biliyorum. İşte bu yüzden, ilk günden beri olmasa da, bütünü parçalara ayırabildiğim günden beri, sözgelimi x ile y arasında bir nedensellik kurabildiğim günden beri başka bir dünyanın kapıları açıldı önüme. Hocalarımın kimine ağza alınmayacak küfürlerim olsa da kimilerine dualarım sonsuzdur.

Ve fakat bu iktisat mefhumu, özellikle de benim gibi konrol takıntısı olan insanlar için bir açıdan zararlı. Aslında bu tüm bilimlerde böyledir. Bir uğraşın bilim sayılabilmesi için belli özellikler vardır. Gözlenebilir olması mesela, ölçülebilir, iletilebilir olması. Bu ve benzeri bir kaç madde, uğraşını betimlerken kullandığın özelliklerin başında gelir. Sözü edilen maddeleri es geçtiğin an söylediklerin değersiz hale gelmez elbet. Aslında tüm bilmemiz gereken de bu. Kontrol manyağı biri, anlattıklarını, karşısındakinin -tıpkı kendisi gibi- kelimesi kelimesine anlaması gerektiği hissiyatını taşıdığı için, ortaya attığı her düşüncenin dayanaklarını oluşturmaya özen gösterir. Ne ki, artık o bıçak daha fazla kes(e)miyor. Dayanabildiği yere kadar dayandı. Romantizm her zaman beslendiğim bir alandı. Ve günlük uğraşlar bana bunu unuttursa dahi gözlerimle, kulaklarımla şahit olduğum bir başka olay, bu duyguya yeniden sıkıca sarılmamı öğütledi.

"Günümüz hakim iktisatı bir ideoloji midir?" sorusunun cevabı bence gayet açıktır. Evet. Hem de sapına kadar. Açıklaması da kısa ve nettir. Siz, piyasanın olağan uyumu ile işlemesini zevkle seyreden müktedirler, önünüze konan her argümana A.Smith'in bireysel fayda/çıkar ilkesi ile karşı koyanlar. Diyelim ki, günümüz iktisadının ideolojik bir niteliği yok. O zaman nerede "sözüm ona" fikir babanızın bir diğer ilkesi olan empati/sempati ? Öyle ya, topluma nüfuz edebileceğiniz her alanda, "just do it" ya da "nothing is imposible" den hallice bir bireysel çıkar mesajı enjekte ediyorsunuz beyinlerimize. Birinizin mi aklına gelmiyor ideologunuzun aynı zamanda sempati kavramından söz ettiği. Yani, siz kazanacaksınız diye illa bir başkası üzülecek diye bir kaide yok biliyor musunuz? Hatta yeri gelecek, çıkarlarımız başka buyursa da biz toplum içindeki konumumuzu, en önemlisi kendimize yakışanı/yakışmayanı ayırt edip vaz geçeceğiz çıkarımızdan/hazzımızdan. Aksi halde insanlıktan söz etmek yersiz olacaktır. İki ayak üstünde durabilmek, iletişim halinde bulunmak, okur-yazarlık, düşünebilmek... değil, hiç biri değil. Hoşumuza gitmediği, vicdanımız elvermediği için çıkarımıza olan şeyi yapmıyorsak, işte o zaman insanlıktan söz edilebilir.

Nereye gelebilirim hakim iktisat-ideoloji tartışmasından? Şu meşhur "inandıklarımız" meselesine... Benim inancıma göre, birileri kimi olayları, çoğu zaman, düşündüğümüzden daha basit boyutlarda algılamamızı isteyebilir. İşte, ideoloji yok, değer yargısı yok, mekanik bir yaklaşım, görünmez el teorisi denir, oysa ta içeriden bir kavram unutturuluyor yerine bir başkası pompalanıyordur. Gelmek istediğim yer romantizm. Hangi sayı bize hangi gerçeği bahşederse bahşetsin, o sayının oluşturduğu veya oluşturmadığı dünyayı hayal etmek bizde gizlidir. O yüzden " bilmek hiçbir şeydir, sezmek her şey".

Gözlemleyelim, ölçelim, elde ettiğimiz sonuçları bir kenara not edelim... Romantizmi de bir "ama" olarak kenara not edelim. Yoksa kanunlardan, kabullardan başka elimizde ne kalır?

Bunca laf kalabalığı tek bir şey için idi: Romantizm. Ya da Hagi. "Başarısız" olduğu günden beri kaç arkadaşımla aramı bozduğumu, kaç kişinin kalbini kırdığımı unuttuğum Hagi.. Benim aklım almıyor zira, yüreğim kaldırmıyor. Kusacak gibi oluyorum, bir Galatasaray taraftarı nasıl -hele böylesine bir sezondan sonra- "Hagi İstifa" diye bağırabilir?

Şüphesiz, onlarca gerçek vardır istifaya çağırabilmek için Hagi'yi. Benim ilgilendiğim bu değil oysa. Aynı "objektif" yargılar Kalli'yi de, Rijkaard'ı da, Skibbe'yi de, Korkmaz'ı da yem etti. Şimdi de Hagi'yi yem ediyor. Peki Hagi kim herşeyden önce. Ya da Rijkaard kimdi, Bülent Korkmaz kimdi? Sanırım taraftarlık olgusu, nicel olarak büyükçe kitlelerin içini doldurduğu bir olgu olduğu için, Hagi ya da Bülent hiçbir zaman istisnasız bir Galatasaraylı olamıyor söz gelimi. Çünkü her zaman her koşulda Galatasaraylı'lar bizleriz(taraftarlar). Bu kesin. Bir de hepimizin -iyi ki- değişen yargılarına göre değişen bir taraftarlık tanımı var. Onun emrettiğince, keyfimize göre istediğimizi gerçek Galatasaraylı yapıp, istemediğimize "siktir git artık" diye bağırabiliriz.

Sahi Hagi ne yaptı? Öncelikle, kafası basmayanlar-evet, romantizm iddiasıyla yola çıkan biri için uygun sözler olmasa da- için söylemek gerekirse Hagi'nin başına gelenler, faturayı, tanıdık-bildik bir isme çıkartmaktan başka bir şey değildir. Burada tutup, Hagi başarılıydı, aslında her şey iyi gidiyordu demiyeceğim tabii ki. Ve fakat, benim inancım, Hagi'nin kafasındakilerin, üzerinde düşünülmesi gereken şeyler olduğuydu. Dahası, nispeten genç bir yaşta öğrendim "sabır"ın hemen her şey için elzem olduğu gerçeğini.

Evet fatura Hagi'ye kesildi. İstediğiniz gibi siktirip gidecektir. Hepsinden öte emanetçidir zaten takımda. Tıpkı Rijkaard'a, Skibbe'ye hatta Kalli'ye kesildiği gibi..Kapitalizm krizlere gebedir klişesine girmeden, 6 yılda 7 teknik direktör değiştirenYıldırım Demirören ve başkanlığı boyunca 6 teknik direktör ile( Kalli, Cevat Güler, Skibbe, Bülent Korkmaz, Rijkaard, Hagi. Bilmem var mı başka unuttuğum..) çalışan Adnan Polat'a ağzının kenarını yakın zamana kadar açamayan geri zekalılara sorunun nerede ve kimde olduğunu anlatacak sabra ne yazık ki hala sahip değilim.

Teknik meseleler, takımdaki kalitesizlik, kalitesizlikten öte, yerli çıtasının düşüklüğü ve tüm takımın zeka problemi, ardından Hagi'nin yanlış hamleleri, tercihleri vesaire. Bunların hepsini tartışabilirdik, lakin çiğliğiniz hiç birine müsade etmiyor. Size karşı Hagi'yi savunmak, uğrunda ağlamak; çocukluğumu, çiğnediğim topları, yaralı dizlerimi, uykusuz, Hagi'li maçları bekleyen çocuksu hevesimi, 21:45'teki maçı izleyebilmek için okul dönüşü odada anneme 2 saat uyuyormuş numarası yapmanın tüm sıkıntısını bu satırlara taşımak demektir, ki yüksek "yargılarınız"bunu gerektiriyorsa o'nu savunmak benim "yazgımdır" kabul edin.

Kapandı!

2010-06-29T20:14:00.001+03:00

Dükkan kapandı... İlgilenen, okuyan herkese teşekkürler...

Dünya Kupası Notları #6 : Isla-Sanchez, Hittzfeld ve Forlan

2010-06-16T23:30:00.005+03:00

Dünya kupasının 6. gününe geldiğimizde, seyir zevkinin yavaş yavaş da olsa belli standartların üstüne çıktığını görüyoruz. Honduras-Şili karşılaşması bu açıdan önemli idi. Maç Şili'nin 0-1 üstünlüğüyle sona erdi ancak maçın temposunu düşündüğümüzde yalnızca 1 golün vuku bulması izleyenleri pek de rahatsız etmedi sanıyorum.

Şili hakkında herkesin ezber ettiği ilk ve en önemli bilgi Güney Amerika eleme gruplarından Brezilya'nın ardından ikinci çıkmış olduğu gerçeğiydi. Benimse, Şili ile ilgili hatırladığım ilk sahne Fransa 98'e dayanıyor. Grup maçlarında kimseye yenilmeyerek dikkat çeken bu "uzun ince" ülke, topladığı 3 puanla B Grubu'nu İtalya'nın ardından ikinci olarak bitirmiş, ikinci tur mücadelelerinde Brezilya'nın rakibi olmuştu. O zaman, daha ikinci turda Brezilya ile eşleşmeleri talihsizlik olarak nitelendirilmişti. Yine aynı tablo gerçekleşebilir. Dilerim Şili aynı talihsizliği bir kez daha yaşamaz ve çeyrek finale ulaşabilir. Bunu hakediyorlar zira... Alexis Sanchez- Mauricio Isla ikilisi, Lahm-Müller ikilisiyle birlikte turnuvada izlediğim en iyi arkalı-önlü hücum organizasyonlarını oluşturdular. Şili'nin çok teknik ismi var fakat İspanya'nın başına gelen onların da başına gelebilir, İsviçre savunmasını açmakta zorlanacakları açık. Öte yandan, Honduras'ın ciddi tecrübe eksikliği göze çarpıyor. Böylesi büyük turnuvalara pek sık katılamıyor oluşları, hücumlarının cılız kalmasına, son vuruşlarda beceriksizliklere yol açıyor. Buna karşın mücadeleci bir takım. Oynayacakları hiç bir maçta rakiplerine ezilmezler.

İspanya-İsviçre karşılaşmasında beklediğim sürpriz gerçekleşti. İsviçre'nin bu turnuvada bir umudu varsa tamamını Hittzfeld'e borçludur. Bir teknik direktör takımının başarısında ne kadar etkilidir sorusunun cevabını en iyi Hittzfeld'e bakarak cevaplayabiliriz. Eğer Hittzfeld gibi bir teknik adamınız varsa, rakibiniz ne kadar iyi paslaşırsa paslaşsın istediği pozisyonları yaratamayabilir ve siz gol bulmak için rakibinizin savunmada bıraktığı boşluklardan faydalanabilirsiniz. Sanıyorum iki ya da üç pozisyon buldu İsviçre. Biri gol oldu. İspanya, turnuvanın ilk günü Meksika'nın yakalandığı tuzakla karşı karşıya kaldı. Topa hakim olmak bir süre sonra beyhude top çevirişlere, açık arama oyununa dönüştü. Dediğim gibi, Hittzfeld İsviçre'ye ikinci tur umudu getirdi. Bakalım Şili karşısında ne yapacaklar?

Günün son maçında sürpriz olmadı. Uruguay'ın G.Afrika'yı zorlanmadan yenebileceği belliydi fakat ev sahibinin turnuvanın açılış maçında Meksika karşısında gösterdiği direnç ve disiplin çoğumuzu şaşırtmıştı. İlk maçın yıldızlarından Tshabalala bu akşam ortada yoktu. Zaten Pienaar turnuvanın başından beri "yok". Bir tek poisyon dahi üretemedi G.Afrika. Bu anlamda, şimdiye kadar oynanan maçlar arasında bir tek pozisyon dahi yakalayamayan bir takım yoktur sanıyorum. O kadar kötüydüler. İlk maçın ardından Khune hakkında çok iddialı sözler sarfetmiştim. Kırmızı kart gördü. Yüksek ihtimalle turnuvayı kapattı. Onun gibi bir kaleciyi daha fazla izleme imkanına sahip olmak isterdim. Uruguay'da ilk maç hayal kırıklığı yaratan hücum ayakları Forlan ve Suarez bu akşam yanlarına Palermolu Cavani'yi de almışlardı. İlk dakikadan itibaren ölçülü de olsa pozisyon üretmeye, rakip kaleyi yoklamaya başladılar. Nhayetinde, Forlan rakibin sırtına çarpmış olsa da çok şık bir gole imza attı. İkinci yarı, maçın en hareketli ismi Suarez, Khune tarafından düşürüldü. Forlan riskli olsa da penaltının nasıl atılacağını gösterdi adeta. Öylesi bir vuruşun kaleciler tarafından kurtarılmasının imkanı yoktur. Maçın son dakikasında, düdük yerine, Suarez'in zarif ortasında Pereira'nın golü geldi. Forlan'ın kaydettiği iki gol ona gol krallığı yarışında çok büyük bir avantaj sağlayacaktır. En büyük rakipleri ise Podolski ve Klose olacaktır diye düşünüyorum.

Dünya Kupası Notları #3 : Futbol Almanlarla Güzel

2010-06-13T23:26:00.006+03:00

Cezayir-Slovenya maçı o kadar can sıkıcıydı ki iki takıma da ayrı bir bölüm açacak kadar takip edemedim bile. Oyuncular kendilerini ne kadar zorlarsa zorlasın, paslar istenen yere gitmiyor, basit hatalar yapılıyordu. Yani, beceriksizliğin hüküm sürdüğü bir maç idi. Galibiyeti getiren golün de Cezayir'in kalecisi Chaouchi'nin beceriksizliğinin ardından gelmesi manidar oldu. Cezayir'in bundan sonra işi zor. İngilizler karşılarına öfkeyle çıkacaklardır. A.B.D ise umutla...Dilerim Cezayir kupaya puansız ve golsüz veda etmez. Belhadj dışında hiçbir futbolcuyu beğenemedim. Wolfsburg'lu Ziani ve oyuna sonradan girip, 15 dakika içerisinde iki sarı kartla oyundan atılan Ghezzal ise açık ara sahanın en kötüleriydi. Slovenya'da şimdilik havalar güneşli. Çok büyük bir avantaj elde ettiler. Ancak, yapılabileceklerin en iyisini onlar değil, İngiltere'den puan almayı başaran A.B.D gerçekleştirdi. Kimi araştırma şirketleri Slovenya'yı yarı finale kadar göndermişti kupa öncesinde. Böyle bir futbolla gol atmaları dahi mucizeydi, mucize gerçekleşti. Bundesliga'nın önemli isimleri Novakovic ve Dedic hareket etmekte zorlandılar ki takımlarının en önemli kozlarını oluşturuyorlar. Slovenya'nın vasata ulaşabilen bölgeleri Koren-Birsa orta alanı ve Suler-Cesar tandemiydi. Maçı Slovenya lehine çevirebilecek tüm aksiyonlar Birsa-Koren ikilisi tarafından gerçekleştirildi. Ne var ki, içlerinden en kötü top gol oldu. Öyle ki Koren'İn vuruşunda top falso dahi almamıştı.

Sırbistan-Gana... Büyük bir sürpriz gerçekleşti. Sırbistan 4-5-1'den bozma 4-4-2 oynuyordu. Savunma hattında hemen hiç sorun yoktu aslında. Kolarov-Vidic-Lukovic-Ivanovic dörtlüsünün hepsi iyiydi. Özellikle kırmızı kart görmesine rağmen Lukovic'i çok beğendim. Orta sahada ise aynı uyum yoktu. Öncelikli sorun ise Krasic'in silikliği ve Milijas-Stankovic ikilisinin ağırlığıydı. Gana orta alanına göre çok daha zayıf kaldılar. İki beyin yanyana oynuyordu sanki. Duran toplar, defans arkasına şişirilen toplar, düşük tempoda top çevirişler tamam ancak iş mücadele etmeye geldi mi Milijas-Stankovic ikilisinin ne yaşı ne de gücü Gana orta sahasıyla mücadele etmeye yeter. Sırbistan'ın en iyisi Jovanovic idi. Tekniğinin iyi olduğunu biliyorduk da bu kadar üst düzey mücadele verebileceğini hiç beklemiyordum. Sırbistan'ın her pozisyonunda o vardı adeta. Zigic'i çok başarılı buldum. Capello'nun Heskey'e yüklediği görevin bir benzerini Antic de Zigic'e yüklemişti. Pantelic'in önünde konumlanacak, topla birlikte orta alana kadar gerileyecek ve rakip savunmada gedikler yaratacaktı. Çabaladı ama Pantelic ile iyi bir iletişim kuramadı. Kısacası, Sırbistan umut vermiyor. İkinci maçları da Almanya'yla. 2006'da da onlardan çok şey bekleyenler vardı fakat "0" puanla dönmüşlerdi. Almanya maçında mucize yaratamazlarsa 2006 kabusu yeniden gerçekleşebilir.

Gana'nın Ömer Üründül ırkçılığına bulaşmadan, şimdiye kadar turnuvadaki en iyi Afrika takımı olduğunu söyleyelim. Mücadele güçleri en iyi takımlarla dahi baş etmeye yetecek seviyede. Ayrıca, Ayew ve Tagoe çok etkili kanat oyuncuları. Top taşıyabiliyorlar, takımı ileri taşıyabiliyorlar. Haliyle Asamoah Gyan da vasat üstü bir forvet. Önümüzdeki maç Avustralya ile karşılaşacaklar ve Kangurular'ın en büyük gol ümidi Cahill sahada olmayacak. Ne diyelim, talih belki de hiç bir zaman bu kadar yanlarından olmamıştı. 2006'daki ikinci tur sürprizini gerçekleştirebilirler.

Söz Avustralya'ya gelmişken; sadece Türkiye'deki değil tüm dünyadaki hayranlarını hayal kırıklığına uğrattıklarını belirtmek gerekir. Dilerim ikinci maça toparlanmış bir şekilde çıkarlar. Yine de, Cahill'siz işleri çok zor. Kewell dönerse, yeniden umutlanabilirler.

Futbolun Almanlarla daha bir güzel olduğu kesin. Şimdiye kadar izlediğimiz en iyi takımdı. Kesin. Daha önce hiç bir takımda izleyemediğimiz çeşitlilikte ataklar izledik. Futbolseverlerin bu akşamki en önemli görevleri Almanlar'a şükretmek olmalıdır. Zira hepimizi bir kısırlığın içinden çekip almış olabilirler. 4-2-3-1 oynadılar. Savunma hatasız idi. Schweinsteiger için ayrı bir cümle yazmak lazım. Yüksek top tekniği ve soğukkanlı yapısı onu şu an için Almanlar'ın en kritik futbolcusu yapıyor. Khedira ile de iyi anlaştıklarını gördük. Müller-Mesut-Podolski üçlüsü doğrudan sonuca gitmek istiyorsanız çok doğru bir seçim. Zira Podolski'nin her şutu gol tehlikesi yaratabiliyor. Klose de çok değerli bir golcü. İkinci maçlarını da kazanırlarsa, çok rahatlayacaklar. Gol kralı Panzerler'den çıkabilir. Almanya'yı biraz fazla övmüş olabilirim fakat futbolsuz geçen 3 günün ardından böyle bir tabloyla karşılaşınca soğukkanlılığımı kaybetmiş sayılırım. Tahminimi yineleyerek bitireyim yazıyı: Almanya final, hiç değilse yarı final oynayacaktır G.Afrika'da...

Dünya Kupası Notları #2 : Yunan Usulü 4-3-3, Çalışılmış Bir Maradona Golü ve Robert Green

2010-06-13T00:11:00.007+03:00

Günün ilk maçından başlayalım; Yunanistan ve Rehhagel'in futbolun değişen yapısından haberdar olmadıklarını düşünüyorum. Tamam, sıkıca kapanarak ve hemen her duran topu gole dönüştürmeyi bilerek 2004'te efsanevi bir şampiyonluk kazandılar ancak günümüz futbolunda savunma anlayışı değişti, artık Vyntra-Papadopoulos tandemiyle değil turu geçmek, maç dahi kazanamazsınız. Biz dahi öğrendik, top karşı takımda olduğu vakit takımın nasıl konumlanacağını, nasıl alan daraltılacağını, takım savunmasının nasıl örgütleneceğini... Siz hala Vyntra'nın fiziki üstünlüğüyle rakip santraforu korkutmayı deneyin. Söz Vyntra'ya gelmişken; Panathinaikos'lu stoper sahanın açık ara en kötüsüydü. Samaras, ondan sol açık yaratmaya çalışan hocası kadar suçlu olamaz fakat yine de sahanın en kötülerindendi. Karagounis kötüydü, yerine giren Katsouranis daha da kötüydü. İsim isim gidersek Yunanistan'ı bitiremeyiz. Sadece, acilen 4-3-3'ü terk etmeleri gerektiğini söyleyelim. Orta sahada topa biraz daha fazla olmadan gol dahi atamazlar. Bunun için tek alternatifleri Siena'lı Tziolis'e daha fazla güvenmek ve belki de Ninnis'in çabukluğundan orta alanda faydalanmak olabilir. Zira öbür türlü, yarı alanı geçtikten hemen sonra, topu ceza alanına şişirmekten başka yapabilecekleri hiçbir şey olmuyor.

G.Kore, tertip ve disiplin açısından şimdiye kadar izlediğimiz en iyi takımdı. Hemen her oyuncusu çabuk, çok iyi alan kapatıyorlar ve Yunanistan gibi bir takıma neredeyse hiç hava topu bırakmadılar. Üstelik ilk golleri bir duran toptan geldi. Rakibini en güvendiği silahıyla yıkmak çok eşsiz bir duygu olsa gerek. Kore'nin Yunanistan sınavını geçtikten sonra Nijerya önünde zorlanacağını söylemek de gerçekçi olmayacaktır. Zira her iki ceza sahasında da Yunanistan'a üstün gelebildilerse, Nijerya'nın görece fiziki üstünlüğü de onlar için çok bir şey ifade etmeyecektir. Önleri açık, Park Ji-Sung ve Park Chu-Yong formda. Freiburg'lu Cha Du Ri turnuvaya çok iyi başladı.

Kaybedenden devam edelim; Nijerya hakkında ne kadar iyi şeyler söylenebilir ki? Organizasyon fakiri, top tekniği düşük, sürate ve fiziki üstünlüğe dayalı bir takım görünümünde "Kartallar". Kesinlikle hevesliler ancak mental anlamda turnuvanın en yoksul ekiplerinden biri olduklarına şüphe yok. Acele vuruşlar, "timing" hataları, hatalı paslar ve pas tercihleri, basit pozisyon hataları, hepsini gördük. İyi bir şey yok mu? Var tabii, Martins, Yakubu ve Obasi oyuna katkıları ne olursa olsun, hırslılar. Bu turnuvayı önemsedikleri belli. Çok ciddi bir seyirci avantajları var. Topla arası iyi olan tek isim Odemwingie daha fazla yer almalı.

Maradonayı eleştirebilirsiniz. Oyuncu tercihlerini ve oyun şablonunu da eleştireblirsiniz. Ancak bugün gördük ki; teknik yönden bizlerin eleştiremeyeceği kadar bilgi sahibi. Golü kesinlikle çalışılmış. Söz konusu kornerden önce, saha içindeki ve yedek kulübesindeki tüm Arjantinli'ler o topun gol olacağını biliyorlardı sanki. Hedef adam da Heinze idi. Kimi ceza alanını karıştırdı, kimi rakibe hareket imkanı tanımadı ve Heinze zor bir kafa vuruşu yaparak ülkesini öne geçirdi. Bunun dışında, Di Maria ve Veron halen aksıyor. Gutierrez -bence- esas olarak bek değil. Messi turnuvaya iyi başladı. Maradona, 86'daki misyonunu doğrudan Messi'ye yüklemiş durumda. Turnuva boyunca onu kanada hapsolmuş olarak izlemeyeceğimiz kesin. Daha çok gezecektir. Ancak burada ki mesele Higuain ve Tevez'in ilk maç itibariyle gösterdikleri kötü performans. Gerçi Arjantin için bu hiç sorun değil. Agüero ve Milito her daim hazır olarak bekliyorlar. Sözün özü, Arjantin kötüydü; savunmada organize olamadılar, çok pas hatası yaptılar, çok gol kaçırdılar, fakat ibre hala onlardan yana.

İngilizler beraberliği Green'in hatasına bağlasalar da durumun iç açıcı olmadığı ortada. Aslında gayet iyi başlamışlardı ve Heskey'in muhteşem asistinde kaptan Gerrard şık dokunuşuyla henüz 4. dakikada durumu ülkesi lehine çevirmişti. Bu noktada, Heskey'in kapalı savunmalarda çok işe yarayacağından söz edebiliriz. Heskey, Capello için stratejik bir öneme sahip ve adeta planlarının başrolünde yer alır vaziyette. Nitekim, Gerrard'ın golü Capello'nun planladığı golün somut haliydi. Turnuva boyunca Gerrard'dan buna benzer goller, Heskey'den de buna benzer asistler bekleyebiliriz. Bu arada bir tahmin: Heskey turnuvanın asist kralı olabilir! Savunmaya dönersek; Ferdinand kaybının yara açacağı belliydi de herhalde kimse King'den bu kadar sönük bir performans beklemiyordu. Capello da King ve türevleri konumundaki Upson ve Dawson'a olan inancını kaybetmiş olacak ki yedek sağ bek olarak değerlendireceğini düşündüğümüz Carragher'i ikinci yarıda sahaya stoper olarak sürdü. Aslında İngiltere'nin temel problemi yapısal değil, hatta bizzat Barry'nin yokluğuyla ilgili. Yerine düşünülen Milner de sakatlandı. Elde bir tek Carrick kaldı. Carrick bu sezonki performansıyla bu yükü taşıyamaz.

A.B.D'nin belki de tek sempatik tarafı futbol takımı. Dempsey, Donovan ve Bradley gibi isimler oldukça yetenekliler. Özellikle Dempsey çok ayrı bir futbolcu. Kimi futbolcular özellikleri sıradan olsa dahi gol atma konusunda diğer meslektaşlarından daha başarılı ve şanslılardır. Bu türün en iyi örneklerini de Solskjaer, Inzaghi ve Forlan oluştururlar. İşte Dempsey de onlardan biri. An itibariyle, A.B.D'nin gruptan çıkma ihitmali İngiltere'ninkinden bile fazladır kanaatimce. Kaleci Howard'ın takım arkadaşlarına verdiği güvenin onda birini Green kendi takım arkadaşlarına verebilseydi maç daha farklı noktalanabilirdi. Gecenin sonunda orta ya çıkan tablo ise şu şekilde oldu: A.B.D her alanda olduğu gibi futbolda da "yolunu bulmakta"...

Dünya Kupası Notları #1 : C.Blanco, Tshabalala ve Khune

2010-06-11T17:59:00.005+03:00

Açılış müsabakasında G.Afrika ile Meksika karşı karşıya geldi. Karşılaşma Meksika'nın mutlak hakimiyetiyle başladı. G.Afrika'nın ise "ender gelişen" etkili ataklarıyla rakibine karşı koymaya çalıştı. Aguirre geldiğinden beri Meksika'nın oyun şablonunda ve temposunda gözle görülür bir değişim yaşanmıştı. Bu değişimi bu akşam da gözlemledik. Topa sürekli hakim olmayı ve oyunun kontrolünü elinde tutmayı seven bir takım yaratmış Aguirre. Bu sistemde en zorlanacağı ekip sahaya 4-5-1 şeklinde yayılan ve katı bir savunma anlayışına sahip G.Afrika olacaktı. Üstelik, kadrosunda Gaxa, Tshabalala, Masilela gibi kontra atak futboluna yatkın, süratli isimler bulunuyordu kadrolarında. Meksika ise sağ kanadı Aguillar ile oldukça etkili kullanıyordu. Ancak aynı şeyi sol kanattaki Vela için söyleyebilmek güç. Orta alanı ise Torrado-Juarez-dos Santos üçlüsüyle parsellemeyi planlamıştı Aguirre. Bu üçlü hem çok etkili biçimde pas yapabiliyor hem de Juarez ve Torrado'nun fiziki avantajları sayesinde top rakipteyken alan kapatıp, top kapma mücadelesine girebiliyordu. Ne var ki, özellikle ikinci yarıdan sonra, topun, başka hiçbir çaresi olmadığı için, adeta "mecburiyetten" Meksikalı'ların ayağında kaldığını gözlemledik. Nitekim bu dakikalarda, savunmanın arkasına sarkan Tshabalala, dar bir açıdan, enfes bir şut çıkarıyor ve 2010 Dünya Kupası'nın ilk golünü kaydediyordu.

Aguirre maça başladığı G.Franco-C.Vela ikilisinin yerine J.Hernandez-C.Blanco ikilisini sokmuştu. Bu dakikalarda oyuna giren Guardado'nun da dikine gitme çabalarıyla Meksika hücumlarına çeşitlilik kazandırdığını söyleyebiliriz. Ancak, Meksika adına asıl farklılığı 37'lik C.Blanco yaratıyordu. Halısaha maçlarındaki "göbekli amcaları" andıran Blanco tıpkı o göbekli amcalar gibi haddini bilerek aynı zamanda da tekniğini konuşturarak oynuyordu. O dakikadan sonra Meksika'nın beyhude top çevirişileri, Blanco'nun doğrudan ceza sahasına şişirdiği toplarla somut pozisyonlara dönüşüyordu. Bu pozisyonlardan birinde, Blanco, Guardado'ya kontrol edilmesi zor bir pas veriyordu, pası kontrol etmeyi başaran Guardado topu arka direkteki Marquez'e ortalayınca "El Tri" beraberliği yakalıyordu.

Açılış maçı, benim açımdan doyrurucuydu. Ancak maçı doyurucu kılan detaylardan en önemlisini halısaha topçusu tavırlarıyla Blanco, süratli ve akıllı futboluya Tshabalala ve topu oyuna hızlı ve etkili bir şekilde sokma yetisine sahip G.Afrikalı kaleci Itumeleng Khune oluşturuyorlardı. Açıkçası, Khune'yi ilk kez izledim. Ülkesinin en önemli takımlarından Kaiser Chiefs'te forma giyiyormuş. Çok atletik bir yapıya sahip ve topu oyuna çok iyi sokuyor. Bu turnuva boynca böyle oynamaya devam ederse, yaz sonu onu Avrupa'nın önemli kulüplerinden birinde görebiliriz diye düşünüyorum.

Urugay-Fransa maçının son yarım saatini izleyebildim. Dolayısıyla uzun uzadıya yorum yapmam doğru olmayacaktır. Fakat, Fransa'nın arka bölgesinin çok sağlam olduğunu söylemeliyim. Özellikle Toulalan-Diaby-Gourcuff üçlüsü turnuvanın en dominant üçlüsü olabilirler. Ne var ki, hücum hattındaki kara büyü sürmekte. Fransa için, bu hücum oyuncularıyla bu turnuva bitmez! Unutmadan, Govou'nun yerine derhal Malouda monte edilmelidir. Uruguay'ın futboluna oldum olası ısınamadım. Bunda, Forlan'ın, Suarez'in tarzını beğenmemem de etkilidir muhakkak. Sonuç olarak, 2010 Dünya Kupası'nın ilk gecesinden bizlere, biri Meksika, biri G.Afrika tarafından atılmış iki gol, Tshabalala, Khune ve C.Blanco'nun futbolu sevdiren çabaları kalıyordu.

Stoch ve dos Santos

2010-06-10T18:23:00.004+03:00

Öncelikle Fenerbahçe'yi bu "sansasyonel" transferinden ötürü kutlamalıyız diye düşünüyorum. Piyasa kurallarının hakim olduğu günümüz futbolunda bu tip hamleleri en iyi yapan kulüp Fenerbahçe. Tekrar etmekte fayda var; Fenerbahçe, Türkiye'nin piyasa mekanizmasıyla barışık, onun kurallarını izleyerek yönetilen ilk ve tek kulübüdür. Hal böyle olunca, sevmeyeni, nefret edeni de bol olacaktır tabii. Başkasının 3 haftadır takip ettiğini bir gecede alabiliyorsanız, en büyük stad, en kaliteli tesisler, sporun diğer tüm branşlarında pahalı transferler ve başarılar sizdeyse, üstüne üstlük tam da piyasada var olmanın koşulu olan "bir gün herkes Fenerbahçeli olacak" ve "Fenerbahçe Cumhuriyeti" gibi örtülü, gizli faşizm içeren sloganlarınız mevcutsa, liginde mücadele ettiğiniz ülkenin istisnasız tüm takımlarının sizden nefret etmemesi için hiçbir sebep yoktur.

Gelelim Stoch transferine...89'lu Slovak'ı Scolari'li Chealsea'nin son dakikalarından ve Twente'nin Avrupa maçları başta olmak üzere, bir kaç özet görüntüsünden tanıyorum. Dolayısıyla kesin bir yargıda bulunmam doğru olmaz. Fakat, Slovakya Dünya Kupası'nın bana göre sürprizlerinden biri, dolayısıyla Stoch'u önümüzdeki periyotta sıklıkla izleyeceğizimizi düşünüyorum. Ancak şu bir gerçek ki Stoch Türkiye standartlarına göre son derece hızlı ve teknik bir oyuncu görüntüsü çizmektedir. Bu yanıyla Fenerbahçe'nin sol kanatta yaşadığı problemler de düşünüldüğünde, "nokta" transfer olarak yorumlayabiliriz Stoch'un imzasını. Hemen burada, Galatasaray açısından ise bir başka gerçek ortaya çıkmakta: Stoch'un ne yazık ki dos Santos'tan çok daha fazla özellikleri olan bir oyuncu olduğunu söyleyebilmek zor. Hatta, hız, teknik ve adam eksiltebilme özelliklerinin benzerlikleriyle dikkat çektiklerini söyleyebilmek daha mantıklı görünüyor. Dolayısıyla, Galatasaray 3 haftadır Stoch'un peşinden koşacağına dos Santos'a imza attırmış olsaydı, Kewell ve olası Arda-Keita ayrılıklarının ardından kanat oyuncusu ararken çok daha rahatlamış olurdu.

Marko Marin, Mesut Özil, Javier Hernandez ve Stoch gibi genç yeteneklerin bu Dünya Kupası'nda yıldızlaşacaklarına inanıyorum. Bunun ilk işaretini Maradona ve Löw başta olmak üzere neredeyse tüm teknik adamların kadrolarında, çekinmeden bir çok genç yıldıza yer vermelerinden almıştım. Üstelik, Nani, Drogba, Robben ve Ballack gibi yıldızlar yokken veya tam olarak hazır değilken, yıldız vitrinine yukarıdaki gençlerden bir veya bir kaçının çıkacağını tahmin edebilmek de güç olmasa gerek. Gelelim Stoch- Dos Santos benzerliğinin -bence- son halkasına: Yaygın inancın aksine, dos Santos'un üst düzey bir oyuncu olduğunu ve Türkiye'de ikinci bir şansı hakettiğini düşünüyorum. Bana kalırsa, dos Santos da tıpkı yukarıdaki isimler gibi turnuvanın yıldız adaylarındandır. İddialı konuşuyor olabilirim, hemen yarın G.Afrika ile Meksika karşılaşacak, izleyip görelim.

Sözün özü, Fenerbahçe rakiplerini kendine biraz daha düşman edecek bir "başarılı hamle" daha gerçekleştirmiştir. Bundan Galatasaray'a çıkan pay ise, biraz daha uyanık olmak ve çözümü -bundan öncekilerde olduğu gibi- dışarda değil, içerde aramaktır. Dileyelim, dos Santos da ülkemizde kalsın, bir çok kez "Stoch - dos Santos benzerlikleri" başlıklı yazılar yazalım, başarıları üzerine konuşalım.

Dünya Kupası Yanılsamaları : Stephen Warnock

2010-06-09T21:07:00.003+03:00

Yanılsama, aslında gündelik hayatta da sıkça karşı karşıya geldiğimiz bir olgu, his. Genel olarak, zihnimizin, olmayan bir şeyi olmuş ya da varolan bir şeyi daha farklı bir şekilde kabul etmesi olarak tanımlayabiliriz bu güdüyü. Güdü kelimesini kullanıyorum, çünkü yanılsamalar, bizler kendimize itiraf edemesek dahi çoğunlukla kasten ya da söylediğim gibi güdüsel bir şekilde karşımıza çıkarlar. Daha fazla uzatmayayım, ömrüm boyunca yanılsamalarla yaşadım. Hatta bu uğurda, kimi zaman algımı bilerek körleştirdim. Önümde somut olarak duran bir gerçekliği, sağından solundan eğip-bükmek suretiyle, ondan kendime bir pay halinde, düş, tatmin ya da belirsiz bir takım hoşluklar yarattım. Sonuç olarak, belki de başlı başına ismiyle sınırlı olgulara dahi içinde barındırdığından daha fazla anlamlar yükleyerek, ortaya (iç içe geçmiş aynalar gibi), karmaşık, belirsiz ve göz alıcı bir takım güzellikler çıkartmaya çalıştım.

Dünya Kupası da bu sanrıyı en şiddetli yaşadığım olgulardan biri. Eğer o yaz Dünya Kupası varsa; hava daha bir sıcaktır söz gelimi. Maç saati gelmek bilmez. Tüm orta halli, siyah saçlı, sözüm ona "yürüten elbiselerin" iğreti durduğu adamlar Şenol Güneş'e benzetilir. Ya da daha fazla uzatmayayım, Bulgaristan'ın ( Amerika 94'ün hayaliyle) sol beki ısrarla sizin mahallede top oynadığınız arkadaşınıza benziyordur. Bu yüzden, Dünya Kupası her haliyle, biraz çocukluğa dönmektir. Yani esas olarak, hayaller kurmak, aslında olmayan bir şeye safça inanmak demektir.

Hatırladığım Dünya Kupası yanılsamalarımı turnuva boyunca fırsat buldukça buraya yazacağım. Ancak başlangıç için en güncel yanılsamalarımdan birini seçmiş bulunmaktayım: Stephen Warnock. Buraya daha önce sık sık not ettim; Warnock geçtiğimiz sezon G.Afrika'da olmayı en çok hakeden isimlerin başında idi. Nihayet bunu başardı ve Capello'nun 23 kişilik şampiyona kadrosunda kendine yer buldu.

Çoktandır varlığından haberdardım fakat, sanırım ilk kez 2004'te izlemiştim onu. O kadar ürkek ve zayıf görünüyordu ki bırakın bulunduğu mevkiiyi kaplamasını, stadın tepesinden onu seçebilmek bile büyük başarıydı. Sol ayağı yıllarca terbiye edilmiş gibiydi. Yalın fakat doğrudan, etkili bir şekilde görüyordu işini. Bir maç yetmişti Warnock'a ısınmama. Artık ne zaman Liverpool maçı izlesem, gözüm ister istemez o zaman esas sol bek görevinde olan J. Arne Riise ya da Djimi Traore'nin hatalarına takılıyordu. Böylesi günlerden birinde, bana, gün gelecek o sıska çocuk İngiltere'nin Dünya Kupası kadrosunda yer alacak deseniz, kesinlikle böyle bir şey olamayacağını söylerdim. Ama defterlerin, kitapların arasına sıkışmış müsvedde kağıtlarında Liverpool Şampiyonlar Ligi'ni ve benzeri daha bir çok kupayı kazanırken, kalemim sol beke hep aynı ismi yazmıştır: Stephen Warnock. Başlı başına bir yanılsama, algı hatası. Warnock hiçbir zaman dünyanın sayılı beklerinden biri olamayacaktır, üst düzey bir tek özelliği yoktur, ne var ki ben hep bir sürprizin gerçekleşmesini isteyerek, sanki onun ismini defterimdeki kadroya yazarak tüm dünyaya hatırlatacakmışım gibi, yıllarca sahip çıkmıştım Warnock'a. Liverpool serüvenini noktaladıktan sonra ilk kez Blackburn formasıyla gördüm onu. Artık ligin "sıradan" futbolcularındandı. Fakat geçtiğimiz sezon, O'Neill yönetimindeki Aston Villa'ya transfer oldu ve ben de tüm bir sezonu "işte yıllarca kendi kadrolarıma ismini bir an olsun çekinmeden yazdığım sol bek" diyerek, gururla geçirdim. Sanki beni Capello da duymuştu. Duymuştu ki Warnock'u G.Afrika'ya götürüyordu.

Warnocklu bir Dünya Kupası benim için öncekilerden çok daha farklıdır artık. Adeta sokak aralarında maç yapan takımların, başka bir semtteki maç kadrosuna"fasulye" kontenjanındaki bir çocuğu da alması gibi bir gurur ve başarı öyküsüdür.

30 Kişilik İngiltere

Stephen Warnock

Gole En Yakın 4 Numara : Tim Cahill

2010-06-07T14:52:00.005+03:00

Moyes'in Dünya Kupası'nda yer alacak olan, Cahill, Pienaar, Howard ve Donovan başta olmak üzere tüm oyuncularının, kupanın en parlak oyuncuları arasında yer alacağını düşünüyorum. Futbol algıları öylesine açık ve geniş ki böylesi turnuvalar tam da onlar için sanki.

Ne var ki Cahill bu isimlerin hep bir adım ötesinde yer alıyor. Premier Lig'de geçirdiği 6 seneden sonra ligin en iyi oyuncuları arasında yer almayı başardı. Etkili kafa vuruşları ve bitiriciliğiyle ünlenen Cahill, aynı zamanda Kangurular'ın ilk Dünya Kupası golünün de sahibi. 2006'da Japonya'ya 83. ve 88. dakikalarda attığı iki muhteşem gol ile ülkesinin ilk Dünya Kupası galibiyetinin mimarı olurken, uluslararası anlamda belki de ilk kez adını bu kadar kuvvetli duyuruyordu Samoa asıllı Avustralyalı. 2006 yazı tüm Avustralya için bir masaldan farksızdır. İkinci kez katıldıkları, dünyanın en büyük turnuvasında daha önce hiç yaşayamadıkları duyguları tadıyor, ilk gollerini, ilk galibiyetlerini ve hatta ilk kez bir üst tura çıkma sevincini yaşıyorlardı. Cahill ise üstün gol sezisi ve hedefe kitlenmiş gol vuruşlarıyla kupanın heyecanla takip edilen isimlerinden biri olmayı başarıyordu.

Aradan 4 yıl geçti. Ülkenin en önemli futbol ikonlarından Harry Kewell'i Galatasaray formasıyla izleme şansına eriştik. "Kule forvet" Viduka futbolu bıraktı. Tecrübeli kaleci Schwarzer kariyerine ikinci UEFA finalini ekledi ve kaptan Lucas Neill geötiğimiz yılı Galatasaray'ın stoperi olarak tamamladı. Yalnız bir şey değişmedi; Cahill halen Kangurular'ın en önemli gol umudu. O da bu beklentilerin farkında ve o da Dünya Kupası'na çok başka anlamlar yükleyenlerden. İnancım, Cahill'in turnuvanın adından en çok söz ettiren oyuncularından biri olacağı yönünde. Gole en yakın "4" numaradan, birbirinden farklı, ilginç, ustalık isteyen 3 veya 4 gol izleyeceğimizi düşünüyorum.

Su Yorumcuları'na -1-

2010-06-06T23:43:00.004+03:00

ben ne güzel işerim güneşe karşı
arkamda medrese duvarı önümde çarşı

bir sürekli kaşınmadır yaşadığım
törelere ve alışkanlığa karşı

geldim gittim geldim bir şey bulmadım
üzüldüğüme ve yorulduğuma karşı

ah aklıma her şey gelir, her şey gelir
doğan güne karşı batan güne karşı

sözde kirlettiğimiz bütün her şey duruyor
bak ne diyorum sana, ele güne karşı

biz duralım biz sürekliyiz duralım
durukluğa, tüberkuloza ve uranyuma karşı

durduk, ateş besledik, kuşları sürekledik
arkamız medrese duvarı önümüz çarşı

güneşe güneşe karşı

Turgut Uyar

Capello'nun Kaptanları

2010-06-06T15:04:00.006+03:00

Ferdinand'ın idmanda Heskey ile girdiği mücadeleden sonra sakatlanması, 12 Haziran günü Rustenburg'daki Royal Bakofeng Stadium'da A.B.D'ye karşı kaptanlık pazunbandını Liverpool'lu Steven Gerrard takması anlamına geliyor. Eski kaptan Terrry'nin tüm dünyada yankı bulan skandalından sonra kaptanlık Ferdinand'a verilmiş ve sular nispeten durulmuştu. Ancak, Ferdinand'ın kadroda yer alamayacak olması kaptanlık konusundaki bir dizi tartışmayı da beraberinde getirdi.

Öncelikle, yaygın görüş takımdaki gizli kaptanlığın hala Terry'nin elinde olduğu, Capello'nun kamuoyunun baskısından çekindiği ve "kontrol bende" mesajını vermek istediği için Chelsea'nin kaptanından pazubandı aldığı inancında. Zira, Chelsea'nin patronu, bir diğer İtalyan Ancelotti de aynı ikilemde kalmış yine de Terry'e sözüm ona sahip çıkmış, pazubandına dokunmamıştı. Ne var ki, Milli takım patronu olmak demek çok daha geniş ve deyim yerindeyse kucaklayıcı olmanız demektir. Dolayısıyla, Capello'nun Terry'nin pazubandına çokta istemeden, tüm topluma ve kurumlara hoş görünmek amacıyla el koyduğunu söyleyebiliriz. Şu da bir gerçek ki İtalyan hoca taktiksel olarak olmasa da disiplinel anlamda otoriter ve despot bir anlayışa sahip. Yani, aslında Capello yönettiği her takımın aynı zamanda kaptanıdır da. Kızacaksa kızar, motive edecekse motive eder. Dolayısıyla, Capelo için bir kaptan, olsa olsa duygu ve düşüncelerini sahaya çabukça yansıtması için atanmış bir elçi konumundadır.

Son bir yıllık süreçteki ikinci kaptan Ferdinand'ın kaybı ise kaptan olamayacak olması açısından değil sahada yer alamayacak olması açısından önemli. İngilizlerin 2010'a ve G.Afrika'ya ne tür değerler atfettiğini hepimiz biliyoruz. Böyle bir durumda defansın gerçek liderinin sahada olmaması İngililerin canını en çok sıkan detay olacaktır. Zira mevcut kadroda Terry başta olmak üzere, ne King ne Upson ne de kadroya yeniden çağrılan Dawson, Ferdinand kadar soğukkanlı, ayağına hakim ve topu oyuna sokabilen isimler. Yani, İngilizler 11 Temmuz'da kupaya uzanamazlarsa rakiplerinden ve saha içi detaylardan çok Ferdinand'ı sakatlayan Heskey'i anabilirler.

Gelelim Gerrard konusuna. Fikrimi en başından söyleyeyim: Gerrard yalnızca Liverpool'un kaptanı olabilir. Çünkü çağdaş futbol anlayışına rağmen, davranışları ve saha içindeki tutumlarıyla Gerrard son derece yerel bir futbolcu imajı çiziyor. Bunu, 30 yaşındaki futbolcunun şu ana kadar ülkesi adına katıldığı turnuvaların hiçbirinde akılda kalacak bir performans dahi göstermemesiyle destekleyebiliriz sanırım. Yani, Gerrard İngiliz milli takımını harekete geçirecek, gerektiğinde tempoyu yükseltip gerektiğinde alçaltacak kadar dirayetli gözükmüyor. Tabii pratikte görene kadar laflarımız havada kalacaktır. G.Afrika'nın, bu anlamda Gerrard'ın rüştünü ispatlaması açısından bir sınav niteliğinde olduğunu da belirtelim. Stevie G. gelmiş geçmiş en karizmatik futbol karakterlerinden birisidir gözümde, dileyelim laflarımızı boşa çıkarsın.

Capello'nun başlı başına bir kaptan olduğu ve İngiltere'nin saha içinde ağırlığı hissedilen bir kaptana ihtiyaç duymadığı fikrini paylaşıyorum. Ne var ki, kulübeden hissedilemeyecek ve müdahil olunamayacak durumlarda, saha içindeki motivasyonu, takım içi dengelerin takım lehine değişmesi konusundaki katalizör görevini, kaptan Gerrard değil Guardian'dan Paul Hayward'ın da belirttiği gibi yenilgiyi kabul etmeyen, hırslı yapısıyla tanınan Wayne Rooney ve eski kaptan John Terry üstleneceklerdir. Onun dışında, Gerrard, seramonilerde en ön sırada yer alacak, ağır ve "cool" tavırlarıyla İngiltere'nin vitrinini temsil edecektir ki böylesi bir görev dağılımı belki de İngiltere için en sağlıklısı olacaktır.

Benitez'in Gidişi, Dalglish ve Hodgson

2010-06-05T15:43:00.005+03:00

6 yıllık Liverpool döneminde Rafa tüm Liverpoollu'lar için bir umut olmuştur. Sırf bu sebep bile Rafa'nın arkasında durmaya yeter. Yalnız, geçtiğimiz sezon, baş sorumlusu Amerikalılar olsa dahi, Rafa en aciz, en basiretsiz dönemini geçirmiştir. Aslında bu çöküş, mali yanı dışında tesadüfi de olmamıştır. İlk yıllarında 25-26 oyuncuya dayanan geniş kadrosunun bir sonucu olarak, her maçı farklı düşünen ve bir sonraki maç için en yüksek verim alabileceği 11 kişiyi seçebilen bir Liverpool söz konusu idi. Fakat yıllar ilerledikçe, Rafa'nın -nasılsa- bu avantajını yitirdiğini gözlemledik. Gerçek; Liverpool'un, United, Chelsea veya Arsenal kadar transfer bütçesi olmadığıdır. Ancak, bir diğer gerçek ise, mevcut fonun Rafa tarafından 5-6 oyuncuya deyim yerindeyse çar-çur edildiğidir. Dolayısıyla, kısa süre sonra, artık Benitez'in elinde sürekli optimuma ulaşabilecek bir kadro derinliği ve yapısı kalmamıştı. Crouch kendi isteğiyle ayrılmış olabilir, Keane'nin gönderilişi Mascherano'nun bonservisinin alınışına yorulabilir, Aqua'nın hala zamana ihtiyacı olduğu ya da Riera'nın disiplinsiz tavırlarıyla kendi başını yediği de söylenebilir ama en önemlisi bunların her birinde biraz da Rafa'nın suçlu olduğu gerçeğidir. Rafa hakkındaki satırları tamamlarken, kendince bir Liverpool taraftarı olan bana, yaşadığım en mutlu futbol anı'nı bahşettiği için minnettar olduğumu söyleyebilirim, bir anlamda elin Amerikalısı sayılabilecek insanlara karşı onu savunmak da boynumun borcudur fakat iş kriz yönetmek ve uzun soluklu bir maratonu göğüslemekse doğru adres Rafa değildir.

Kırmızılıların efsanevi kalecisi Grobbelaar "şu an bu iş için en uygun kişi Dalglish'dir." diye buyurmuş ve kulübün yeniden stabil hale gelmesinin, eski günlere dönmesinin ancak Dalglish'in ipleri eline almasıyla mümkün olduğunu eklemiş. Grobbelaar'ın bu açıklamalarının kaleciliğinden daha soğukkanlı ve güvenilir olduğunu belirtmeliyim. Bu görüşlere katılıyorum ve sanıyorum Dalglish'in kulübün başına geçmesine itiraz edecek Liverpoollu sayısı çok azdır. Halihazırda kulübün içinde görev alan (sportif direktörden daha çok danışman gibi bir makamda, aynı zamanda Liverpool Youth Academy'nin başında görev alıyor) efsanenin takımın başına geçmesi Gerrard başta olmak üzere çoğu futbolcunun kaybettiği heyecanın yeniden yeşermesine sebep olacaktır. Ancak, Dalglish'in bu süreçteki en büyük handikapı neredeyse 10 senedir kulübenin başına geçmemiş olması olarak göze çarpıyor. Benim hatırladığım, İskoç efsane en son 2000 yılında 3 aylık kısa bir Celtic macerası yaşamıştı. Yine de, Dalglish'in teknik adamlığı da en az oyunculuğu kadar ışıltılıdır; Liverpool'a son lig şampiyonluklarını ve daha da önemlisi Blackburn Rovers'a Premier Lig şampiyonluğu yaşatmıştır.

Benitez'in gidişinin ardından adı kulüple anılan bir çok hoca var fakat bu isimler arasında benim en çok önemsediğim bir diğer isim Roy Hodgson. Fulham'la başardıklarını buraya sıkça not ettik. Dalglish'ten sonra en güçlü adaylardan biri ki Hodgson'un Liverpool'un başına geçmesi, Premier Lig'de henüz "büyük takım" yönetememiş bir Hodgson'un böyle bir şansı yakalamış olması açısından önemli gözüküyor. Hodgson son iki yılda alabileceği en önemli eğitimi aldı, olgunlaştı, hatta bilgeleşti; şimdiki yeri -bence- kesinlikle Liverpool olmalıdır. Hodgson'un Kırmızılılarla buluşma imkanının sandığımızdan daha çok olduğunu, hatta bu konuda Hodgson'un Liverpool'lu eşini bir ikna aracı olarak kullanılmakta olduğunu da belirtelim.

Dileyelim, Dalglish, Hodgson, O'Neill veya sözü geçen kimi Hollandalılar'dan hangisi gelirse gelsin, işler bir süreliğine Liverpool lehine gitsin. Zira bundan sonra, her şeyden çok şansa ihtiyaçları olacak.

Ada'da Sezonun En İyi Teknik Adamları #1 Harry Redknapp

2010-06-01T11:38:00.003+03:00

Allardyce ile birlikte Premier Lig'in yoğun temposunu kaldırmakta zorlanan isimlerden bir diğeri Redknapp. Daha önce yazmıştık, ciddi bir rahatsızlığı olmamasına rağmen, stresten korunmak için 1 senedir düzenli olarak kalp ilaçları alıyormuş. Yaşının 63, çalıştığı ligin Premier Lig olduğunu düşündüğümüzde Redknapp'in ilaç alması, Ferguson kadar soğukkanlı olmayı beceremediğine göre son derece normaldir. Tottenham, Şubat'ın sonundan Mart sonuna kadarki periyodu yenilgisiz tamamlayarak 4.'lüğü almıştu ve son dört haftaya kadar bu konumunu korumuştu. Dördüncülük için City ve Villa ile yarışırken, bir anlamda kendi göbeğini kendisi kesmek zorunda kaldı ve son 6 maçlık periyotta Arsenal, Chelsea ve rakiplerinden City'i yenerek Şampiyonlar Ligi yolcusu olmaya hak kazandı.

Geçen sezondan itibaren, Redknapp'ın Tottenham'ı bir başka idi. Juande Ramos ile galibiyete hasret kalan transfer şampiyonu Spurs, Redknapp'dan sonra bambaşka bir çehre kazanmış fakat yalnızca ligde rahat bir pozisyonda yer almayı başarabilmişti. 2009-2010 sezonu ise Redknapp için olağanüstü geçmişti. Eski takımı Portsmouth'tan getirdiği Kranjcar, Crouch, Defoe ve Kaboul bu sezon takımın başarısında en önemli rolü üstlendiler. Bunun yanında, Ramos dönemi transferlerinden kaleci Gomes, Modric ve Pavlyuchenko gibi yıldızları silmedi, onlara sahip çıktı ve mevcut yapıyı Huddlestone,Palacios ve Bale gibi isimlere aktif rol vererek güçlendirdi. Öyle ki, Redknapp'ın Tottenham'ında görev alan oyuncuların tümü vasatın üstünde bir performans sergiledi bu sezon. Big Four'un içine girmeyi başardılar. Daha doğrusus Big Four zincirini kırdılar. Bunu son 10 yılda sadece Leeds, Newcastle ve Everton başarmıştı. Üstelik o zamanlar Chelsea ve Manchester City tarihin sahnesinde bu kadar önemli bir yere sahip değildiler.

Big Four zincirini kıran, parmakla gösterilen bir takım yaratmayı başaran Redknapp, bugün İngiltere Milli Takımı'nın omurgasını oluşturan, Ferdinand, Carrick, Joe Cole ve Lampard gibi isimlerin yetiştiği West Ham akademisinin başındayken dahi bu kadar başarılı olamamıştı.

Gitme Kal

2010-05-31T01:33:00.005+03:00

Nice nice acıları aklına getir
Bunca yoksulluğu aklına getir
Gözyaşlarını aklına getir
"GİTME KAL" var yok dinlemez bir çocuk isteğidir
Gitme aklına getir

Kıraç mı kıraç toprakların üstüne
Güneşler açar yağmurlar kesilince
Çırılçıplak kayada yeşerir incir ağacı
Dağların kuytusunda bir uslu çiçek
Dağıtır mavisini kendi kendine
Gitme beraberlik içinde
Nasıl sevinirdik aklına getir

Her şeyi her şeyi aklına getir
Gece yarılarını aklına getir
Söylediklerini aklına getir
Sinsi yağmurlar yağıyordu
Soğuktu Yaktığımız ateşi aklına getir

Nelerden geçiyorsun aklına getir
Gitme dünyamızın her yerinde
Yorgun eller gülleri derleyince
Ellerin sevincini aklına getir
Güllerin sevincini aklına getir

Ne çok severdik seni aklına getir

ARİF DAMAR

Ada'da Sezonun En İyi Teknik Adamları #2 Roy Hodgson

2010-05-29T01:17:00.004+03:00

Sezonun bitiminde Ferguson "Hodgson bu sezon yaptıklarıyla Premier Lig'in en iyi hocalarından biri olmayı başarmıştır..." diye hükmünü verdikten sonra Hodgson'un geldiği nokta hakkında daha fazla söz etmeye gerek yok aslında. Son dönemde Fulham hikayeleri de sıkça yer buldu çeşitli mecralarda. Öyleyse biz dikkatimizi çeken bir kaç tespiti yapıp Hodgson'un başarısını kendimizce taçlandırmakla yetinelim.

Hodgson, Fulham'ın League One'dan Premier Lig'e uzanan sürecinde Jean Tigana'dan sonra en çok emeği bulunan ikinci teknik adam. 1976'da Halmstad'da başladığı "Kuzey" turunu 2007'de Finlandiya milli takımıyla sonlandırdı ve bu sırada görev aldığı hemen her takımla çok ciddi başarılara ulaştı. Yumuşak karnı Premier Lig tecrübesizliği idi. 1997'de iki sezon önce lig şampiyonluğuna ulaşmış Rovers'in başına geçti. Çok iyi hamlelerle kotardığı ilk sezonun ardından, ikinci sezonun sonunu dahi getiremeden İngiltere'yi terketti. 2007'de Fulham'ın başına geçene kadar elinde bulundurduğu tek Premier Lig hatırası buydu Hodgson'un. Fakat Kuzey'de oldukça "pişmişti" ve 2007 Aralık'ında ligin diplerine demir atmış Fulham'ı çalıştırmayı kabul ettiğinde, aslında "kumara" değil farklı ülkelerde elde ettiği tecrübe ve birikimleri nihayet yansıtabilmeye meraklı olduğunu henüz kimse bilmiyordu, tahmin edemiyordu.

Sonuç olarak 2008-2009 sezonunu 7. bitiren, ertesi sezon yer aldıklar Avrupa Ligi'nde finale kadar yükselen, 14-15 oyuncunun içinde bulunduğu dar bir rotasyon sistemiyle Premier Lig'de var olmayı başarabilen, geleneksel İngiliz futbolunu çağdaş motiflerle süsleyen bir takım yaratmış bulunuyordu Hodgson. Takımı bu sezon ligi 12. bitirdi ama ardında o kadar anlamlı şeyler bıraktı ki, bunların her biri tek başına Hodgson'u Ada'da sezonun en iyi teknik adamlarından biri yapmaya yetti. Kişilikli futbol anlayışının yanı sıra, sezon içindeki Smalling-Drogba eşleşmesinde 18'lik genç stopere güvenebilmesi, Zamora ve arkasında gezdirdiği Gera'nın üst düzey bir sezon geçirmelerini sağlayarak bu iki isme futbolculuklarının altın çağını yaşatması, Hodgson'un en önemli eserleri olarak zihinlerdeki yerini alırken, Avrupa Ligi'nde Shakhtar başta olmak üzere, Juventus,Wolfsburg ve Hamburg gibi favorileri eleyerek ulaştığı final, futbol var olduğu sürece "diğerleri"nin de iddiası olduğunu anlatması sebebiyle, onu tarihin en "hevesli" sayfalarına kaydediyordu.

Metin Çulhaoğlu: "Bir Bakıma İyi Oldu" Kısım 2

2010-05-22T04:05:00.000+03:00

Genel olarak Türkiye solu söz konusu olduğunda “çocukluk döneminden” söz etmek tuhaf gelebilir.
Öyle ya, solun kaç yıllık tarihi, bunca deneyimi vardır; hâlâ mı “çocukluk dönemi”?
Gerçekten de sol, çocukluk dönemini tarihsel olarak geride bırakmıştır; ama içinde hâlâ bir çocuk vardır ve solun içindeki bu çocuk kimi özel durumlarda başını dışarıya uzatmakta, kendini göstermektedir.
Türkiye solunda çocukluk daha çok boş beklentilerle, hiç de sevimli denemeyecek saflıklarla nüksetmektedir. Örneğin:
Öyle biri çıksın ki, sivil toplum kuruluşlarından aldığı pasla önce “demokratikleşme” alanında dripling yapsın, Kürt sorununun çözümünü engelleyenlerin sağından atıp solundan geçsin, demokratik güçlerle verkaça girdikten sonra asker vesayetine bir bacak arası çeksin, kademeye giren Ergenekoncuları seri çalımlarla geçip düzeni tek ayak üzerinde yakaladığında köşeye plasesini yapsın…
İşte o an tribünlerde oturmayı itiyat haline getiren “solcular” harekete geçecek, maçı televizyondan izleyen emekçiler mest olacak, zor beğenen orta sınıf aydınlarla akademisyenler “tamam, şimdi oldu” diyecek, medya ekranlarını bu kahramana açmak zorunda kalacak, Türkiye’nin çehresi değişecek ve “artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak”…
Oysa Türkiye solu bu dönemde siyaset Maradonaları, Messileri aramadan, ama bunlar yok diye Alexlere, Ardalara ve benzeri başkalarına da fit olmadan kolektif “oynamak”, böyle hareket etmek zorundadır.
Seçkin, sürükleyici ve yaratıcı lider mi?
Elbette olabilir. Ama aranmaz. Böylesi varsa zaten ortaya çıkar, kendini gösterir ve kabul ettirir. İlle de tutup birine ihale etmenin anlamı yoktur.
Olursa, çıkışının özel bir dönemi, konjonktürü de olmayacaktır. Kalburüstü lider, emekleme döneminde de, bozgun sonrası toparlanma çabalarında da, yükseliş evresinde de, iktidar uğrağında da ortaya çıkabilir.
Ama hiç çıkmayabilir de.
Bir kolektif, kendi “starı” olmadan da başarıya ulaşabilir.
Bursaspor’un şampiyonluğu, bunun olabilirliğini gösterdiği için, bir “vakayı hayriye” sayılmasa bile olumlu bir gelişmedir.

Metin Çulhaoğlu: "Bir Bakıma İyi Oldu" Kısım 1

2010-05-22T03:57:00.004+03:00

Bursaspor'un şampiyonluğu üzerine yeri geldikçe konuşmaya devam ederiz. "Devrim" mi, değil mi ? tartışmalarının ötesinde, Bursa'nın şampiyonluğu hakkındaki en önemli sözleri Metin Çulhaoğlu Birgün Gazetesi'ndeki köşesinde söylemiş. Sözü uzatmadan Çulhaoğlu'na bırakalım ve Bursa'nın şampiyonluğu neden "iyi" olmuş bir bakalım. Yazıyı, okunabilirliği açısından iki kısım halinde koyacağım.

*****

Bursaspor’un şampiyonluğu bir bakıma iyi olmuştur.
Takımın teknik direktörü Ertuğrul Sağlam’ın siyasal eğilimlerinden, taraftarının Diyarbakırspor maçında sergilediği tutumdan, olur olmaz çalınan mehter marşından ve başka şeylerden hazzetmeyenler vardır elbette.
Ben de bunlardan biriyim.
Ancak, Bursaspor’un şampiyonluğu bir bakıma iyi olmuştur.
“Kodu mu oturtan” Genelkurmay Başkanlarına, bir yazısıyla kanaat değiştirten köşe yazarlarına, kişisel karizmasıyla “solu toparlayacak” liderlere, tek başına bilmem kaç sol parti ettiği söylenen zatı muhteremlere meraklı bir toplumda Bursaspor’un şampiyonluğu bir bakıma iyi olmuştur.
Hadi, bulun bakalım Bursaspor’u “tek başına” sırtlayan bir futbolcu!
Başka bir takım olsaydı, “şampiyonlukta bireyin rolü” edebiyatı olanca hamasetiyle üzerimize çökecekti.
Örneğin Fenerbahçe şampiyon olsaydı, Alex baş tacı edilip “kaptan gemisini gene kurtardı” denecekti.
Galatasaray olsaydı, başarı özellikle ilk yarıdan hareketle Milan Baros’a “indirgenecekti”.
Beşiktaş olsaydı, Bobo’nun fırsatçılığına övgüler düzülecek, bir de Rüştü için “yıllanmış şarap” göndermeli övgüler devreye girecekti.
Peki, Bursaspor için ne denecek? Başarı kime, hangi futbolcuya “indirgenecek”?
Bulgar panteri İvankov? Kanat bindirmesi ustası ve asist kralı Ali Tandoğan? Galatasaray/Beşiktaş eskisi Ömer Erdoğan’la Zapo? Takımın vasat sol beki Mustafa Keçeli? Balkan Marksist’i Ergiç ile Trabzon küskünü Hüseyin? Bu sezon takımın iki kanadına patlama yaptırtan Volkan ile Ozan? Helin Avşar motivasyonlu Sercan Yıldırım?
Bursaspor’un başarısını bu oyunculardan herhangi biriyle açıklamak, şampiyonluk için “en başta onun eseri” demek mümkün mü?
İşte, bu bakımdan iyi olmuştur.
Bursaspor, en azından, futbolun kolektif oynanan bir oyun olduğunu, kolektif zor’un “starlara” veya tek kişilik ordulara üstün gelebileceğini göstermiştir. Bir de şunu: Maradona gibisini, Messi’yi ve böylelerini getirebiliyorsan tamam, işi “star sistemiyle” götür. Yok, getiremiyorsan, paran yetmiyorsa veya adam gelmiyorsa, o zaman otur oturduğun yerde ve “futbol kolektif bir oyundur” basit ilkesine razı ol...
Tutup Alex’i, Elano’yu, Tabata’yı fazlaca cilalayıp sonunda şapa oturma.
• • •
12-13 yaşlarındaki çocukları futbol oynarken hiç izlediniz mi?
İzlerseniz, bir durum dikkatinizi çekecektir. Futbol oynayan çocukların büyük çoğunluğu, çalım atma, önündekileri birer birer geçip rakip kaleye gitme hevesindedir. “Akıllı” oynamak, kendini helak etmeden topu en elverişli durumdaki takım arkadaşına atmak, kafayı kaldırıp kim nerede bakmak, geridekilerin yardımına gitmek, çocuklarda nadiren görülen durumlardır. Bu nedenle, futboldan anlayan altyapıcılar çocukları izlediklerinde “çalım ustası” olanlardan çok, akıllı oynayanları gözlerine kestirirler.
Çocuk yaştakiler arasında çalımcı sürü sepet bulunur; ama aklıyla oynayan (yaş gereği) istisnaidir ve ilerde iyi futbolcu olabilecek hamurdandır.

Ada'da Sezonun En İyi Teknik Adamları #3 Carlo Ancelotti

2010-05-20T23:43:00.004+03:00

Takımına 5 sezon sonra çifte kupa kazandıran bir teknik adam bu listenin de liderliğini hak etmez mi? Amacımız, şampiyonlara biraz daha gerilerde yer vermek ve deyim yerindeyse çifte kupadan görece daha zor hedefleri gerçekleştirenleri listenin tepesine taşımak. Yani, Ancelotti bu sezon şüphesiz çok önemli işler başarmıştır ama "seçim sistemi"nin aleyhine işlemesi sonucu, kendisine 3. sırada yer bulmuştur.

Ancelotti nasıl bir teknik adamdır? Bu sezon hangi doğrularla Chelsea'yi çifte kupaya taşımıştır? Sezonun en iyi teknik direktörleri serisi, bir anlamda ödül töreni konseptinde olduğu için uzun uzun taktiksel incelemelere girip, başarının nasıl geldiğini detaylandırırken, niyetimizden sapmak istemiyoruz. Hem zaten bu işi Fever Pitch Blog'dan Can gayet güzel yapmış. İsteyen şuradan okuyabilir, okumalıdır.

Bize göre, Ancelotti'nin temel başarısı 4-3-1-2 veya 4-3-2-1, hangi dizilişi benimserse benimsesin, bunu, deforme, asimetrik kısacası dağınık bir şekilde yansıtmasıdır. Bir yandan dizilişlerde bu açık fikirli yaklaşımını sürdürürken, oyuncu seçimlerinde de, Drogba'nın formu iyi olduğunda Anelka ne kadar nazlanırsa nazlansın, Anelka'yı, aynı şekilde Fransız'ın formu iyi olduğunda da Fildişi'li golcüyü yanında bekletebilecek kadar kuralcı davranabilmesi, takım içi rekabet dengesini de takımın lehine döndürerek, bir anlamda sistemin "tıkır-tıkır" işlemesine vesile olmuştur. Öyle ki, Ballack'tan Belletti'ye, Belletti'den Deco'ya tüm oyuncuları yeniden kazandı Ancelotti. Joe Cole hariç. 7'şer, 8'er gollü galibiyetlerine hiç girmeyeceğim, rekor gollü şampiyonluğa değinmeyeceğim. Zira hepsi, bu sistemin tam anlamıyla oturtulması doğrultusunda vuku bulmuşlardır. Dehasına, Obi Mikel, Ivanovic, Ballack ve Anelka'nın üstünde bir kez daha şahit olduğumuz Carlo, futbola hocası Sacchi'den aldıklarından fazlasını bırakacak gibi görünüyor.

Son olarak; Stanford Bridge'deki şampiyonluk kutlamalarında "Come on Chelsea" diye bağırmaktan çekinmeyen performansı ile Carlo "gönlümün listeleri" dışında tüm listelerde birinciliği alabilir, alacaktır.

Ada'da Sezonun En İyi Teknik Adamları #4 Alex McLeish

2010-05-19T12:54:00.004+03:00

Sırada listenin son ismi Owen Coyle'den farklı bir profile sahip olan Alex McLeish var. "Big Eck" i Coyle'den ayıran en önemli fark, sahip olduğu oyunculuk kariyeri ve daha önce Rangers, Hibernian gibi İskoçya'nın kalburüstü takımlarını çalıştırmış olması. Oyunculuğu döneminde stoper olarak göre yapan McLeish, 77 kez İskoçya Milli Takımı'nın formasını giymiş, 11 sene aralıksız sürdürdüğü Aberdeen kariyerinde de tam 493 maça çıkmış. Yani McLeish işin mutfağından geliyor diyebiliriz.

Bu bilgilerden sonra, McLeish'in sezon sonu bu listede olmasını sağlayan hamlelerine bakalım:

"Big Eck"in Aberdeen'de oynadığı dönemlerde, Aberdeen'in hocalığını Alex Ferguson yapıyor ve kulüp Celtic ile Rangers'in ardından bir İskoç kulübün kazandığı en yüksek başarıya imza atıp 1982-83 sezonunu Kupa Galipleri Kupası şampiyonu olarak tamamlıyordu. Şahsi fikrim, tüm İskoç teknik adamların Ferguson'u model olarak aldıkları yönündedir. Bunun yanında, McLeish bir zamanlar öğrencisi olduğu Fergie'den çok daha fazla etkilenmiştir diye düşünüyorum. Bu gerçeğin, yıllar sonra, 2009-10 sezonunda McLeish Premier Lig'de Birmingham'ın hocalığını yaparken iyiden iyiye açığa çıktığını görüyorum. "Big Eck" de aynı Ferguson gibi oyunun kontrolünün sürekli olarak -rakip kim olursa olsun- onun elinde olmasını istiyor, aksi takdirde morali bozuluyor ve takımı çoğu zaman çaresiz bir hale dönüşüyor. Topun sürekli kendinde olmasını isteyen, kendinde olmadığı zamanlarda da, dizilişi ve aldığı pozisyonla rakibin etki alanını kısıtlayan oyun yapısıyla, rakibinin deyim yerindeyse elini kolunu bağlıyor.

McLeish kurduğu sistemi ve ilk 11'ini bir sezon boyunca neredeyse hiç bozmadı. Yönetimi altında, eski Leeds efsanesi Bowyer yeniden parladı, Scott Dann sezonun en iyi defansları arasında anıldı. Takım, 24 Ekim 2009'da evinde Sunderland'i 2-1 yenerek başlattığı yenilmezlik serisini tam 12 maç sürdürdü ve bu süre içerisinde ilk 6'nın içinde yer almayı başardı. Bu periyodun ardından, ligin sonuna kadar bocalasa da artık ligin "üst-orta" sıralarının takımı olduğunu göstermişti.

Ligi 9. olarak tamamlayan Birmingham ayrıca, Fulham hariç, altındaki tüm takımlardan daha az gol yiyerek ligi bitirdiği noktanın tesadüf olmadığını gösterdi. McLeish'in oyuncuları, oyuncuların da McLeish'i parlattığı bir sezon oldu onlar için 2009-10 sezonu. 12 maçlık yenilmezlik serisi, oluşturduğu istikrarlı kadro ve savunma anlayışı onu sezonun -bizce- en iyi 4. hocası yapan etkenlerin başında geliyor.

Ada'da Sezonun En İyi Teknik Adamları #5 Owen Coyle

2010-05-18T14:29:00.009+03:00

Her sezon bitiminde bu tip listelemeler yapılır. İlgilendiğimiz, gündemimizi meşgul eden hemen her ülkenin en üst liglerinde şampiyonlar belli oldu. Ancak, amacımız salt şampiyonların onurlandırıldığı hakim yayınların aksine, sahip olduğu imkanlar çerçevesinde en az şampiyonlar kadar önemli işler yapan hocaları da gündeme getirmek, onlara teşekkür etmektir. Futbol, diğer sporlara nazaran favorilerin en çok zorlandığı, fakat son kertede, yine de favorilerin "avantajlı" olduğu bir oyun. Bu açıdan bakıldığında, Ertuğrul Sağlam'ın şampiyonluğu, Harry Redknapp'ın -çok iyi bir kadroya sahip olsa da- Tottenham'ı ilk dörde sokabilmesi ya da Roy Hodgson'un Fulham'ının Avrupa Ligi'nde final oynayabilmesi çok daha anlamlı "detay"lardır. Bize düşen görev ise, onların bir sonraki senenin "detay"ı yapacak hakim futbol anlayışından, favorilerden olabildiğince uzak durmaktır.

Sözü uzatmadan, Premier Lig'in bu sezon için en iyi 5 performansını sergileyen teknik adamlardan -bizce- 5.'si olan Owen Coyle'ye geçelim:

Owen Coyle : Listenin en genç ismi Coyle henüz 44 yaşında. Futbol kariyeri boyunca Dundee United, Motherwell, Dunfermline United ve Falkirk gibi İskoçya'nın vasat ekiplerinde forma giyen İskoç-İrlanda asıllı teknik adam, günümüzde yükselen "sönük futbolculuk geçmişi"ne sahip fakat dersini iyi çalışan teknik adamlar akımının en önemli temsilcilerinden. Burnley efsanesinin kurucusu olan Coyle, 2007'de yönetmeye başladığı Lancashire ekibini 2009-2010 sezonunda Premier Lig'e çıkartmayı başardı ve Ocak ayına kadar herkesin takdirini toplayan bir takım haline getirdi. Coyle'nin, Burnley'i bıraktığı 2010 Ocak'ında The Clarets ligde 14. sırada yer alırken, Coyle'den sonra, 5 aylık periyotta takım yalnızca 3 galibiyet alabildi ve 18. olarak ligden düşmekten kurtulamadı. Burnley'den sonra Bolton'da izlediğimiz teknik adam, Bolton'la çıktığı ilk 4 maçında mağlubiyet almayarak önce kulübü düşme hattının üzerinde tutmayı başardı, ardından, lig sonuna kadar aldığı 6 galibiyetle gelecek sezon ne kadar önemli işler yapabileceğini göstermiş oldu.

Bitirirken Coyle'nin bu sezon imza attığı iki önemli başarıyı bir kaç cümle ile özetlemeye çalışalım:

1- Bolton Wanderers'in bu sezon ligde kalmak içi topladığı toplam 39 puanın 25'inde Owen Coyle'nin imzası var. Ocak ayında göreve başlayan teknik adam, Bolton'da sezon sonuna kadar 24 maçta görev yapmış ve bu 24 maçtan 25 puan çıkarabilmiş. Bu performans ilerde Coyle'nin adını daha çok anacağımızın göstergesi gibi.

2- 2009-2010 sezonunda, Burnley 33 yıl sonra tekrar İngiltere'nin en üst düzey liginde mücadele etmeye hak kazanırken takımın başında Owen Coyle vardı ve ligin henüz 2. haftasında Turf Moor'da Manchester United'i mağlup eden Burnley'in 33 yıl sonra aldığı ilk "büyük" galibiyete de önderlik ediyordu. Maçı canlı olarak izlemiştim ve şunu söyleyebilirim ki, Burnley o gün United'ı Turf Moor'un çimlerine gömmüştü.

"Lyon-Bursa Benzerliği ve Bursa'nın Şampiyonluk İhtimali" ... ve Bursa Şampiyon

2010-05-16T23:20:00.007+03:00

Sözü fazla uzatmayacağım.4 Mart 2010 tarihinde bu yazıyı sevgili Oğuz'un bloguna(hala bilmeyenler varsa: mutlakgolpozisyonu.blogspot.com) yazmıştım.Onları Diyarbakırspor'a yaptıklarından dolayı hiç affetmeyeceğim.Ayrıca,Diyarbakır'daki rövanş mücadelesinde Ali Tandoğan ve Ivankov bence provokatif davranarak olayların bu derecede yaşanmasının baş sorumluları olmuşlardır fakat iyi şeyler de oldu Bursa'da bu sezon.Öncelikle,Trabzon'dan sonra ilk defa şampiyonluk denen o büyüye inanmış bir şehir gördük.Volkan Şen'i,Ozan İpek'i tanıdık,içimizden birinin de bu işi "kotarabileceğini" öğrendik ve en önemlisi Ivan Ergic gibi "özel" bir futbolcuyu şampiyonluk madalyasıyla izleyebildik.Değerli kelimelerin çok sık kullanıldıkları vakit anlamlarını yitirdiklerini düşünürüm o yüzden kullanırken çekiniyorum fakat sanırım Bursa'nın şampiyonluğu Türkiye Futbol Tarihi'nde bir devrimdir.

Bursa'nın şampiyon olabileceğine inanarak yazmıştım...

****

1600'lü yıllarda Lyon'un nüfusu ne kadardı bilmiyorum ama,o zaman Osmanlı İmparatorluğu'nun sınırları içerisinde en büyük ikinci şehir olan Bursa'nın nüfusu yaklaşık 150.000 kadardı.Bu nüfusun neredeyse 1/3'ünün Ermenilerden oluştuğunu da belirtelim.Ayrıca,Avrupa'da Sanayii Devrimi öncesine kadar İstanbul'un 1 milyonluk nüfusuyla Londra(200.000) ve Paris(400.000) gibi önemli metropolleri geride bıraktığını,bir anlamda da şehir hayatı,ticaret,finans gibi alanlarda bu şehirlerden daha önemli bir merkez olduğunu anlayabiliriz.Bizler her ne kadar genelde İstanbul'un tahtını Londra veya Paris'e kaptırışıyla ilgilensek de,bu yazının konusu Bursa'nın bir anlamda tahtını Lyon'a kaptırmasına ilgili olacaktır.

Öncelikle,Bursa'yı Lyon ile kıyaslarken hiç bir demografik ya da sosyo-kültürel benzerlikten yola çıkmadığımı belirtmeliyim.Ancak,her iki şehrin de çok dikkat çekici benzerliklerinin olduğunu söylemek gerekir.Mesela,sadece Türkiye'de değil tüm dünyada tekstilde adını duyurmuş bir şehir Bursa.Aynen ipek dokumalarıyla ünlü Lyon gibi...Her iki şehrin yer altı kaynaklarının taşıdığı önemi de belirtmeye gerek yok bile.Bunların dışında,İskender'iyle ünlü Bursa'nın yanı sıra Lyon'un Avrupa'nın Gastronomi başkenti olduğu gerçeği de önemli bir benzelik olarak duruyor...

Çeşitli benzerliklerden sonra futbola geçelim;genel olarak Avrupa ile Türk futbol yapısını karşılaştırırken ilk akla gelen örnek,coğrafyaların profesyonel futbola geçiş süreleri arasındaki neredeyse 100 yıllık farktır.Ancak Lyon bu açıdan türdeşlerinden farklı.Aslında onlar da,Avrupa'nın önemli şehirlerinin çoğu futbol takımı gibi 1900'lü yılların başında kurulmuş(1909).Fakat,kulüp ilk yıllarında daha çok,çeşitli dallarda faaliyet gösteren bir amatör kulüp görünümündeymiş.Nihayet,1950'ye gelindiğinde,kulübün rugby kısmıyla futbol kısmı arasında yaşanan ayrılıktan sonra,bildiğimiz Olimpique Lyonnais kurulmuş.Bu tarih,Lyon'un Alman işgalinden kurtuluşunun(1945) hemen arkasından gelmesi açısından ayrıca ilginçtir.Neyse,1950'de profesyonel anlamda Fransız liglerinde yer almaya başlayan Lyon ilk önemli başarısını 14 yıl sonra 1964'te Fransa Kupası'nı alarak gerçekleştirdi.Yine de,bugün bildiğimiz,Avrupa'nın önemli kulüplerinden biri olan Lyon'un yükseliş serüveninin,1989'da bugün Fransız Milli Takımı'nın başında olan Raynold Domenech ile birlikte başladığını söyleyebiliriz.Ardından,1997'de İntertoto Kupası sayesinde Avrupa Kupaları'nda boy gösterebildi,2001/2002 sezonunda ise beklenen ilk gerçekleşti ve Lyon Ligue 1'i birincilikle bitirdi.Ve bu öyle bir başarıydı ki o sezonla birlikte 7 sene üst üste şampiyon oldu Lyon.Profesyonel anlamda 1950'de kurulmuş bir kulüp,kırk yıllık bir süreçte olgunlaşma evresini geçirmiş ve atağa geçmiş ardından da 2002'de
ilk lig şampiyonluğunu yaşamış...Bu satırlar Lyon için yazılmış olsa da ister istemez akıla Bursaspor'u getiriyor...

Bursaspor da Anadolu'daki çoğu kulüp gibi 1960'lı yıllarda kurulmuş(1963)(gerçi profesyonel anlamda ligimizin 1958'de kurulduğunu düşündüğümüzde bu tarih pek de geç sayılmayacaktır).Bugün ise Bursaspor ligde bir maçı eksik durumda,liderin 4 puan gerisinde ikinci konumunda.Yani,Galatasaray şampiyonluğa ne kadar yakınsa Bursaspor da o kadar yakın.Şehrin futbola olan olağanüstü ilgisi,Türkiye'nin 4. büyük şehri olması sebebiyle sahip olduğu yüksek potansiyel gibi sebepler de aynı Lyon örneğinde olduğu gibi,40-50 yıllık bir olgunlaşma sürecinin Bursaspor için nihayet sona erebileceğini,yani şampiyon olabileceklerini gösteriyor.Tabii,tüm bu pembe tabloyu çizerken,İstanbul kulüpleri ile Anadolu kulüpleri arasındaki farkın(her anlamda) Fransa'daki herhangi iki takım arasındaki farkla kıyaslanamayacak kadar büyük olduğu gerçeğini unutmamak gerekir.Yine de,Fransa'da Lyon şampiyon olabildiyse,Türkiye'de de Bursa şampiyon olabilir.Ve eğer olacaksa,o sene bu senedir.

Büyümenin Türkçe Tarihi --- Murathan Mungan

2010-05-16T15:03:00.004+03:00

"Bazen okuduğunuz bir öykü sizi birkaç yaş birden büyütür.Çoğu kez edebiyat,hayattan daha çabuk büyütür.Yaşama ilişkin birçok şeyi,kendi deneyimlemenize gerek kalmadan edebiyat yoluyla öğrenirsiniz...Edebiyat bizi yalnızca dış dünyaya ve hayata ilişkin bilgilerle değil,aynı zamanda kendi içimizle,kendi duygularımızla da tanıştırır.Edebiyat aynı zamanda bir büyüme sanatıdır;bizi,biz yapar.İleriki yıllarda da her yaşın büyümelerini,algılamalarını,kavramalarını,edebiyat üzerinden izlemeyi,kavramayı sürdürürüz."

Murathan Mungan seçkisini böyle anlatmış,kitabın arka kapağında.Gerçekten,küçüklüğünüzde hasbelkader tanıklık ettiğiniz herhangi bir olay bir anda sizi birkaç yaş birden büyütebilir ya da ömrünüzün sonuna kadar zihninizi terketmeyebilir.Bu tanıklığın edebiyat aracılığıyla gerçekleştiğini düşündüğümüzde ise karşımıza henüz küçüklüğümüzde okuduğumuz öyküler,hikayeler çıkar.Söz gelimi,benim çocukluğumda,bana göre "uzak İstanbul"a dair ilk izlenimim,-kitapta da yer alan- Orhan Kemal'in "Çikolata"sı ile oluşmuştu.Üstünden yüz yıl geçse hala unutamam Sarıyer'deki,Emirgan'daki keten helvalarını...Tabii,yine "Çikolata"'nın sonunda,ilk kez bu denli yoğun yaşanışına tanıklık ettiğim yoksulluğa,steril bir apartman penceresinden bakmak da çok uzun yıllar etkisi altına almıştır beni.

İşte bu seçki,çocukluğunuzda okuduğunuz ve belki de farkına varmadan büyümenizde,gelişmenizde çok önemli yer tutan öykülerin bir araya getirildiği bir çalışma.Tabii ki Murathan Mungan'ın bakışı ile.Yalnız,Mungan'ın öyküleri bir araya getirirken şahsi zevklerinden çok,yazın hayatımıza damga vurmuş öykü ve öykücüleri de çalışmaya katması kitabı bir nevi "best of" haline getiriyor.Her öykünün öncesinde,daha önce soz konusu öyküden çokça etkilenmiş günümüz yazarlarının rehberliği de okuyacağımız öykülerin tesir gücünü kavrayabilmemize yardımcı oluyor.

Refik Halit Karay,Sait Faik(2 öyküsüyle yar alıyor),Orhan Kemal,Ömer Seyfettin,İlhan Tarus,Sabahattin Ali(2 öyküsüyle yer alıyor),Vüs'at O.Bener,Osman Şahin,Cihat Burak ve Oğuz Atay'ın öykülerine Füsun Akatlı,Cemil Kavukçu,Ayfer Tunç,Fatih Özgüven,Sema Kaygusuz,Necati Güngör,Sırma Köksal,Hasan Ali Toptaş,Selim İleri,Faruk Duman,Jaklin Çelik ve Nurdan Gürbilek gibi önemli kalemler rehberlik ediyor ve yeniden öykü okumayı başlı başına bir serüven haline getiriyorlar.Herbiri bir birinden değerli öyküler ve öykü öncesi yazıları arasında ise tavsiyelerim Hasan Ali Toptaş'ın Pamukkale'nin tepesinden Denizli'nin ovalarına doğru bakarken hatırladığı Osman Şahin'in "Beyaz Öküz"ü,Cemil Kavukçu'nun çocukluğunda İstanbul'u düşlemesine yardım eden Sait Faik'in "Bir Bahçe"si ve Sırma Köksal'ın "Boğaza Takılan Düğüm" olarak nitelediği Vüs'at O.Bener'in "Havva"sı...

FA Cup 2010 : Chelsea

2010-05-15T20:48:00.007+03:00

19. yy'ın sonlarından beri düzenlenen bir kupa FA Cup.Yani Türkiye'nin profesyonel lig sistemine geçmesinden tam 1 asır öncesi.Bence iki ülke arasındaki farklılıkları gösterirken,ülkemiz futbolunun gelişmişlik düzeyini ya da oyuncularımızın profesyonelliğini eleştirirken söz konusu 1 asırlık gecikmeyi göz ardı etmememiz gerekir.Aslında,Michael Brown yeşil sahalara ilk ayak bastığı günden beri "provakatif" bir futbol oynuyor.Ya da Boateng'in yaradılış itibariyle "keskin sirke" misali bir yetenek olduğundan bahsedebiliriz.Yani ülkemizde ne varsa orada da aşağı yukarı aynıları var.Peki o zaman arada ne fark var?FA Cup özelinde,çok ciddi bir örgütlenme ve planlama eksikliği olduğunu düşünüyorum Türkiye'de.Yoksa oyuncuları,olayları kıyaslayarak hiç bir sonuca varamayız.Yukarıdaki isimler gibi,profesyonel futbolcular,eğer çok ciddi hassasiyetler taşımıyorlarsa,ne pahasına olursa olsun kazanmak isterler.Ama onların taşkınlıklarını törpüleyebilecek bir planlama,bu kazanma hırsını sadece sahanın içinde tutabilir ve oyunun kendisinin gelişmesine yönelik bir araç olarak kullanılabilinir.Kısacası,ülkemiz futbolunun temel probleminin "yönetenler" sınıfının bizzat kendisi olduğunu düşünüyorum.

Gelelim finale,bu sezon Murat Kosova hiç FA Cup maçı anlattı mı bilmiyorum.Fakat,maçın seyir zevkini en azından bir kademe daha yükselttiği açık.Sahadaki futbol da onun heyecanlanmasına yetecek düzeyde olduğundan,bugün,Wembley hakkındaki soru işaretleri dışında,bir finalin büyüklüğünü yaşatan her şey vardı diyebiliriz.Tabii,önemli mücadelelerin,finallerin sahip olması gerektiğine inanılan zıtlıklara dayalı bir rekabet ortamı da mevcuttu final öncesi.Kayyuma devredilmiş,puanları silinmiş,haftalar öncesinden bir alt lige düşmesi kesinleşmiş,oyuncularına paralarını ödeyemeyen fakat buna rağmen onurlu,arzulu bir futbol oynayarak FA Cup'ta finale kadar yükselmeyi başarmış bir Portsmouth ve bunun tam zıddı konumundaki,rahat mali yapısı,dünyaca ünlü futbolcularıyla dikkat çeken Premier Lig şampiyonu Chelsea...Yani kısaca "yoksul" Pompey'e karşı "zengin" Blues'lerin mücadelesi.Dolayısıyla,Chelsea daha bir hafta önce ligin son maçında,Wigan'a 8 gol atmış olsa da bu maçın Mavililer'in ilk yarıda atacakları seri gollerle erkenden bitirecekleri bir mücadele olmayacağı belliydi.

Sadece bu maça özel değil,tüm sezon boyunca Portsmouth'un iyi savunma yaptığı düşüncesini paylaştım.Bugün de,Chelsea'nin aradığı golü erken bulamamasının tek sebebi direkten dönen 5 top değildi şüphesiz.Yeri gelmişken,savunmasıyla müthiş bir uyum içinde hareket eden James'in de hala eksik olduğunu fakat büyük maçların kalecisi olduğunu söyleyebiliriz.Onun dışında Boateng,O'Hara ve Brown'un Premier Lig'in tüm orta sıra takımlarında rahatlıkla yer bulabileceklerini düşünüyorum.Yani,Chelsea'nin maçı erken koparamaması doğaldı.Fakat,ne kadar geç olursa olsun koparacağı gerçeği de kaçınılmazdı.

Drogba'ya ayrı bir paragraf açmak gerekir.Golcülerin belki de en büyük sorunu,golle buluşamadıkları her dakika sonunda giderek oyundan daha da kopmalarıdır.Drogba'yı olağanüstü vuruş tekniği ve fizik gücü dışında,günümüz forvetlerinden ayıran en önemli farkın bu özelliği olduğunu düşünüyorum.Geçen sezon,Şampiyonlar Ligi'nde kontrolünü kaybedip Ovrebo'ya saldırmıştı fakat maç içinde Ovrebo'ya saldırmadan önce yapması gereken her şeyi yapmıştı.Dolayısıyla attığı gole şaşırmadım,fakat ayağının içiyle topu yukarıdan aşağıya doğru gönderebilmesi takdire şayandı.

Chelsea sene başından beri titizlikle uyguladığı düzeninden bir an olsun kopmadı.Sadece Ballack-Belletti değişiminden sonra birz sendeledi.Yani her zamanki Chelsea idi.Dolayısıyla yenilmesi zor bir Chelsea...Her zaman favori olan bir Chelsea idi.

Portsmouth düşmesi kesinleştikten sonra,sürekli iyi oynadı.Ne var ki,bu motivasyonu düşmeden önce sağlamaları gerekiyordu.Pompey'in sadece bir lat lige düşmeyeceğini,deyim yerindeyse dağılacağını biliyoruz.Şüphesiz,bu kadronun içinden önümüzdeki yıllar isimlerini sıkça duyacağımız oyuncular çıkacaktır (Boateng,Belhadj,Dindane gibi).

Sonuç olarak,asırlık kupa Chelsea'nin oldu,fakat 2010 sayfasında Leeds United,Beckford,Chopra(Chelsea'nin bu sezon FA Cup'da yediği tek golün sahibi),Reading ve tabii ki, Portsmouth gibi bir çok kahraman bıraktı.İlerde,2010 FA Cup hatırlandığında Chelsea'dan daha çok Portsmouth hatırlanacaktır.Ne yazık ki,nostaljik bir tebessümle...

Ada'da Seçim Sonrası ve Neo Liberalizm

2010-05-14T22:34:00.004+03:00

Ada'daki seçimlere şurada kısaca değinmiş ve sağ-sol siyaseti ya da neo liberalizm tartışmalarına pek girmeden,seçimlerin sonucunda İngiltere'nin siyasetinde esas olarak hiç bir şeyin değişmeyeceğini söylemiştik.

Tahmin edilebilir Muhafazakar-Liberal Demokrat koalisyonu Britanya'nın son 65 yılının ilk koalisyonu olması sebebiyle bir hayli ilgi çekici.Ancak 13 yıllık İşçi Partisi iktidarının sona ermesi,Muhafazakarların Thatcher'dan beri ilk kez bu denli güçlü gelmeleri,siyaseten tüm kutuplaşmalardan arınmış bir demokrasi ve krizle sallanan bir Avrupa coğrafyası gerçeklerini topladığımızda,önümüze son 65 yılın ilk koalisyonundan çok daha ilginç bir tablo çıkmaktadır.Bu verilerin oluşturduğu resim şüphesiz ki neo liberalizme çıkmaktadır.Zira,bu satten sonra herhangi bir yerleşim birimi alanı hakkında yapacağımız yorumların tümü neo liberalizmden nasibini almak zorundadır.

Ayşe Çavdar'ın Express'in 1-15 Mayıs tarihli sayısında yer alan "AKP'nin Değişen Gömleği : Yeni Dostlar,Yeni Düşmanlar" adlı makalesinden hareketle,Britanya siyasetine bakmaya çalışalım.Chantal Mouffe'nin,dost-düşman siyasetinin demokrasinin ve ilerlemenin ana lokomotifi olduğu düşüncesi ile hakim inanışın,tek,merkez görüşlü siyasetin insanlık adına daha barışçıl ve yaşanabilir olduğu iddialarını gündeme getiren kimi liberallerin çatışmasına yer veren Çavdar, neo liberalizme değinmiyor,ancak bizim onun yazısından "yeni siyasetin" işleyişine dair öğrendiklerimiz,bu "yeni siyaset" biçiminin aslında neo liberalizmle birlikte ilerlediği fikrine kapılmamıza sebep oluyor.Öncelikle İkinci Dünya Savaşı sonrası ortaya çıkmış,Soğuk Savaş ertesinde ise ivme kazanıp neredeyse hakim ekonomik sistem olarak ülkelerin programlarına yerleşen neo liberal düstur muhakkak ki sağ-sol ayrımının ortadan kalkmasından besleniyor.Zaten,Soğuk Savaş sonrası yaşadığı hızlı yükselişi de "sol"un siyasi arenadan "resmen" çekilmiş olmasına bağlıyoruz.Evet,belki artık dost-düşman anlayışı doğrultusunda bir siyaset kalmamış olabilir fakat salt bu çatışmanın dinmiş olması ve devletin kimi hususlarda kendine atfettiği,kimi hususlarda ise giyinmekten ısrarla kaçındığı kimliklerin ortaya çıkması ne demokrasi,ne de insanlığımız açısından hayırlı sonuçlar doğurmuştur denilebilir.Yani Mouffle'nin de belirttiği gibi,bugün sağ ve sol partilerin programları arasında bir farklılık kalmamış olması ne yazık ki sevindirici bir gelişme değildir,bilakis mevcut neo liberal anlayışı daha da keskinleştiren nafile bir reflekstir.Refleks diyorum,çünkü sol partiler aslında mevcut hegomonyadan pek de uzaklaşmamak adına,Mouflle'nin deyişiyle daha "insancıl" bir neo liberalizme tav olmuşlardır.Bir nevi ciddi bir alternatif sunamadıkları mevcut sisteme ortak olmak amacıyla ani fakat işlevsiz bir refleks göstermişler ve sadece mevcut düzeni payandalamak fırsatına erişmişlerdir.Zaten,böylesi bir düzende soldan azıcık da olsa nasiplenmiş bir partinin payandadan başka bir role sahip olabilmesi mümkün değildir ya neyse.

Gelelim Britanya'daki son seçimlere.Britanya deyince Thatcher'dan bahsetmemek olmuyor tabii.Neo liberalizmin şu meşhur "küçük devlet" anlayışının,vatandaşlara yüklediği kimi sorumluluklar var biliyorsunuz.Devletin kendi alanına çok ufak bir çember çizdiğini düşünün.Bu çemberin içinde,sözüm ona demokrasinin mevcut tüm aygıtlarının yer aldığı(STK'lar,Sendikalar ve benzeri Sosyal Güvenlik Kurumları) bir yapı kurulmuş ve sağlıktan,eğitime,eğitimden,güvenliğe diğer tüm alanlar bu çemberin dışında bırakılmış.Yani neo liberalizmin çok bilindik "yalnızlaştırma" hikayesi.Devlet artık sadece ve sadece piyasanın asayişine adanmış bir kurumdur ve vatandaşa ait sorunların tümü yine vatandaşın sorunudur.Tabii ben bu yalnızlaşmanın yanına neo liberalizmin getirdiği en önemli kavram olarak "korku"yu da yerleştiriyorum.Çünkü piyasa kimi zaman bu korku sayesinde kendini yenileme fırsatı bulmakta,iktidar ise yine bu korku sayesinde sistemin savunuculuğunda güven tazelemektedir.Dönelim Thatcher meselesine,başka zaman buraya spesifik olayları da not ederiz fakat,şimdilik,bu neo liberalizm denen yapılanmanın Ada'da hakim görüş olması bu kadının destansı,filmlere,romanlara,belgesellere konu olan iktidarı sırasında gerçekleşmiştir demekle yetinelim.Dolayısıyla,yeni bir "aristokrat" muhafazakarın başkanlığı,kriz batağındaki dünyanın geleceği için hiç de iyi görünmemektedir.Peki seçimden Muhafazakarlar değil de İşçi Partisi galip çıksaydı ne olacaktı?O zaman herhangi bir değişiklik bekleyebilir miydik?Şüphesiz hayır.İşçi Partisi iktidarı devam etmiş olsaydı,göstermelik "sosyal devlet" faaliyetleri dışında Ada'nın siyasetinde her şey yine aynı kalacaktı.Zaten bu sürece 13 yıldır tanıklık edenlerde onlardan başkası değil.Yalnız,değişen iktidarla söz konusu yapılanmanın biraz daha fütursuzca ve ceberrutça devam edeceğini bilmeliyiz.Yani,kamu açıkları,borçlanmalar artık gizli kapaklı değil de ayan beyan halkın cebinden finanse edilecektir ya da göçmenler artık neredeyse devlet eliyle linç veya sınır dışı edileceklerdir.

Artık hemen hemen tüm dünyada seçimlerin tek bir galibi vardır.Mouffe'nin de belirttiği gibi biraz daha insancıl,biraz daha "sol" görünümlü parti veya parti programları da neo liberalizmin hızını azaltmak gibi amaçlar taşımak bir yana mevcut sürece ortak olmak emeli taşımaktadırlar.Dolayısıyla,İşçi Partisi iktidarının,Muhafazakar-Liberal Demokrat koalisyonu ile değşimini,en iyi,neo liberal örgütlenmenin ülkenin ve hatta dünyanın her bir yanına daha kolay ulaşabilmesi için kullandığı aracı değiştirilip yerine daha hızlısını alması olarak özetleyebiliriz.

Siyah-Beyaz Bir Final Yazısı

2010-05-14T01:38:00.007+03:00

Önceki gün Hodgson hakkında oldukça duygusal satılar yazmıştım.Bu sefer karakterlere biraz daha uzak durmaya çalışalım ve final gecesinin üzerinde yoğunlaşalım ve bu tarihi geceyi biraz daha derinlemesine incelemeye başlayalım.

Siyah-Beyaz Bir Masal

Fulham'ın bu yola girerken ne gibi zorluklar çektiğine,nerelerden geldiğine tekrardan uzun uzun değinmenin bir anlamı yok.Bir çok blogda da sıkça yazıldı.Kısaca,iki sene önce "Kuzeyin Prensi" Craven Cottage'de iş başı yaptığında,Fulham'ın kümede kalmaya oynayan bir kulüp olduğunu,bırakın Avrupa Ligi finalini,ligde kalmasının bile mucize olarak değerlendirildiğini belirtmek yaterli olacaktır.Çok iyi hatırlıyorum,2008 Ağustos'unda İngiliz Four-Four-Two'su sezon öncesi rehberinde Fulham'ı düşme hattının hemen üzerinde gösteriyordu ve onlara ayrılan sayfada hiçte umut verici yazılar yer almıyordu.Futbolu diğer tüm salon sporlarından ayıran da bu belki.Önceden tahmin edilebilmesi,hakkında hükümde bulunulması zor bir uğraş futbol.Nitekim,Fulham o sezonu 7. bitirip Avrupa Ligi bileti alıyordu.Yani bir bakıma,Siyah-Beyaz mucize adım adım geliyordu ve çok bilinen bir futbol masalı tekrar vücut buluyordu:kısıtlı imkanlar ve dar kadroyla kurulmuş bir yükseliş öyküsü...Ancak bu masalın kurgusu çok daha sağlam ve inandırıcıydı.Hodgson planlı,tedbirli ve en önemlisi haddini bilen bir teknik adamdı.Öğrencilerine öğrettikleri de bu yöndeydi.Fulham kısa sürede hemen her takımla baş edebilecek güce ve sisteme kavuşmuştu.

Finalin Gölgesinde Kısaca Hodgson'un Fulham'ı

Gelelim final gecesine.Öncelikle,Hamburg'da sahaya çıkan 11'in Hodgson'un 11'i olduğunu belirtelim.West Ham'da istenilmeyen adam durumuna düşen Zamora'yı kendisi almıştı.Baird'i rotasyonun en çok kullanılan isimlerinden biri haline getiren de o'ydu ya da gelişimini League One'de tamamlayan Etuhu'dan kadife ayaklı bir kesici yaratan...2008 Eylül'ünden beri belli bir disiplini aşılıyor takıma Hodgson.İki kademeli savunma gibi mesela.Böylesi düzenli bir savunmayı şu an çok az takım yapabiliyor.Hemen burada,Mourinho'nun Inter'i ile Hodgson'un Fulham'ı arasındaki farkı da belirtelim:Mourinho savunması daha çok kendi alanında boş alan bırakmamak üzerine kurulu bir anlayış iken,Hodgson savunması,daha fazla birlikte hareket eden,kompakt bir yapı içinde kendini ifade ediyor.Açık ve bek oyuncuları kanat bindirmelerinde bir araya gelip rakibin eylem alanını kısıtlıyor ve orta ikilinin yardımları sonucu rakibin pas yolları da kapatılıyor.Dün akşam da bu sistem Baird'in aksamaları dışında yeterince iyi işledi aslında.Ne yazık ki, Inzaghi'den hallice bir Forlan futbol sahalarının en büyük korkulu rüyalarından biridir ve bazen ne kadar iyi savunma yaprsan yap rakibinin bir adımını senden daha önce atmasının bedelini ödemek zorunda kalırsın.

Finalin Getirdiği

Aslında klasik İngiliz futboluna çok yakın bir yerde duruyor Fulham.Dolayısıyla,Atletico'dan daha diri kalacaklarını düşünüyordum maç öncesi.Madrid'in ilk golünden sonra 5 dakikalık bir vites artışının skor eşitlemek için kafi olacağını düşünmüştüm.Nitekim,golden kısa bir süre sonra klasik bir Fulham golü vuku bulmuştu.Muhakkak kenar adamları önemlidir,güçlü bir santrafor önemlidir ama en önemlisi,topa hükmedebilen futbolculardır.Fulham'da Gera,Dempsey ve Davies bu tip isimler.Galli futbolcunun bir Giggs yanılsaması yaşatmadığını söyleyebilmek güç.Attığı golde de vuruş tekniğinin,vücudunun aldığı pozisyonun dışında dikkatimi en çok çeken nokta özgüveniydi.Ne var ki,aynı özgüveni ne Dempsey'de ne de Gera'da görebildim maç boyunca.Fakat,en önemlisi ikinci UEFA finalini oynayan Murphy'nin 90 dakika sonunda yorgun gözükmesi ve tercihlerinde güvensiz davranmasıydı ki kupayı Atletico'ya getiren en büyük etken de bu yorgunluk ve geçen dakikalarla birlikte futbolcuların akıllarına takılan,aslında buraya ait olmadıklarına yönelik düşünceleriydi bana kalırsa.

Sonuç Yerine

Fulham bir daha bu noktalara gelebilir mi?Şimdilik zor görünüyor.Muhakkak ki,bu final,Fulham'ın yükseliş trendinin en üst noktasıydı ve bundan sonra anlaşılabilir düşüşler görülecektir.Aslında önümüzdeki senelerde,Fulham'ın öncelikli amacı orta sıra ekipleri arasındaki yerini sağlamlaştırmak ve inişli çıkışlı lig performansını stabil hale getirmeye özen göstermek olmalıdır.Zira asıl böylesi bir çaba,Fulham'ı hakettiği yere taşıyacaktır.Yoksa bu final sonrası Middlesbrough gibi irtifa kaybı yaşayan bir Fulham değildir şüphesiz Hodgson'un aklındaki.

Roy Hodgson'a İthafen

2010-05-13T00:53:00.003+03:00

Dün akşam bir kere daha öğrendik sayende,mağlubiyetin de birine yakışabileceğini.Öyle onurluca giydin ki mağlup madalyasını,madalyayı veren Platini dahi o şaaşalı futbol kariyerinde böyle bir onur yaşamamıştır.Futbola seninle birlikte,senin tarafından bakmak güzel. Etuhu'dan,Davies'den adeta bir masal kahramanı yaratabilmen güzel...Craven Cottage'yi bu öykünün mekanı belletmen güzel...Bunca yıl söyledik durduk,evrensele giden yolun yerellikten geçtiğini,gelenekseli modernle besleyerek yarattığın kültürün çok uluslu arenalarda zihinlere çivi gibi çakılması güzel...

30 Kişilik İngiltere...

2010-05-11T23:08:00.005+03:00

Goalkeepers: Joe Hart, David James, Robert Green.

Defenders: Leighton Baines, Jamie Carragher, Ashley Cole, Michael Dawson, Rio Ferdinand, Glen Johnson, Ledley King, John Terry, Matthew Upson, Stephen Warnock.

Midfielders: Gareth Barry, Michael Carrick, Joe Cole, Steven Gerrard, Tom Huddlestone, Adam Johnson, Frank Lampard, Aaron Lennon, James Milner, Scott Parker, Theo Walcott, Shaun Wright-Phillips.

Forwards: Darren Bent, Peter Crouch, Jermain Defoe, Emile Heskey, Wayne Rooney.

Capello Güney Afrika öncesi 30 kişilik kamp kadrosunu açıklamış.İlk olarak olmayanlardan bahsedelim: Fulham'ın fromda golcüsü Bobby Zamora, sakatlıktan henüz çıkan Owen Hargreaves, sağ bek yokluğunda akıllara gelen ilk isim veteran Gary Neville ve Evertonlu Phil Jagielka, Ada'da geleceğin en önemli defans oyuncularından biri olacağına inandığım Ryan Shawcross,O'Neill'in flaş ikilisi Agbonlahor ve Ashley Young son olarak da hala tam olarak iyileşemeyen Wes Brown kadroda yer almayan isimler.

Mevcut kadroda yer almayan bir çok isim saydık aslında fakat bu isimlerin bir çoğunun adı milli kadroyla anılsa bile aslında yaş,sakatlık ve benzeri sebeplerden dolayı kadroda yer alamayacakları biliniyordu.Çoğunun adı tipik,Dünya Kupası öncesi "kadro spekülasyonu"na karışmış oldu.Ancak,Zamora,Ashley Young ve Agbonlahor'un,Bent,Shaun Wright Philips ve Wallcott'un yerine tercih edilmesi gerekirdi diye düşünüyorum.Fakat,kadro 23 kişi ile sınırlandırıldığında eve dönmesi muhtemel isimlerin Bent,Wright Philips ve Walcott olacağını söyleyebiliriz.Yani,bu isimlerin ya da bir başkasının tercih edilmesinin pek de önemli olmadığını görüyoruz.

Kanaatimce kimin kalması gerektiği konusuna gelirsek;Carragher'in kadroya yeniden çağrılması,Emre Aşık'ın 2008'de milli takıma dahil edilmesiyle bir görülebilir.Yani Carragher kadroya dahil edildiyse muhakkak görev alacak demektir.Böylesi bir durumda sağ bek mevkiinin Carragher ve G.Johnson'dan oluşacağını söyleyebiliriz.

King sakatlığı nüksetmezse takımda kalacaktır.Upson'un da Capello'nun jokerlerinden olduğunu düşündüğümüzde Dawson'un Ferdinand-Terry-Upson-King stoper dörtlüsünün dışında kalacağını söyleyebiliriz.

Sol bek'te Ashley Cole'nin yanında bence Warnock tercih edilmelidir.Bu sezon Güney Afrika'ya gitmeyi en çok hakeden isimdir belki de Warnock.Yine de muhtemel olan Cole-Baines ikilisinin kalmasıdır.Belirtmeden geçemeyeceğim,gönlüm Cole'nin sakatlığının tekrarlanması ve Warnock'un kadroya dahil olmasından yana.

Orta sahayı genel olarak yorumlayacak olursak;Capello çok kötü bir sezon geçiren Carrick'e alternatif oluşturmak için Huddlestone ya da Parker'ı çağırmış olabilir.Carrick özellikle sezonun sonuna doğru Ferguson tarafından da yedeğe çekilmişti.Yine de ilk olarak Huddlestone çıkarılacaktır kadrodan.Parker'ın takımda kalabilmesi ise Barry'nin sakatlığının durumuna bağlı olacak.Joe Cole,Milner,Lennon ve Adam Johnson'un da kesinlikle kadroda olacaklarına inanıyorum.Bu durumdan Theo Walcott ve Shaun Wright Phillips'in evlerine dönecekleri sonucu çıkıyor.

Aslında forvetteki seçim diğer tüm mevkidekilerden kolay olacak gibi görünüyor.Heskey takımın çok önemli bir parçası,tıpkı Crouch gibi.Defoe'nin de Bent'in karşısında bir sönceliği bulunduğunu düşünüyorum.Bent büyük ihtimalle evine dönecektir

Son olarak Barry'nin büyük ihtimalle Güney Afrika'da yer alamayacağını düşünerek hazırladığım,benim İngiltere kadrom:

Joe Hart, David James, Robert Green,Jamie Carragher, Ashley Cole,Rio Ferdinand, Glen Johnson, Ledley King, John Terry, Matthew Upson, Stephen Warnock, Michael Carrick, Joe Cole, Steven Gerrard,Adam Johnson, Frank Lampard, Aaron Lennon, James Milner, Scott Parker,Peter Crouch, Jermain Defoe, Emile Heskey, Wayne Rooney.

Not:Fotoğraf,Jamie Carragher'in "emergency button" olarak kadroya çağrılması şerefine konulmuştur.

Turkish Blood-Irish Heart

2010-05-11T22:21:00.005+03:00

Gençlerbirliği ve Billy Mehmet aynı karede yer alınca bizim de bu birliktelik hakkında iki çift söz etmemiz farz oldu.Billy Mehmet'i uzun yıllardır,Dunfermline döneminden beri tanıyorum. Dolayısıyla,Morrissey'in "Irısh Blood-English Heart" şarkısına nazire yaparcasına taşıdığı İrlanda,İngiliz ve Türk genleriyle dikkatimi çekmiş,bu ismi kadar ilginç bir fiziğe ve oyun stiline sahip "çok uluslu" santraforun Al-Karalar'la yolunun birleşmiş olması beni bir ayrı sevindirdi.Dileyelim,Billy Mehmet,Gençler'in Ersun Yanal ile UEFA'da yakaladığı o güzel havayı Thomas Doll ile yakalayabilsin.

Eren Derdiyok,Gökhan İnler,Mesut Özil...Bu gibi isimlerin bir çoğundan faydalanamadık.İngiltere'den bin bir uğraş Muzzy İzzet'i getirebildik.Ardından yıllarca bahanemiz oldu Muzzy bizim,gelenler de oynamıyordu nasıl olsa.Oysa Muzzy İngiltere'de oynadığı hemen her sezonun hakkını vermiş bir oyuncuydu.Tıpkı Gökhan İnler ya da Mesut gibi.Demek ki bizim kanımızı taşıyıp,onların zihnine sahip olanların bizle bir şekilde kimyaları uyuşmuyormuş.İşte bu önyargıyı/sorunu aşabilmek için önemli bir adım Billy'nin Türkiye'de oynayacak olması.Burada Billy'nin Gençlerbirliği'nde oynayacak olması da yaşayacağı uyum sürecini daha hafif atlatabilmesi açısından önemli görünüyor.Çünkü Gençler taraftarının oyuncular üzerinde ciddi bir baskı oluşturmadığını biliyoruz.Bunun yanında,genç,öğrenmeye aç ve bir fikir adamı önderliğinde(Thomas Doll) çalışan Gençlerli oyuncuların da Billy'den öğrenecekleri şeyler olacaktır muhakkak.Ez cümle,bir yarı-Türk'ün Türkiye'de en rahat oynayabileceği kulüp Gençlerbirliği'dir.Hem kendi kimliğini sahaya yansıtabilme fırsatı bulacak,hem de futbolumuza dair gerçekleri görece demokratik bir ortamdan gözlemlemleyebilecektir.İyi bir seçim olmuş.Kimi transferler daha imza kurumadan etkisini gösterir.Umarım Billy'nin kalemi de uğurludur.

Meşhur 40 Puan Barajı ve Düşündürdükleri

2010-05-07T18:15:00.008+03:00

Sezon öncesi,kümede kalmak için mücadele edecek Premier Lig hocalarının aklında tek bir amaç vardı:40 puana ulaşabilmek.40 puan barajı aşıldığı takdirde düşme hattının üstünde yer alacaklarını düşünüyor,buna göre planlar yapıyorlardı.Ancak bu hafta sonu oynanacak 38. hafta mücadeleleriyle birlikte,küme düşme hattının bir basamak üstündeki 17. takımın kapanış puanının en fazla 37 olabileceğini görüyoruz.Üstelik,14-17 bantında yer alan takımların tümü maçlarını kazansalar dahi 40 puanı yakalayamıyorlar.Aslında,düşmesi kesinleşen takımlardan en az birinin,ligde kalma mücadelesini son haftaya taşıyacağını düşündüğümüzde düşmesi kesinleşen son takımın(18.) puanının da 17.den yalnızca bir veya iki puan düşük olmasını beklerdik ki bu da 36-39 arası bir değere karşılık geliyor.Fakat sezon öncesi yapılan hesaplar sezon sonu ortaya çıkanlarla tutmadı ve her fırsatta kalitesine gönderme yaptığımız,dünyanın en önemli liginde,bir alt lige düşmesi kesinleşen ekiplerden en çok puanı kazanan Hull City'nin son haftaya girerken 29 puanı olduğunu gördük.Bu bir anlamda,Premier Lig'de yıllardır devam eden her takımın birbirinde puan alabilme geleneğinin/mitinin son bulduğunu göstermektedir.Bu noktada,Avrupa'nın diğer büyük liglerinin alt sıralarında neler olduğuna bakmak da yararlı olacaktır.

Çoktandır iki takımın hegemonyasında devam eden (Barcelona,Real Madrid) La Liga'da dahi düşme hattının son üyesi Tenerife'nin 35 puanı var.Ligin bitimine iki hafta daha olduğunu düşünecek olursak La Liga'nın 40 puan eşiğine yaklaştığını söyleyebiliriz.İtalya'da da 18. Atalanta'nın puanı 35.Fransa ve Almanya'da bu eşik aynı İngiltere'deki gibi 28-29 puana geriliyor,ancak bu liglerde orta sıralarla üst sıralar arasındaki puan farkının giderek flulaşması alt sıra ekiplerinin toplaması gereken puanları üst-orta sıra ekiplerinin topladığını gösteriyor.

Özetle,herkesin bir birini yenebildiği Premier Lig masalı son mu buluyor?Buna bir de üst sıralardaki ekiplerin penceresinden bakalım.

Premier Lig'in lideri Chelsea'nin 37 maçta 26 galibiyeti var.Bu oldukça yüksek bir oran ve yine diğer büyük liglerde bu oranı yakalayabilen yok.Almanya'da lider Bayern Münih'in 19 galibiyeti,Fransa'da lider Marsilya'nın 22 galibiyeti ve İtalya'da lider Inter'in 22 galibiyeti var.Üst-alt uçurumunun en görünür olduğu liglerden Hollanda'da bile lider Twente ligi 27 galibiyetle bitirmiş durumda.

Bu verileri nasıl yorumlayabiliriz?Öncelikle,kimi ekonomik zorluklarla birlikte sadece İngiltere özelinde değil tüm dünyada büyük-küçük takım ayrımının giderek genişlediğini görüyoruz.Küçüklerin büyüklerden puan almak için uyguladıkları sıkı savunma ve kısır hücum anlayışları da oyunun genel anlamda kalitesini düşüren bir diğer etmen.Büyük kulüplerin transferlerde yarattığı haksız rekabet ortamı ve lehlerine işleyen yayın gelirleri,lisanslı ürün satışları ve piyasa ekonomileri de onları futbolun ve pastasının tek büyüğü haline getirmekte.Şimdilik keyfi yerinde olan büyük kulüpler şüphesiz ki zamanla azalan ilgi ve düşen karlarla karşı karşıya geleceklerdir.Ancak o zaman gereken,bu zinciri kırabilecek olan küçük takımların varlığıdır.Yoksa,ofsaytın kaldırılması,yayın gelirlerinin yeniden paylaştırılması ya da en başarılı kulüplerin bir tek ligde toplanılması gibi suni,herhangi bir altyapıdan yoksun ilgi toplama,zaman kazanma çabaları nafiledir.

Deniz'ler ve Onat Kutlar'ın Bir Şiiri...

2010-05-06T15:52:00.005+03:00

Bugün Cumhuriyet gazatesinde yayımlandı Onat Kutlar'ın şiiri.Bilindiği gibi idam kararına karşı düzenlenen çalışmalarda hep en önde yer almıştı bu usta şair ve öykücü.Deniz'ler asıldıktan sonra yazmış bu şiiri ancak ne hikmetse kaybetmiş,daha önce de hiç çoğaltmadığından şiir yok olmuş.Yalnız bir arkadaşına vermiş vakti zamanında çoğaltsın diye(Mete Akalın),arkadaşı da eliyle bir kopyasını kendine ayırıp Kutlar'a geri vermiş şiirini.Tesadüf o ki,kısa zaman sonra arkadaşı da şiiri kaybetmiş ve Onat Kutlar'ın şiir kitaplarının hiçbirinde kendine yer bulamamış bu ağıt.

Yıllar sonra,kuytuda köşede bekleyen bir kitabın içinde bulmuş bu şiiri Mete Akalın ve Cumhuriyet Gazetesi de 6 Mayıs 1972'nin anısına 6. sayfada yer vermiş Kutlar'ın şiirine.İşte o şiirin 3. ve 4. kısımları:

3.

Üzülme baba,nerdeyse çıkar
Şimdi dağlardan
Gelir serin bir esinti terini siler
Okşar derisini kanı temizler
Biz o rüzgarı biliriz
Rüzgara parmaklık konur mu?

Kahırlanma baba demir kapılar
Ardından iki türkü şimdi erişir
Biri köpekler üstüne biri aslanlar
Yüzünden sular gibi geçer ölü oğlunun
Biz o türküleri tanırız
Doldurur gökyüzünü,toprağa yeter
Türküye kurşun sıkılır mı?

Unutma baba onun arkadaşları var
Çatlamış nar gibi mayıs ayında
Yazları ürperen zeytin dalları
Altın eylül ağaçları gibi genç kızlar
Alnını çiçeklerle donatırlar
Çiçeksiz düğüne gidilir mi?

Unutma baba onun arkadaşları var
Seyrek ağaçlı korularından yoksulluğun
Ve uçsuz bozkırlardan koşarak
Ölüme açılan yiğit çocuklar
Yaşamanın savaşçısı çocuklar
Tez ulaştırırlar onu güneşe
Kentlerin kanalına dolar balçığı
Güneş balçıkla sıvanır mı?

Hatırlar mısın baba,ninem anlatırdı
Serin yaz sabahlarında Sivas'ın
Soğüt dallarında bir ak güvercin
Açarmış eski kitabın sayfalarını
Okuu okuuu...dermiş ağzında can dili
Denizi geçen Yusuf'un sayfalarını
Hüseyin'in Battal Gazi'nin sayfalarını
Her birine Simav'dan bir zeytin dalı
Koysak bir gün okuyan olur mu?

4.

Baba Hıdır İlyas kıssadan hisse söyledi
Darağacına tahta veren çınar bir gün anlar
Bayrağı taşıyan düşerse onu taşırlar
Son yoksul çocuğun yüzü gülünceye kadar.

Son olarak şiir,Deniz'ler için yazılanlar arasında en son ortaya çıkan olduğu için mi yoksa benim bir öykücü olarak ayrı sempati duyduğum Onat Kutlar tarafından yazıldığı için midir bilmiyorum,bu devrimcilerin ardından yazılan şiirler arasında en çok hoşuma giden şiirlerden biri oldu.

Şenol Güneş ve Engin Baytar

2010-05-05T22:39:00.012+03:00

Türkiye'den her hafta yalnızca bir takımın maçını izleyebilme hakkım olsa hiç düşünmeden Trabzon'u seçerim.Deli-dolu,tempolu bir takım...Muhakkak arkada çok önemli eksiklikleri var ama öndeki oyuncuları,gayretli,her biri birbirinden savruk,hareketleri kestirilmez,tahmin edilemez isimler...

Güneş Daum'a benzemez,daha doğrusu şu anki Dauma'a...Dönüştürmeye,değiştirmeye meraklı bir teknik adam,hiç alışık olmadığımız bir tür yani...Kesinlikle hazıra konmacı değil,korumacı,muhafazakar hiç değil.Amacı,aynı hayattaki gibi,kendini kabul ettirebilmek.Rakibi küçümsemeden tabii.Hatta titizlikle analiz ederek.Kendini tanımanın bir yolu da bundan geçer zaten:rakibini tanımak.

Engin,Burak,Umut,Alanzinho...Dahası da var:Serkan Balcı en son ne zaman zihnimizde bir iz bırakmıştı?Onur gibi bir kaleciye başka hangi teknik adam güvenebilirdi?Bu soruların teker teker ya da tümden tek cevabı Şenol Güneş'tir.Yarın Umut gol kralı olursa ya da Engin milli takıma alınırsa veya Alanzinho yurtdışına flaş bir taransfer gerçekleştirirse,bu olanların hepsini Güneş'e borçluyuz demektir.Unutmadan,bu takımın asıl temellerinin Ersun Yanal döneminde atıldığını da belirtelim.Sadri Şener yönetenler sınıfının en iyi niyetli,en "yönetilen görünümlü" başkanıdır.Dileyelim,Yanal'ı gönderirken yaptığı hatayı şimdi tekrarlamasın.

Fatih Terim Türkiye'nin en büyük hocasıdır,onun getirdiği kupanın bir benzeri daha gelmemiştir Türkiye'ye,Mustafa Denizli nev-i şahsına münhasır,özel bir adamdır.Öyle ki,dediklerine inanmak zorunda hissedersiniz kendinizi...Ama Şenol Güneş hiç abartmıyorum,Trabzonla uzun yıllar çalışabildiği takdirde,ülkenin Arsene Wenger'i olabilecek tek teknik direktördür.Bu topraklara ait bir büyü aranacaksa,ilk olarak Şenol Güneş'in o "bizden" görünüşünün altındaki sabırlı,vakur, UzakDoğulu bilgeye veya öğrenmeye aç,hırslı,Batılı aydına bakılmalıdır.

Bir paragraf da Engin için yazalım.Şimdi söylemenin pek bir anlamı olamayacak ama Engin'i uzun zamandır hayranlıkla izleyenlerden biriyim.Öncelikle,yurtdışında yetiştiğinin en iyi göstergesi olan,yüksek özgüveni beni çok etkiliyor.Topu kaybetmesi hiç umrunda olmuyor,doğru işi yapana kadar topla oynamayı seviyor.Bilekleri inanılmaz gelişmiş bir futbolcu,orta sahada da basması,top kapabilmesi onu günümüz statik orta sahalarından ayırıyor.Düzgün bir planlamayla ülkenin en önemli futbolcularından biri olabilir.

Ada'da Seçimler ve Değişim (!)

2010-05-03T01:29:00.004+03:00

Ada'da önemli gelişmeler yaşanıyor,yaşanacak da...Bahsettiğim,Liverpool'un ruhsuz futbolu,Chelsea'nin şampiyonluğu ya da United'in son hafta inadı değil.6 Mayıs'ta ülke seçime gidecek ve büyük ihtimalle 13 yıllık İşçi Partisi iktidarı sona erecek.Küresel kriz öncesinden beri yaşanan sıkıntılardan bu yana bir takım değişimler yaşanmıştı.Kuşkusuz bu değişimlerin,siyasi ve iktisadi tesirlerinin dışında her türlü sosyal alana yansıdığını da söyleyebiliriz.Bugün gazeteler yazdı,mesela İngiliz futbolunun son Şampiyonlar Ligi'nde yarı finalist dahi çıkaramaması ya da kulüplerin birer birer borç batağına saplanmaları birer tesadüf müdür?Her köşeye sıkıştığımızda -haklı olarak- futbolun artık endüstriyel,küresel bir olgu haline geldiğinden söz ediyorsak,bu gelişmelerin,siyasi ve iktisadi konjonktürdeki değişmelerin birer yansıması olduğunu kabul etmeliyiz.

Muhafazakarların son zaferinin üstünden (1992) 18 sene geçmiş.Ardından 1997'de İşçi Partisi (Tony Blair) iktidara gelmiş.Tabii burada,İşçi Partisi'ni daha yakından tanımak için öncelikle Batılı işçilerin nerede durduklarını iyi bilmek gerekir.Yani,Thatcher dönemindeki direnişleri ve grevleri saymazsak,son yıllarda Batılı işçinin siyasi serüvenininde elde ettiği kazanımları,belirli bir demokratik çerçeve etrafında kazanılmış belli anayasal haklar ve mevcut sistem içi bir sendikacılık geleneğinden ibaret olarak değerlendirebiliriz.Dolayısıyla,İşçi Partisi pek tabii,umud edilen değişimler bir yana artan bütçe açıkları,artan yoksulluk ve Irak ve Afganistan gibi yaralar açarak çekiliyor Ada'nın siyasetinden.

İşçi Partisi'nin en sadık destekçilerinden biri olan Guardian dahi son seçimlerde Gordon Brown'un arkasında olmadığını bildirdi.İngiltere'nin Obama'sı,Liberal Demokrat Nick Clegg'i destekleyeceklermiş.Gerek seçim sistemindeki reformlar için gerekse azınlık sorunları,sosyal adaletsizlikler gibi konularda değişime daha hevesli olarak görünüyormuş Clegg.Böyle konularda Liberal Demokrasi ne ölçüde bir çözüm getirebilir tartışılır.Ancak ilginç olan,geldiğimiz noktada giderek güçlenen Muhafazakarlar ve Liberal Demokratlar mevcutken,İşçi Partisi'ne ait desteği giderek kaybolmasıdır.Adı üstünde Muhafazakar Parti'nin,ana sloganının "değişim" olması da bir başka ironidir.Ancak asıl değişimi gerçekleştirmesi gerekenlerin küresel resesyonlardan ve siyasi buhranlardan etkilenip edilgen hale gelmesi tüm muhalefet için böyle bir sloganı zaruri kılmıştır.

Britanya'nın mevcut seçim sistemindeki(sadece genel hatlarıyla bildiğim için detaylandıramayacağım) çarpıklıklar sebebiyle İşçi Partisi hala parlementoda en çok sandalyeyle temsil edilme şansı olan parti.Ancak anketlerde,Muhafazakar Parti'nin gerisinde,Liberal Demokratlar ile yarışır bir vaziyette.Çok temsilcinin çıkarıldığı küçük bölgelerde İşçi Partisi'nin önde olması sandalye yarışında daha avantajlı bir noktaya taşıyor Brown'u.Fakat seçim büyük ihtimalle koalisyonla sonuçlanacaktır.Peki,İşçi Partisi iktidarı sona erince sorunlar çözülecek midir?Obama Amerika'sında ne kadar çözüldüyse,o kadar çözülecektir.

Sosyalistler her zamanki gibi en arkada,seçim sisteminin onları yok saydığı yerde,usulca tarihin onları haklı çıkaracağı günü bekliyorlar.Zira ne acıdır ki herhangi bir müsibet yaşamadıkça onlara kulak vermek,dinlemek pek adetimiz değil.Yine sandalyesiz kalacaklar ve siyasi mücadelelerini legal platformlarda yürütmediklerine dair eleştiriler alacaklar.

6 Mayıs'ta İngiltere,Galler,İskoçya ve Kuzey İrlanda yöneticilerini seçecek,ancak durumun diğer seçimlerden daha vahim olduğunu belirtelim.Çoğu Avrupa ülkesi gibi Britanya'da,Yunanistan ve Portekiz gibi ciddi ekonomik bunalımların içerisinde.Tabii bunun etkileri kısa sürede diğer alanlara da yayılmakta.Kısacası 7 Mayıs sabahı Britanya Adası yeni bir siyasi iktidarla uyanmış olsa da ne bütçe açıklarının ne fütursuz borçlanmaların ne ayrımcılıkların ne de batak veren İngiliz futbolunun halinde bir değişme olacaktır.

Liverpool Tükenirken...

2010-05-02T18:07:00.004+03:00

Henüz United'in maçı sonuçlanmadı tabii.Ama yine de şampiyon Chelsea diyebiliriz artık.Puan kaybedebilecekleri tek rakiplerinden de 3 puanı almasını bildiler,Ferguson'un son ana kadar yarışı kovalayacağını bilsek de avantajın Mavililer'de olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz.

Chelsea için Anfield Road diğer tüm deplasmanlardan daha zorlayıcı diyebiliriz.Tabii Anfield'de işler iyi gitmediğinden bugün geçmiş yıllardaki karşılaşmalara oranla çok daha rahattı Ancelotti'nin ekibi.Anfield'de Liverpool'a puan kaybetseydi,kimse ona bir şey diyemezdi çünkü Chelsea Liverpool'da puan bırakmayı adet edinmişti.Ancak,o da herkes gibi Liverpool'da işlerin iyi gitmediğinin farkındaydı ve bundan faydalanmak istedi.

Ülkemizde henüz yaşadığımız bir tartışmaya da örnek olacak cinsten bir olaya tanıklık ettik maç öncesi.Liverpool'un dördüncülük umudu dışında,kaybettiği prestiji için de alması gereken bir maçtı fakat,Kırmızılılar Chelsea'yi yenerlerse ezeli rakipleri Manchester şampiyon olabilirdi ve toplamdaki şampiyonluk sayısını 19'a çıkarıp,bu alanda Liverpoolla paylaştığı rekoru kırıp İngiliz futbolunun en büyüğü olabilirdi.Neyse ki,Liverpool furtboluyla bu tartışmaların hiç birine kulak vermememizi öğütlercesine başarısız bir futbol sergiledi.Sağ bekte yine Mascherano vardı,sol bekte ise aslında bir stoper olan Agger...Aslında ikisi de pek sırıtmadı ama Mascherano girdiği ikili mücadelelerin yarısında yerde kaldı,Agger de hücuma çıkışlarda etkisizdi.Bunun dışında son haftalardaki alışıldık sistemine sadık kalan Benitez,Aquilani'nin oyuna daha fazla katılabilmesi için arkasına Gerrard ve Lucas'ı yerleştirmiş ve İtalyan'ı önde görevlendirerek yeteneklerini daha rahat sergileyebileceğini düşünmüştü.Olmadı,Aquilani kötü futbolcu değil ama Premier Lig için zayıf olduğu açık.Tabii,son maçlarda gördüğümüz savunma hataları da devam etti Liverpool'da hatta ilk golde takım kaptanı Gerrard'ın verdiği hatalı pas,Liverpool'un oyunun ne kadar dışında kaldığını göstermesi açısından iyi bir örnekti.Zamanla,bireysel hatalar paylaşım hatalarının oluşmasına yol açtı ve 54'te Lampard'ın golü geldi.Bu gol bir anlamda maçın bitiş düdüğü yerine geçti çünkü o dakikadan sonra Liverpoollu oyuncular tamamen oyundan kopmuşlardı.

Chelsea,eğer şampiyon olursa hakedilmiş bir şampiyonluk yaşayacaktır.Üstelik bu maçla birlikte 95 gole ulaştılar ve son maçlarından sonra 97 golü aşabilirlerse lig tarihinin en çok gol atan takımı olacaklar.Bir sezonda 3 kez 7 gollü galibiyet alan bir takımın şampiyonluk hırsını sorgulamak yanlış olacaktır.Ancelotti ve Chelsea iyi bir ikili olmuşlardır diyebiliriz.Batı Londra kulüpleri bu sezonun en mutlu ekiplerini oluşturuyorlar.Önce Avrupa Ligi'nde finale kalan Fulham,ardından hemen yanındaki Chelsea'nin lig şampiyonluğu...Chelsea FA Cup finalinde Portsmouth'u da yenerse sezonu iki kupayla kapatmış olacak ki ilk sezonunu yaşayan bir hoca için hiçte fena bir sonuç değil.

O'Neill'in Adımları #2

2010-05-02T01:56:00.004+03:00

Kuzey İrlandalı hakkındaki son yazıyı "... son 8 güne 3 galibiyet sığdırmayı başaran O'Neill'in iki ileri-bir geri adımlamaları cumartesiden sonra,son maçına çıkmadan evvel nasıl şekillenmiş olacak?" diye bitirmiştim.Anlaşılan O'Neill',bu sezon iki ileri-bir geri adımlarla bitirecek ligi.Önlerinde yalnızca bir maç kaldı ve artık ligi dördüncü sırada bitirmeleri neredeyse bir hayal.Şimdiye kadar iki kez,üst üste dört maç kazanabilmişlerdi,üçüncü seriye de çok yaklaşmıştılar ama olmadı,City seriyi bozdu.

Maçın başında,İbrahim Altınsay'a,takım elbiseli mi yoksa eşofmanlı hoca mı daha makbuldur sorusu soruldu.Herkesin ayrı bir fikri olacaktır ama O'Neill eşofmanlı hoca ekolünün en sıkı temsilcilerindendir Moyesle birlikte.Ancak,karşısındaki takım elbiseli ,geldiği günden beri yüksek özgüveniyle dikkat çeken Mancini olunca işler yolunda gitmedi.O'Neill eşofmanlıdır,dersini iyi çalışır,analiz yapar,geleneksel İngiliz futbolunun 3-4 kat daha hızlısını,tempolusunu oynatır fakat hızını tekniğiyle birlikte kullanabilen birine karşı bazen ne kadar çalışırsanız çalışın kar etmez.O'Neill'in başına gelen biraz da budur.Adam Johnson o kadar süratli ve kararlıydı ki önce Warnock'u perişan edip penaltı kazandırdı ardından da Downing'i bir an için futboldan soğutmak suretiyle takımının öne geçmesini sağladı.

Kabul edelim ki,Ada'da yılın en iyi genç futbolcusu ödülüne layık görülen James Milner bir başka model ortasahadır.Klasik Britanyalı ortaalan oyuncularının daha meziyetlisi ve günümüz "box-to-box"larının daha hızlı ve çevik olanıdır ve tartışmasız bu sezona damgasını vurmuştur.Ancak son haftaların kurtarıcısı Agbonlahor sahadan silinince Milner ve Carew'in çırpınışları da yetersiz kaldı.Villa,ligin en iyi savunma hattına sahip takımlarından biri fakat Chelsea bozgunundan beri süregelen bir motivasyon eksikliği olduğu açık.

City'de işler şimdilik yolunda gibi.Fulop yeteri kadar güven vermiyor ama güvenmekten başka çareleri de yok.Öte yandan,Tevez'in kullandığı vuruş stiliyle penaltı kaçırması çok zor gözüküyor.Adam Johnson ise istisnai bir performans gösterdi ve Villa'yı ilk dört yarışından ekarte ederken takımına bir anlamda hayat vermiş oldu.

O'Neill'in Adımları

2010-04-30T12:27:00.004+03:00

Villa son 5 maçtır yenilgi yüzü görmese de 7-1'lik Chelsea mağlubiyetinin unutulduğunu söyleyebilmek güç...Zira böylesi bir yenilgi en başta Martin O'Neill'in karakteriyle bağdaşmıyor.Zaten mağlubiyetin ardından,Kuzey İrlandalı'nın sezon sonu görevi bırakacağı üzerine yapılan tahminler daha yüksek sesle dillendirilmeye başlandı.Doğrudur,O'Neill özellikle martın son haftasından beri ciddi bir motivasyon sorunu yaşamaktadır ancak ilk dörde bu kadar yaklaşmışken pes edecek kadar da değil...

Bir maç fazlasıyla City'nin bir puan önünde beşinci sırada yer alan Villa,yarın City ile karşılaşacak.Bilindiği gibi City,kalesinde yaşadığı sakatlıklardan sonra Premier Lig'den aldığı özel izinle Sunderland'in kalecisi Martin Fulop'u sezon sonuna kadar takıma çağırmıştı.Harika bir sezon geçiren Given'in yokluğunda kale kime emanet edilirse edilsin sorun yaşanacaktır.Ayrıca Ada'nın "problem çocuğu" olmayı kafasına koymuş Tevez ile hocası Mancini arasında yaşanan gerginlik de büyük ihtimalle City'nin ritmini bozacaktır.Çünkü,şu ana kadar City maçlarının büyük ölçüde,Tevez'in aldıkları ve alamadıkları olarak sonuçlandığını biliyoruz.Dolayısıyla cumartesi akşamı oynanacak karşılaşma,Villa'nın herefleri açısından ne kadar kritik bir maçsa City'nin takım içi dengeleri için de o kadar kritik bir maç olacaktır.

Aston Villa'da kara bulutların tam anlamıyla dağılması bu maça bağlı.Chelsea hezimetinden sonra ilk defa dördüncülük adaylarından bir takımla karşılaşacaklar.Olağan üstü geçirdikleri kış aylarından sonra baharla birlikte düşüşe geçtiler ve bu bahar yorgunluğuna çare olabilecek isimler olarak ise şimdilik yalnızca Ada'da yılın en iyi genç futbolcusu ünvanına layık görülen James Milner ve son haftalarda takımının gol yükünü sırtlayan,muhtemel Afrika yolcularından Agbonlahor gözüküyor.Bakalım son 8 güne 3 galibiyet siğdırmayı başaran O'Neill'in iki ileri-bir geri adımlamaları cumartesiden sonra,son maçına çıkmadan evvel nasıl şekillenmiş olacak?

İnandıklarımız Bizi Esir Alınca...

2010-04-29T00:33:00.008+03:00

Uzun uzadıya eleştirisini yapacak değilim sahadaki futbolun.Zira Inter adına yorumlanabilcek fazla bir şey yoktu sahada.Ancak,burada daha önce de söyledim,futbol matematik değildir diye...Yani,bir değişkeni çıkarıp,yerine daha yüksek değerli bir başka değişken koyduğunuzda sonuç daha büyük çıkmayabiliyor futbolda.Söz konusu hata henüz sezon başında yapıldı.Belirli bir düzen içinde parlayabilen Eto'o,Katalanların estetikle harmanlanmış,gösterişli futbol merakına kurban gitti ve yerine Ibrahimovic alındı lakin,sonuç -hiç abartısız- fiyasko olarak değerlendirilebilir.

Bunun dışında,Guardiola'nın sezon başı kadroyu 21-22 kişi ile sınırlı tutma sevdası da Katalanların vedasında etkili olmuştur bana göre.Birbirinin aynısı hücum oyuncuları arasındaki (Jeffren,Bojan,Pedro) değişiklikler yarı alanının hemen her metrekaresini forse edebilen bir takıma karşı işlemez hale geldi.

"Total futbol" -ya da adı her neyse- oynayacağım diye 90+4'te korneri paslaşarak kullanmanın futbolumuza nasıl bir katkı sağlayacağını da çözebilmiş değilim açıkçası.İhtiyaçlarımızı göz önünde bulundurmaksızın.inandıklarımızı bir saplantı haline getirdiğimizde yaptığımız işin de bir anlamının,önemininkalmadığını düşünüyorum.Tüm dünyayı pasla devirmiş olabilirsiniz fakat yine de son uzatma dakikasındaki korneri paslaşarak kullanmamalısınız.

Oliver Bierhoff ve Ümit Karan

2010-04-27T00:46:00.005+03:00

1996 yazı ömrümün en unutulmaz yazlarından biriydi.Koskoca bir yazı Sarımsaklı'da geçirmiştim ve artık yaşım itibariyle mahalle maçlarına da alınır olmuştum.Hatta bir maç için evden çağırdıkları anlar bile oluyordu.İşte o anlarda çocuk aklımla,ömrümün en mutlu,en gururlu dakikalarını yaşıyordum.Maça çağrılan kişi olmanın gururu,benim için Nobel alan bir fizikçinin yaşadığı gururdan daha büyüktü...O yaşlarda,taş toprak demeden atlayan bir kaleci,dizi daima kanlı bir defans oyuncusu ya da hırçın bir forvet olmanın hiç bir getirisi yoktu fakat dünyada sizin de olduğunuzu,top rakip kaleye doğru hareket ederken,sizin de dönen topla birlikte evrildiğiniz,değiştiğiniz hissini yaşıyordunuz ki sizi temin ederim-futbol oynayanlar bilir- o his hiç bir maddi değerle ölçülemeyecek kadar büyüktür.

İşte öyle bir yazdı Bierhoff'u bana sevdiren.Almanya'dan kuzenim gelmişti.Bizden 10 yaş kadar büyüktü.Tam gençlik çağlarındaydı yani.Evin içindeya da sokakta,abim ve diğer kuzenlerimle birlikte top oynardık ama hiç birimiz Hakan Şükür ya da Romario,Bebeto değildik.Birmiz Ziege,birimiz Müller,birimiz Sammer,birimiz de Klinsman olurdu söz gelimi.Yalnız her bir oyunda yerine geçtiğimiz isimler değişirdi.İşte ben bu yüzden hep o turun bitmesini isterdim.Bierhoff olabilmek için...

Televizyondan izlemiştim Euro 96 finalini.O zaman Bierhoff olmaya karar vermiştim.Çek Cumhuriyeti karşılaşmayı 1-0 önde götürüyordu ve 68. dakikada oyuna giren Bierhoff,attığı iki golle kupayı Almanya'ya getiriyordu.O gollere öylesine vurulmuştum ki artık her oyunda Bierhoff bendim.Küçücük aklım,öylesine yükselip,havada asılı kalıp,kafasıyla topu ağlara gönderebilmesini çözemiyordu.Bu işte bir iş vardı.Demek bunu ancak Bierhoff yapabiliyordu...Ne Romario,ne Klinsmann ne de Stoichkov...Benim yıldızım Bierhoff idi.Çünkü kimse onun kadar yükseğe zıplayıp,onun kadar güzel kafa vuruşları yapamıyordu.Tabii bu kafa vuruşlarını,zihnimde ilahi bir figürün arşa çıkması gibi resmetmemin ardındaki en büyük sebep benden 10 yaş kadar büyük "Almancı" kuzenimin dönüp dolaşıp bu golleri bana anlatmasıydı.Öyle ki,artık arkadaşlarıma Bierhoff'un izlemediğim gollerini anlatırken buluyordum kendimi.

Buna benzer bir şekilde sevdim Ümit Karan'ı da...Aynı kuzenim,bu sefer biz Almanya'da onun yanındayken,artık abimle bana Bierhoff'u değil de Ümit Karan'ı anlatıyordu...Almancıymış,tıpkı Bierhoff gibi kafa vuruşları varmış,koyu Galatasaraylı'ymış,Neo-Nazilere karşı çok dövüşmüş(kuzenim bunu da anlatıyordu.),öyle inanmışçasına anlatıyordu ki kafamda ikinci bir Bierhof resmi oluşmuştu bile.Türkiye'ye döndükten sonra,onu Gençlerbirliği formasıyla izledim ve yaşadıklarımın,duydukalarımın etkisinde de kalmış olacağım ki onu biraz Bierhoff'a,biraz kuzenime ve nasıl olduysa biraz da kendime benzetmiştim.Daha doğrusu,Ümit'i izledikçe Bierhoff'u taklit ettiğim dönemlerin kokusunu alıyordum ve zamanında Bierhoff olabildiğime göre şimdi de Ümit oluyordum.

Son defa aynı duyguyu dün akşam oynanan Eskişehir-Trabzon maçında tattım.Aslında maç boyunca Şenol Güneş'in takımını destekliyordum ne var ki,top Ümit'in ayağına her geldiğinde kendi ayağımın sanki Ümit'in ayağıymışçasına hareket ettiğinie,bir anlamda seyirdiğine tanık oluyordum.Nihayet son dakikadaki o enfes kafa golü geldi.İşte o an babama sarılırken,aynı anda,Ümit'in Galatasaray'a geldiği ilk gün sanki biz Galatasaray'a gitmişiz gibi sevindiğimiz abim,Ziege'nin Bierhoff'a açtığı ortayı ve Bierhoff'un o doğa üstü sıçrayışını dakikalarca anlatan,bizlere taklit ettiren kuzenim ve tabii ki çocukluk kahramanım Bierhoff'un ta kendisi olduğumu hissettim.

Çocukluk kimi anıların en saf haliyle korunduğu,saklandığı bir dönemin adı ise,ben çocukluğumda en çok Bierhoff ve ardından Ümit Karan'ı sevmiştim.Ve hala bu iki isim kadar güzel kafa vurabilen bir başka futbolcuya daha rastlamadığıma yemin edebilirim.

Hunter Becomes the Hunted : United - Tottenham

2010-04-25T02:05:00.010+03:00

United - Tottenham : 3-1

Öncelikle Redknapp'ın United karşısında galibiyeti haketmediğini söyleyerek başlayalım.Yalnız bu,63'lük dehanın bu sezon ilk dörde girmeyi haketmediği anlamına gelmesin.Bilakis,ne O'Neill,ne Mancini ne de Benitez onun kadar istemiştir dördüncülüğü.White Hart Lane'ye çıktığı ilk günden beri,sanki elinde sihirli bir değnek varmışçasına,vakit kaybetmeden değiştirdi birçok şeyi.Bugün gelinen noktada,Spurs artık tam anlamıyla "olmuş" bir takımdır ve bunun arkasınaki en önemli etken Redknapp ve onun cesur hamleleridir.

"Deli" kaleciler sınıfının en ele avuca sığmazlarından olan Gomes'ten vasat-üstü,istikrarlı bir kaleci yaratabilmek ve yanına dünyanın en iyi ikinci kalecilerinden Cudicini'yi koymak Kuzey Londra'daki umut verici gelişmelerin ilkini oluşturuyordu.Bu hamlesini,geldiğinden beri istenileni veremeyen Pavlyuchenko'yu düzenli bir ilk 11 oyuncusu yaparak ve Rus forvetin skorer kimliğini ortaya çıkararak,parlatarak devam ettirdi.Danny Rose ve Gareth Bale gibi genç yeteneklere güvenerek formayı vermesinin de ayrı bir incelik ve deha göstergesi olduğunu düşünüyorum.Bir anlamda kumar sayılabilecek,Gudjohnsen-Keane değişikliğini de düşünecek olursak,Redknapp'ın ne kadar kararlı olduğunu ve hamlelerinin ne kadar radikal olduğunu rahatlıkla görebiliriz.Dolayısıyla,bu sezon izlediğimiz Tottenham "üzerine düşünülmüş bir Tottenham'dır" ve elde edeceği hiçbir başarı tesadüfi değildir veya şans olarak kabul edilemez.Redknapp'ın White Hart Lane'de kalıcı olacağını düşünüyorum,yani bildiğimiz,ne batan ne çıkan Spurs devri sona ermiştir diyebiliriz.Gelecek sezonlar onları çok daha iyi şeyler bekliyor olacaktır.

Maça gelirsek;her iki takım da inanılmaz kontrollü başladı.Redknapp kanatlarda klasik çizgi oyuncularını kullanmak yerine,içeriye katedebilen daha teknik,daha oturaklı iki ismi seçmişti(Modric,Bentley).Son haftalarda sol önde oynayan Bale ise arkaya geçmişti.Nedeni muhakkak Valencia'yı durdurabilme düşüncesiydi.Zira Valencia gibi bir oyuncuyu Bale'den başkasıyla savunmayı denemek,yanılgıların en büyüğü olacaktır.Klasik 4-4-2'ye göre sürdü oyuncularını Redknapp ancak ne Defoe-Pavlyuchenko,ne Modric-Bentley,ne de Palacios-Huddlestone ikilileri varlık gösterebildi maç boyunca.Buna rağmen,son haftalardaki performanslarıyla Güney Afrika daveti bekleyen-hak eden- defans ikilisi Dawson ve King gayet başarılılardı.İngiliz teknik adamın oluşturduğu takımın,yerleştirmeye çalıştığı anlayışın tamamen arkasındayım ancak,yine de günümüz hızlı bek sevdasının kimi zaman yarardan çok zarara yol açtığını düşünenlerdenim.Assou-Ekotto örneğinde olduğu gibi.Şu an Tottenham kadrosunun en zayıf halkasıdır bana göre ki iyi şut çeker,iyi bindirmeler yapar.Ama dediğim gibi,benim bek tercihim Corluka,Abidal gibi oturaklı,güçlü ve mental yönü kuvvetli,hücuma çıktığı kadar savunmada da etkili olabilen isimlerden oluşuyor.Belki hem hücum hem de savunma özelliklerinin bir arada bulunması bakımından,Pantsil,Baines ve Konchesky gibi isimleri diğerlerinden ayrı tutabiliriz fakat genel olarak beklerin Dani Alves-Corluka ekseninde yer aldığını ve daha çok tecih edilenin Dani Alves tipi bekler olduğunu biliyoruz.Ne var ki,Assou- Ekotto hiçbir zaman iki bek sınıfınında içinde yer alamayacaktır.Ez cümle,Tottenham artık "iyi" bir takımdır ancak Redknapp'ın önünde hala bir kaç zaruri hamle gözükmektedir.

Ferguson hakkında uzun uzadıya cümleler kurmak istemiyorum aslında.Çünkü eninde sonunda, söyleyeceklerimiz,onun dünyanın en büyük hocası olduğu gerçeğine varacaktır ki böylesi bir hayranlık ,onun dizilişini,tercihlerini veya maç boyunca yaptığı yanlışları görmemizi engelleyebilir.Manchester bir sistemin üzerinde temellenen,kimlik kazanan,gelişen takımların başında gelir.Bunu Cantona,Beckham,Roy Keane veya Ronaldo sonrası gösterdikleri direnç ve stabil oyun yapısıyla da anlatabiliriz.Ancak şu an için aynı cümleyi Rooney'in yokluğunda yazmak zor.Onsuz takım gerçekten zorlanıyor.Tabii böyle düşünmemizde,Berbatov'un normalde çok rahat yaptığı hareketleri dahi yapamamasının payı da var.Berbatov'un üzerinde bir baskı olduğunu düşünüyorum ama yine de Bulgar golcü Rooney'in alternatifi değil,sadece partneri olabilir.Bunun dışında,zorlandığı televizyondan dahi belli olan ve King'in attığı golde -bana göre-çok büyük bir hatası bulunan Rafael'i oyundan çıkarıp Macheda'yı oyuna alması ve Fletcher'ı da Rafael'in boşalttığı sağ arkaya alması,Ferguson'un maçı United'e getiren hamlesi olmuştur.Zaten Fletcher sağ beke geçer geçmez,koridordaki pas trafiğini hızlandırmış,bindirmelere ve ikiye birlere başlamıştı.Skoru 2-1'e getiren,Nani'nin enfes dokunuşu da bu sayede gerçekleşti.Nani'nin boşalttığı alana topla Fletcher girdi,Macheda ile üçgenin iki ayağını oluşturdular ve koşusuna devam eden Brezilyalı'yı golle buluşturdular.Gelişi güzel,spontane bir atak değil de öğrenilmiş,çalışılmış bir hücum organizasyonu gibi duruyordu ki Manchester'a dair en güzel şeylerden biri böylesi derslik golleri sık sık izleyebilmektir.

Maç öncesi düşüncem,taktik savaşına dönüşecek olan mücadelede,bitime 10-15 dakika kala bulduğu golle United'ın maçı "hissetirmeden" alacağı yönündeydi.Zira istatistiki olarak da baktığımızda,United son 15 dakikaların takımıydı.Ancak Giggs gol perdesini nispeten erkenden araladı.Vitesi yükseltmek istediğinde yükselten,düşürmek istediğinde düşüren sisteme Ledley King bir an için çomak sokmaya kalksa da devamı gelmedi ve önce Fletcher-Macheda-Nani üçgeni ardından da Giggs'in penaltısı United'ı rahat bir galibiyete ulaştırdı.Ferguson belki de ilk defa şehrin "öteki" takımı City'e bir iyilik yaptı-yararlanamadılar tabii-.Futbol böyle bir oyun işte,geçen hafta United'in tekrar şampiyonluk hayalleri kurmasını sağlayan Tottenham,bu hafta hayallerini canlandırdığı takım tarafından vuruluyordu.Neyse ki,City Arsenal ile berabere kaldı.Redknapp hala dördüncülüğün en büyük adayı.

Fellaini : Moyes'in Yeni İlham Kaynağı

2010-04-21T21:10:00.004+03:00

Sene başından beri Moyes ve Everton hakkında karalıyoruz.İskoç teknik adam,Jagielka,Cahill,Arteta gibi eksiklerle başladığı sezonun ilk yarısından sonra,sakat oyuncuların da katılımıyla hak ettiği sıralara doğru yükselmeye başlamış ve kadroyu nispeten stabil bir hale getirme konusunda başarı sağlamıştı.Ancak özellikle bu sezon Goodison Park ve istikrar kelimeleri hemen hiç aynı cümle içerisinde anılmadı desek yanlış söylemiş olmayız.Chelsea,City ve United'i yenip,Arsenal ile berabere kaldıkları Aralık-Şubat ayları arasında tüm sezon boyunca belki de ilk kez ideale yakın bir kadro vardı sahada.Ancak uzun sürmedi,önce Fellaini ardından da Gosling sezonu kapadı.Bu kayıpların yanına oynadığı 10 hafta içerisinde çok önemli işler yapan Donovan'ın gidişini de eklediğimiz de böylesi eksiklerin,iyimser bir bakış açısıyla,Moyes'in,orta sahayı Pienaar,Arteta veya Osman gibi fiziki güçleri düşük ancak top teknikleri,topla oynama becerileri yüksek,klasik orta alan oyuncularından farklı isimlerle kurmasına ön ayak olan yeni bir "aşama" yarattığını söyleyebilmek mümkün.Fakat buna rağmen,hiç bir hocanın,yeni bir diziliş,anlayış yaratırken dahi Fellaini gibi bir oyuncuyu aramayacağını söyleyemeyiz.

İşte o Fellaini,Faslı bir kaleci olan babasının çocuğu olduğunu doğrularcasına sergilediği hava hakimiyetiyle ve 7 yaşından beri yer aldığı Anderlecht Akademisi'nin tüm teorik,pratik eğitimini almış olmanın getirdiği görgü ve özgüvenle,aslında çift taraflı oyun stiline elvermeyecek kadar uzun boyu ve gelişmiş fiziğine rağmen,çok kısa bir dönemde İngiltere'de adından sıkça söz ettiren bir box-to-box orta alan topçusu olmuştu.Ne var ki,herşey sürekli olarak istediğiniz şekilde gitmeyebilir.Herşeyin aynı kalması fikrinin tabiata aykırı olduğunu zaten biliyoruz.Ancak mesele insan olunca,davranışların aklın denetiminden geçerek biçimlendiğini ya da biçimlenmesi gerektiğini düşünenlerdenim.Sanırım Fellaini iç güdülerini kontrol etme konusunda Anderlecht Akademisi'nde yeteri kadar fazla şey öğrenememiş.Genç yıldızın Londra'daki bir gece kulübünde sabah karşı 04.00'te bir kadına saldırdığı daha doğrusu vurduğu sanılıyor.Kadın şikayetçi olmuş,polis soruşturma başlatmış...Evertonlu yetkililer ise bir yargıda bulunmadan önce soruşturmanın sonuçlanmasını beklemenin doğru olduğunu söylüyorlar.Hadisenin doğruluğu yanlışlığı bir yana,bu durumdan en çok zararlı çıkacak kişi yine Moyes olacaktır.Daha önce de aynı sorunları Pienaar'da(alkollü araç sürmekten göz altına alınmıştı) yaşayan İskoç teknik adam,sakatlar ve disiplinsiz futbolcular konusunda en şanssız hocaların başında geliyor.Dileyelim,sakatlıklarda olduğu gibi,bu tür sapkınlıklarda da hoca problemden kurtulurken başka çözüm yolları denesin ve futbol ufkumuzu biraz daha genişletebilsin.Kolay bir istek olmadığının farkındayım ancak isteğin muhattabının Moyes olduğu düşünüldüğünde umutsuz olmak için herhangi bir neden yoktur...

Yeni Sinema Hareketi

2010-04-21T02:37:00.006+03:00

Reha Erdem,Semih Kaplanoğlu,Yeşim Ustaoğlu.Alper Özcan ve daha niceleri...Şüphesiz bu yönetmenler ülkemiz sinema kültürünün gelişmesine -daha doğrusu yetişmesine -ön ayak olacaklardır.Ancak gerçek şu ki,bağımsız filmler-böylesi bir ayrım yapmak yanlış da olsa- izlenmiyor.Dolayısıyla yeni projeler de gerçekleşemiyor.Fakat sinemacılarımız bu zinciri kırmak üzere insiyatif aldılar ve "Yeni Sinema Hareketi" adlı bir oluşum başlattılar.Bu kapsamda Ortaköy Feriye sinemasında festival tadında,ama asıl amacı sinema icra eden yalnız ve cesur insanlar arasındaki dayanışmayı,iş birliğini ve iletişimi sağlamak,geliştirmek olan bir seri gösterim projesi düzenlediler.23 Nisan-9 Mayıs arasında gerçekleşecek olan etkinlikte bilet fiyatlarının da normalden ucuz olduğunu belirtelim.Özetle,Yeni Sinema Hareketi'nin,sinemayı bir sanat dalı olarak icra eden yönetmenlerin ve yapımcıların bir türlü kıramadıkları zincirlerini kırmaları için ve sadece sinema yapabilmek amacıyla başladıkları serüvenlerine aynı parola ile devam etmeleri için,destek verilmesi gereken bir oluşum olduğunu düşünüyorum.Toplu gösterim etkinliğine de katılmanızı ısrarla tavsiye ediyorum.

not:Resmin üstüne tıklayarak festival programını büyütebilirsiniz.

Scholes : Vakur Prens

2010-04-20T12:30:00.016+03:00

Ülke kavga-gürültü tartışa dursun,biz o efsanevi golün etkisiyle kendi gündemimizi Scholes ile sınırlı tutmaya çalışalım.Zira böylesi herkes için daha yararlı olacaktır.Şu an golün ardındaki çabayı anlayabilmek,bir başka model orta saha oyuncusunu keşfedebilmek içinde bulunduğumuz tartışmaların tümünden deha değerli görünmektedir.

Gurdian'dan Daniel Taylor uzun uzadıya açıklamış,kayıp zamanın son dakikasında gelen golün talihin güzel bir oyunu olmadığını -ki topu şişrmeye alışmış,stoperi ön bölgeye yollamayı adet edinmiş bünyelere inandırıcı gelmeyecektir muhtemelen bu argüman-.Gerçekten Taylor'un da belirttiği gibi,Scholes'in golü kesinlkle bir şans ürünü,uzun toplara bel bağlamış bir takımın son dakika çırpınışı ya da topun sekmesi veya şans eseri önünde kalmasıyla gerçekleşmiş bir mucize değildir.Bilakis 36'lık bir futbol emekçisinin,takımının pas trafiğini düzene sokup,rakip takım ataklarını püskürttükten sonra,ceza sahasına doğru yaptığı dikine koşuyla rakip savunmanın dengesini bozması ve bir anlık boşluktan faydalanarak takımının şampiyonluk umudunu tazelemesi sonucunu getiren çabasının bir mükafatıdır.Golü izleyin,daha doğrusu yalnız Scholes'i izleyin,hepsini göreceksiniz.

Bu blogda da sıkça adını andığımız,oyun anlayışını takdir ettiğimiz ve bir anlamda Scholes'in halefi olarak değerlendirebileceğimiz Fletcher de Kızıl Kurt'u takdir edenlerdenmiş.Takım arkadaşı hakkında uzun uzun konuşan İskoç,deyim yerideyse yere göğe sığdıramamış ve "onun gibisi bir daha gelmez" diyerek Kızıl Kurt'a duyduğu minneti anlatmış.Açıklamalarında bir çok önemli kısım var ancak en çok dikkatimi çeken bölüm,Scholes'in yaşantısının günümüz futbolcularının yaşamlarına oranla çok daha sade,basit olduğu ve belki de bu yüzden medyada hak ettiği değeri görmediği yönündeki açıklamalarıydı.Skandallarla,şiddet ve seks düşkünlükleriyle gündeme gelen Premier Lig yıldızlerından çok daha farklı bir portre çiziyor Scholes(G.Neville ile yaşadıkları gol sevincinin gördüğümüzden daha fazlası olduğunu düşünmüyorum).Yani Britanyalı'nın vakur,gösterişsiz karakterinin saha içine de oyun karakteri olarak taşınmış olduğunu görüyoruz.

Peki sahalarda görmeye çok alışık olmadığımız bir karakter olarak Scholes'in bize öğütlediği nedir? Basit ve net: Bırakalım Barcelona gibi oynama hayallerini,şimdilik Manchester gibi sistem içi unsurların parlamasına izin veren,inatçı,sabırlı,olgun bir takım yaratma hayalleri kuralım.Orta saha oyuncularımıza topla gerektiği kadar ama kesinlikle hadlerini aşmadan oynamaları gerektiğini,tek taraflı bir oyun yapısının takımın hücum gücünü eninde sonunda kısırlaştıracağını ve sadece topu kesmek üzerine kurulu,statik bir müdaafa anlayışından sıyrılmaları gerektiğini öğretebilelim.

Popülizm ve Açılım

2010-04-18T03:06:00.003+03:00

Mesele Kürt açılımına ya da doğrudan Kürtlerin "haklarına" karşı olmak meselesi değil,aksine tutarlı olduğumuz ölçüde destekleriz de.Ancak asıl mesele belki de gözden kaçan toplantıların,buluşmaların altında yatan "popülist zihniyettir".Demokrat Parti'nin,Ecevit CHP'sinin popülizmi üzerine sadece İletişim Yayınları tarafından basılan yüzlerce makale,onlarca kitap var belki de.Peki böylesi örnekler mevcutken nasıl olur da bu popülizm görülmez? Nasıl olur da görmezden gelinir? Demek ki,iki sihirli söze kananlar var.Tartışmanın içine girmek istemiyorum.Muhakkak değerli insanlar da kendi bildiklerini söylemek,inandıkları şeyler uğruna somut bir şeyler yapabilmek için katılmışlardır.İnanıyorum.Ancak en çok hatırlanması gereken sanatın,edebiyatın ya da başlı başına yazmak eyleminin kendisinin "muhalif" bir uğraş olduğudur.Konuyu yeri gelir,vaktimi olursa,ilerde elimden geldiğince ayrıntısıyla ele almaya çalışacağım.Yalnız şimdilik kısaca “Acı çeken bir halkın toplantısını ballı börekli saraylarda yaparsan böyle popülist bir toplantıya katılmam”(Kadir İnanır) anlayışının insanlığımıza en yakışır anlayış olduğunu savunuyorum.

Ayrıca yaklaşık 80 davetli yazardan 3-5'inin toplantıya(bakın açılıma veya Kürt sorununun çözümü yolunda atılacak adımlara demiyorum) inanmadıkları gerekçesiyle katılmayacaklarını belirtmesi edebiyat dünyamızın bağımsızlığını,samimiyetini tartışmaya açmıştır.Ötesini düşünmek istemiyorum,bir yazarın siyasal iktidarla,otoriteyle el sıkışması,çay içmesi,oturup dertleşmesi pek hayırlı bir iş değildir.

Kızıl Kurt # 2

2010-04-18T02:39:00.005+03:00

Maçı izleyemedim.İzlemediğim maçı yazacak değilim tabii ancak bu yazıyı yazmamın sebebi,maçın tek golünün "o"na ait olmasıdır.Wolwes deplasmanında takımını ipten aldıktan sonra "Belki de Manchester sene sonu bu gol sayesinde şampiyon olacak." (Kızıl Kurt : Paul Scholes) diye yazmışım.Önceki gün takımını bir kez daha şampiyonluk potasına soktu ve "şampiyonluk getiren golller"den bir tane daha atmayı başardı.Gol nasıl meydana geldi,nasıl oldu hiç bir fikrim,haberim yok fakat ceza sahasına girmiş bir Scholes her zaman çok büyük bir tehlikedir.

Sir Alex,bu sene çektiği kalp ağrılarının karşılığını fazlasıyla alan Harry Redknapp'a mı yoksa "Kızıl Kurt" Scholes'e mi teşekkür etmeli bilemiyorum.Doğrusu böylesi kötü bir periyottan sonra takımı tekrar şampiyonluk yoluna sokabilmesiyle asıl övgüyü ve teşekkürü kendisinin hak ettiğini de söyleyebiliriz.Sezon sonu ligin zirvesinde kimin olacağı hala belli değil,yalnız Ferguson ve tayfasının umut tazelemek konusunda rakipsiz oldukları aşikar.

ŞAMPİYON "OM" GİBİ

2010-04-15T00:07:00.002+03:00

Bu akşam, Fransa'da maç eksikleri bulunan iki takım Bordeaux ve Marseille maçlarını büyük bir ölçüde tamamladılar(Bordo'nun 1 eksik maçı daha bulunmakta.). Tabii ki Marseille bu dönemeçten en karlı çıkan takım oldu diyebiliriz. 5 maç üst üste kazanarak(bunların 4'ü iç saha maçıydı.) ikinciyle arasındaki puan farkını 5'e çıkardı ve şampiyonluk yolunda büyük bir yol katetmiş oldu. Tabii Bordeaux'un son 3 maçını kaybetmesi de, şampiyonluğun en büyük adayının, bir anda 5.'liğe kadar gerilemesine sebep oldu. Bu arada Şampiyonlar Ligi maçları da oynayan Bordeaux, iki kulvarı da domine edecek kadroya ve vizyona sahip olmadığını da gösterdi. Şampiyonlar Ligi'nde Lyon'a elenen Bordeaux, ondan sonra oynadığı son 2 lig maçından da mağlup ayrıldı. Bu akşam Fransa 1. Ligi'nden düşmesi kesinleşen Le Mans'a da yenilmesi, hala herkesin Şampiyonlar Ligi'nden elenmiş olmanın üzüntüsü ve negatif etkisi içinde olduğunun bir kanıtı diyebiliriz. Şampiyonlar Ligi içerisinde yer alan takımların bir handikapı da, şampiyonluğa giden yolda oynanan kritik maçlarda bile yaşanan konstrasyon eksikliği.Bordeaux da bugün bunun sıkıntısını çekti büyük olasılıkla.Böylelikle, uzun bir aradan sonra Lyon'un Fransa Ligi'ndeki şampiyonluk serisine geçen yıl son veren Bordeaux, bu yılda 2'de 2 yapma şansını elinin tersiyle itmiş oldu. Çok yazık tabii ki de. Ayrıca şunu da eklemek isterim ki, Lyon'la Şampiyonlar Ligi'nde oynayacağı o kritik ilk maçın, 3 gün öncesinde Marseille ile oynadığı Lig Kupası final maçını da kaybeden Bordeaux, aslında bir bakıma Şampiyonlar Ligi rüyasına, büyük kayıplar eşliğinde veda etti.

Marseille ise Şampiyonlar Ligi gruplarını 3. sırada bitirip, Uefa Avrupa Ligi'ne katılma hakkı kazanmıştı 2009'un Aralık ayında. Sonrasında 2010'un Şubat ayı içerisinde Fc Cobenhagen'ı kupanın dışına itmiş ve Portekiz'de şampiyonluğa koşan Benfica'nın rakibi olmuştu. Benfica'ya, deplasmanda 1-1 gibi avantajlı bir skor elde etmesine rağmen, elenmekten kurtulamamıştı Marseille. Çok büyük bir beklenti içinde bulunmayan camia da bu elenmenin şokunu üzerinden çabuk atıp, lige kanalize olmuştu bile bu dönemde. Son Benfica maçından sonraki 5 lig maçını da kazanması bunun en büyük göstergesi olsa gerek. Ve gelinen son durumda Marseille, son dönemde kafa olarak daha rahat ve fizik olarak daha zinde olmanın verdiği avantajı iyi kullanmasını bildi. Son maçlarını izleme imkanı bulduğum Marseille evinde telaş yapmadan rahat galibiyetlere imza attı. Orta alanda Kabore, Lucho Gonzalez ve Hatem Ben Arfa gibi tecrübeli isimlerle ayağa, sakin bir top oynadı. Maçlarda nispeten erken gelen goller de, Marseille'nın bu rahatlığında ve sakinliğinde büyük bir rol oynadı. Son 6 haftada Marseille'nın şampiyonluk için oldukça elverişli bir fikstürü de var. Bu 6 haftada tek zor maç olarak sadece Lille maçı öne çıkıyor. Takıma sakat Niang'ın da dönüşüyle, Marseille hatalar trenine binmediği takdirde finişi ilk sırada görür. 91-92 sezonunda yaşanan son şampiyonluktan beri Marseille taraftarı da şampiyonluğa hasret. Bunu izlediğim maçlarında da açıkça gördüm.Büyük bir taraftar desteği,Marseille'nın arkasına aldığı kuvvetli bir rüzgar adeta. Bunu iyi de değerlendirdiler kanımca.

Lyon'sa artık gözünü Şampiyonlar Ligi'ne dikti gibi. Ligde en son, belalısı Lille'le 1-1 berabere kaldı. Şampiyonluk uzak görünse de, bari Şampiyonlar Ligi biletini alalım diye uğraşıcaklar bu saaten sonra.

Fransa 1. Ligi'nde son görünüm bu şekilde.Son olarak zaman ayırıp okuyan herkese ve en başta Kieran'a çok teşekkürler.

"by Xiksvelie "

Laws,Gudjonsson ve Burnley

2010-04-12T21:46:00.005+03:00

Kariyerinin ilk Premier Lig deneyimini yaşayan teknik direktör Brian Laws,göreve geldikten 3 gün sonra Lancashire ekibi evinde,Arsenal'i ağırlıyordu .1-1 biten karşılaşmanın sonunda Burnley lig sıralamasındaki 13.lüğünü koruyor,Laws da düşme hattından uzak olmanın verdiği rahatlıkla görevine başlıyordu.

Ne var ki Brian Laws'ın rahatlığı uzun sürmedi.Takımının 3 puan alabilmesi için tam 2 ay beklemesi gerekecekti.Göreve geldiğinden beri,7 maçta yalnızca 2 puan alabilmişti,yine de West Ham karşısında ilk kez kazandığı 3 puan dahi onları düşme hattının üstünde tutmaya yetiyordu.Ancak,güzel başlayan Şubat ayının devamını getirememiştiler.Tam iki aydır,3 puan alamıyorlardı ve bu 9 maçlık süreçte sadece 1 puan alabilmişlerdi.Özetle,Burnley'de işler yolunda gitmiyordu.

Geçtiğimiz hafta sonu Hull City'i deplasmanda 1-4 mağlup eden Bordo-Mavililerde işler hala yolunda gitmiyor.Haliyle,eleştirilenlerin başında da Brian Laws geliyor.Göreve geldikten sonra yalnızca iki maç kazanabilmiş olması da elinin güçlü olmadığının dolayısıyla kendini savunmakta zorluk çekeceğinin bir göstergesi gibi.Son olarak oyuncusunun gazabına uğramış Laws.Bu sezon kadroda pek şans bulamayan İzlandalı Joey Gudjonsson tüm takım arkadaşlarının hocasına olan güvenlerini kaybettiğini ve aslında hocanın maçları bir anlamda soyunma odasında kaybettiğini çünkü oyuncuları kendine inandıramadığını belirtmiş.İzlandalı bu açıklamayı 1-6'lık City hezimetinden sonra yapmış fakat Burnley yönetimi Gudjonsson'un açıklamaları hakkındaki soruşturma kararını 1-4'lük Hull galibiyetinin ardından alımış.Sezon sonu kontratı bitecek olan Gudjonsson'a kesilecek ceza henüz belli değil ama bundan daha da önemlisi,eğer geçtiğimiz hafta sonu Burnley Hull City karşısında galip gelemeseydi İzlandalıya aynı yaptırım uygulanır mıydı?Bu sorunun cevabı neredeyse Laws'ın geleceği kadar belirsiz...

Blackburn - Manchester Utd. : 0-0

2010-04-11T18:24:00.003+03:00

Ewood Park'ta güzel şeyler görmeyeli çok oluyor.Sanırım,en son Mark Hughes döneminde organize bir futbol oynuyordu Lancashire ekibi.Sam Allardyce ile birlikte sanki özüne dönmüş;organize,derli toplu bir futbol oynamak onların haddine değilmiş gibi renksiz,kısır,golü sadece kişisel hatalar ve şanslı dokunuşlara bırakan bir hüviyete bürünmüş Mavi-Beyazlılar.Oysa "The Riversiders"ın bir Premier Lig ikinciliği bir de şampiyonluğu var.Tamam,belki şu an kadrolarında Tim Flowers gibi efsanevi bir kaleci,Henning Berg gibi hem ayağına hem hava toplarına hakim bir stoper,David Batty veya Tim Sherwood gibi daha o zamandan günümüzün o meşhur "box to box"unu yapabilen,dinamik orta saha oyuncuları ya da en basitinden forvette Alan Shearer gibi bir golcüleri yok fakat yine de,en azından milli takım referansı olan bir Paul Robinson,stoperden santrafora çok geniş bir alanda kullanılabilecek bir Christopher Samba,en kötü haliyle bile Premier Lig'de adından söz ettirebilecek yetenekte bir David Dunn ve genç yıldız Kalinic var elinde Big Sam'in.Geçmişe saygın yoksa bari futbolcularına olsun...Maçın başladığı skoru alınabilecek skorlar içerisinde en optimumu olarak değerlendiren ve bunu muhafaza etmeye yönelik bir anlayış şüphesiz ki elinde "iyi" futbol oynayabilecek bir malzemesi olan,daha da önemlisi bu ligde daha önce yukarılarda oynamış bir takımın kimliğine,geçmişine yakışmamaktadır.Kuşkusuz,Allardyce'nin kendi gerçeklerini,koşullarını değerlendirmeksizin,puan ihtiyacını göz önünde bulundurmaksızın,estetik kaygılar taşıyan,bol varyasyonlu bir oyun anlayışı sergilemesini bekleyemeyiz.Ancak klasik İngiliz futbolunun basit kanat organizasyonlarını dahi göremez olduk Blackburn'da.Bu anlamda en iyi yaptıkları şey sıkı disiplinli ve ciddi bir savunma anlayışlarının olması.Onun dışında,bu sezon Chelsea'den,Liverpool'dan son olarakta United'dan puan almayı başardılar fakat buna rağmen sanıyorum kimse Blackburn'un ilk 8'i ilk 6'yı zorlayabilecek bir takım olduğuna inanmıyordur.İşte asıl mesele de bu.

Ferguson hafta içindeki Münih bozgunundan belli dersler çıkarmış olmalı ki Carrick,Fletcher,Rafael ve Evra'yı yanında oturtmuş,orta alanı biri 37(Giggs) biri35(Scholes) yaşında olmak üzere iki veterana bırakmıştı.Hafta içi yapılan pas hataları ve yanlış top tercihleri değerlendirildiğinde,bu ikilinin soğukkanlı ve kontrollü bir ikili olabilecekleri için oyunun temposunu her zaman düşük tutmak isteyen bir takıma karşı doğru seçim olduğunu söyleyebiliriz.Bu değişikliğin yanı sıra,sakatlıktan kurtulan ve Münih karşısında da son yarım saat görev alan O'Shea sol beke çekilmişti.Sol bekin esas ismi Evra ise kulübedeydi.Son olarak forvette,alternatifsiz Berbatov'un yanına genç İtalyan Macheda'yı koymuştu Ferguson fakat Macheda'nın etkisiz kaldığını,daha doğrusu işinin ehli Blackburn savunması tarafından kısa sürede etkisiz hale getirildiğini gördük.

Maç tahmin edilebileceği gibi yavaş,temposu düşük bir şekilde başladı.Zamanla United oyunun kontrolünü ele alsa da bir türlü istediği fırsatları yakalayamadı.Bu dakikalarda,Berbatov'un orta saha çizgisine kadar gelerek top alması,top dağıtması ve bu sayede diğer takım arakdaşlarının demarke olmasına fırsat tanıması United'ın en büyük hücum silahı gibi duruyordu.İlginçtir,elverişli fiziğine rağmen,fiziğinin getirdiği avantajları ceza sahasında değil de daha çok orta alanda kullanmayı seven tipte bir futbolcu Berbatov.Topu o kadar düzgün kullanıyor ki,kimi pozisyonlarda gol vuruşlarında yetersiz kalmasını anlayamıyorsunuz...

Blackburn'un ilk yarı boyunca rakip yarı alana,gelişi güzel paslar dışında bir kere dahi iki-üç pas sonunda gelebildiğini hatırlamıyorum.Tabii bunda oyunu kurup,yönetebilecek olan tek ismin,David Dunn'un yedek kulübesinde olmasının da payı büyüktü.Zaten Dunn ikinci yarı oyuna dahil oldu ve Blackburn nispeten derli toplu oynamaya başladı.

United'ın uzunca bir süredir,şu son 3-4 maçlık periyotta zorlandığı kadar zorlandığını hatırlamıyorum.Aslında bugün belli dakikalarda topu çok iyi kullandıkları da oldu ne var ki topa çizgiyi geçirtebilecek kadar inatçı ve özgüven sahibi bir isim yoktu sahada.Zorlandıkça oyunun yönünü bir kanattan diğerine çevirdiler ki çevirilen toplar genelde tehlike yaratacak organizasyonların hazırlayıcısı olmaktan uzaktı.Bu özgüven eksikliği tüm Unitedlı oyuncularda görülüyordu.Öyle ki maçın 77. dakikasında United kalesine gelen etkisiz bir top dahi Ferdinand'ın paniklemesine yol açacak,aceleci davranıp topu kornere yollayan savunmacıyı kalecisi van Der Sar adeta fırçalayacaktı.Söz konusu motivasyon eksikliği maçın son dakikalarına doğru,skor arayışına bağlı olarak daha çok göze çarpmaya başladı.Anlaşılan Unitedlılar maç boyu iyi savunma yapan Blackburn'e gol atamayacaklarına inanmıştılar.Oysa,Ferguson'un maç kadrosunu "veteran" ağırlıklı oluşturmasının ardında yatan düşünce de buydu :oluşabilecek her türlü motivasyon kaybını engelleyebilmek ve sakin oynayabikmek için orta sahada Giggs ve Scholes'i kullanmıştı.Ama olmadı...

Big Sam Chelsea ve Liverpool'dan sonra United'dan da puan aldı.Ligde de çok rahat bir durumda.Ancak dediğim gibi,Big Sam'in Blackburn'u ile Kenny Dalglish'in Blackburn'u kesinlikle bir değil...

İstanbul Film Festivali Notları #2 : Petit Indi

2010-04-09T00:55:00.005+03:00

İspanyol,Katalan,Fransız ortak yapımı "Petit Indi",son yılların "popüler" şehirlerinden Barcelona'nın banliyölerinde yaşayan genç Arnau'nın hayata tutunma serüvenini anlatıyor.İspanyol yönetmen Marc Recha kamerasını şehrin dışında yaşayan,günlük,angarya işlerle geçimini sağlayan ufak bir aileye tutuyor ve yalnızlığını,umutsuzluğunu,kederini çeşit çeşit kuşlarıyla unutmaya çalışan Arnau'nun sıkışmışlığını gözler önüne seriyor.

Kent-kır ayrımı ve hiç bir zaman tam olarak şehirli veya taşralı olamama durumu son dönem Türk sinemasının sıkça işlediği bir konu.Avrupalı bağımsızların da böylesi bir konuyu işlemeleri aslında aynı sancıların,bir takım subjektif ögeler barındırsa da,genel hatlarıyla coğrafya ayırt etmeksizin dünyanın çoğu yerinde,özellikle gelişimini geç tamamlamış ya da hala gelişmekte olan ülkelerde de yaşandığını gösteriyor.Bu anlamda "Petit Indi" her ne kadar Barcelona'nın eteklerinde geçiyor olsa da kent-kır meselesinde,Semih Kaplanoğlu'nun filmlerini andırıyor dersek yanılmış sayılmayız.

Arnau yaşıtlarına göre çok daha hassa bir yapıya sahiptir.Her hafta sonu şehir merkezine,cezaevindeki annesini görmeye gider.Annesini cezaevinden kurtarmak için iyi bir avukata ihtiyacı vardır.İyi bir avukat içinse hatrı sayılır bir paraya.İşte bu uğurda,bir anlamda dert ortağı sayılabilecek sakasıyla şampiyonaların yolunu tutar ve kuşu Katalunya Şampiyonası'nda en güzel sesli kuş seçilir.Artık yeterince parası vardır ancak haylaz dayısı sayesinde alıştığı köpek yarışlarına her geçen gün daha fazla para yatırmaya başlamıştır ve bahis hayatında önemli bir yere sahip olmuştur.Arnau hayatındaki tüm kötü gidişleri para ile düzeltebileceğini düşünmüştür ama bu büyük bir yanılgıdır.

Barcelona gibi büyük bir metropolün yanıbaşında hayata tutunmaya çalışan Arnau'nun hikayesi aslında bildiğimiz ama kesinlikle kayıtsız kalamadığımız bir hikaye.Kent ve kır arasındaki sıkışmışlığı yalın ve gerçekçi bir dille anlatan film Barcelona'nın "köşelerini" perdeye yansıtma konusunda da çok başarılı olmuş.

Şampiyonlar Ligi'nin Öğrettiği...

2010-04-08T21:10:00.004+03:00

Şampiyonlar Ligi'nde son bir kaç haftadır izlediğimiz futbol sayesinde, pek Süper Ligimiz'de oynanan, daha doğrusu oynanmaya çalışılan, 90 dakikanın sonunda bırakın Almanları, neredeyse ilahi bir performans sergileyen, buna karşın doğası gereği yenmek-yenilmek nedir bilmeyen "kas"ların ya da özünde iyi mücadele edenin kazanmasıyla ya da maçın centilmence geçmesi dileğiyle hiç bir ilgisi olmayan, yalnızca kazanmayı isteyen "ruh"ların dahi kazanamadığı top oyununun(adına futbol denirse!), aslında hakettiğimiz oyun felsefesi olduğunu bir kez daha gördük. Öyle ya, her türlü toplumsal, siyasal olayda kaostan beslenen bir ülkenin futbolcularının da doğabilecek her türlü kaostan medet ummasından daha doğal bir şey olamaz herhalde. Yoksa henüz geçtiğimiz Pazartesi tanık olduğumuz, Barış Özbek'in "kasti" tekmesinin kaos yaratma isteğinden başka bir açıklaması olabilir mi? Sorun kuşkusuz toptan bir zihniyet sorunudur.Peki Vassel'inden Sapara'sına, Tigana'sından Del Bosque'sine onca "profesyonel"in görev yaptığı ülkemizde söz konusu zihniyet devriminin gerçekleşmemesini nasıl yorumlayabiliriz? Oysa ülkemizin genel tercihidir, "tepeden inmeci" modernleşme. Pekala futbolda zihniyet değişimi de bu sayede gerçekleşebilirdi. Ama her zaman öyle kolay olmuyor tabii. Eleştirdiğimiz Cumhuriyet modernleşmesinin bile köklerinin Tanzimat'a kadar uzandığını biliyoruz. Öyleyse,Gökçek familyasının, "tepeden inmeci", Lemerre'li, Geremi'li, Vassel'li girişimleri ya da İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin taratftarsız bir kulüp yaratıp , ülkeyi Avrupa'da temsil etme noktasına kadar getirme amaçları ne yazık ki nafiledir.

Amacım "beylik" laflar etmek değil. Ancak tek işi futbol oynamak olan, profesyonel bir futbolcunun sözleşme imzaladığı kulübü 24 saat geçmeden terk ettiği bir ülkeden bahsediyoruz.Dolayısıyla, takımının, top salt kendi takımındayken değil karşı takımın ayağına geçtiğinde de nasıl pozisyon alacağına kafa yoran futbol adamlarının karşı karşıya geldiği arenalardaki randevular, biz izleyicilerin sözü geçen icra edicileri sanki başka bir gezegenden gelmiş gibi görmemize sebep oluyor. Oyuncularının eğitiminde bilgisayardan yani istatistiki verilerden faydalanan bir teknik adamı, öteki "golü bilgisayarlar değil,futbolcular atar" diyerek küçümsemeye çalışıyor. Üstelik bu söylediğine inanıyor da. Şampiyonlar Ligi'nin öğrettiklerinin önemi de burada ortaya çıkıyor : salt oyun oynama niyetinin ötesinde, oynadığı oyuna bir isim vermek, onu biçimlendirmek, zaman içinde kendi tarzını oluşturmak gibi sanatsal kaygılar öne çıkıyor. Hangi işi yaparsanız yapın, yaptığınız işi güzel kılan da budur zaten. Ona kendinizden bir şeyler katabilmek ,ona şekil vermek, gerektiğinde üzerine imzanızı atabilmek...Hepsinin dışında, tek isteğim, ülkemin futbolunda da bir kanat akınını bir yanılsamayı izlercesine büyüyle, ardındaki gizemi çözmeye çalışarak izleyebilmektir.

Manchester United - Bayern Münih : 3-2

2010-04-07T22:34:00.006+03:00

Böyle bir maçı anlatmaya nereden başlanır? Sahaya çıkan koridorda Rooney'in görünmesi gecenin şölen gibi geçeceğinin bir göstergesiydi adeta. Bunun dışında, van Gaal ve Ferguson'un karşı karşıya gelecek olması da, benim açımdan, maçı unutulmaz kılan detaylardan biriydi.

Üst üste iki maç kaybeden bir United ve haftasonu deplasmanda,Bundesliga'nın lideri Schalke'yi yenen bir Münih vardı maç öncesinde. Sir Alex, ilk sakatlandığı günden beri Rooney hakkındaki soruları yanıtsız bırakıyor,hatta maç öncesine kadar Rooney'i riske etmeyeceğini anlatıyordu. Ancak maç başladığında Rooney santrayı yapan ikiliden biriydi. Bunun sebepleri arasında düşük bir ihtimal de olsa Ferguson'un,İngiliz golcüyü maç öncesi taktik savaşının bir parçası olarak oynatmayacağını söylemiş olabiliriz. Ya da,Rooney kolayca tahmin edebileceğimiz üzere, tam olarak hazır olmasa da, böylesine önemli bir maçta takımını yalnız bırakmak istememiş olabilir ve bu yüzden sahadaki yerini almıştır. İkincisi daha kuvvetli bir ihtimal gibi görünüyor. Çünkü, Rooney'in oyun içinde zaman zaman aksadığını,zorlandığını gördük.

Manchester adına sürprizler sadece Rooney ile bitmiyordu tabii...Hafta sonu Chelsea karaşısında orta alanda Fletcher-Scholes-Giggs üçlüsünü görevlendirmişti Sir Alex. Dün akşam ise aynı bölgede Fletcher-Carrick-Gibson üçlüsünü kullandı. Fletcher-Carrick ikilisi alışıldık isimlerdi ancak bu ikilinin yanında Giggs veya son haftalarda form düşüklüğü yaşayan Scholes'i değil,genç İrlandalı Gibson'u kullanıyordu. Bu değişikliğin sebebini Giggs veya Scholes'in form düşüklüklerinin dışında Gibson-Fletcher-Carrick üçlüsüyle hem orta alanı forse edebilme, hem de orta sahada fiziki üstünlüğü ele geçirme düşüncesiyle açıklayabiliriz. Ayrıca,sağ bekte emektar Neville'nin yerine genç Rafael'i tercih etmesi ve takımın "oksijen tüpü" görevini gören Koreli yıldız Park'ı yedekte başlatıp, ön bölgeyi üçleyen kanat tercihlerini Nani ve Valencia'dan yana kullanması Ferguson'un önemli değişikliklerinin sonuncusunu oluşturuyordu.

Maç beklenildiği gibi hızlı başladı. Aslında United sabrıyla bilinir, gol atmak için sabırsızlanmazlar, önce topu rakip takımın gardını düşürene kadar ayaklarında tutarlar, sağdan sola çevirirler ve nihayet maçın son bölümlerine doğru vitesi yükseltip istedikleri skoru elde ederler. Ancak bu sefer öyle olmadı,alıştığımız United'in aksine ilk 6 dakikaya 2 gol sığdırmayı başarabilen bir United gördük sahada. Önce Gibson'un orta bölgedeki mevkidaşlarına(Fletcher,Carrick) taş çıkartırcasına attığı şut ve ardından Nani'nin enfes dokunuşu skoru 2-0'a taşıyordu. Münih'in sahadan adeta silinmesine sebep olan bu iki golden sonra United oyunu domine etmeye devam etti ve ilk yarının sonlarına doğru Nani harika bir şutla durumu 3-0'a getirdi. Böylesi bir skoru sanıyorum ne Ferguson ne de van Gaal tahmin edebilirdi. Ne var ki,van Gaal umutlarını ikinci yarıya taşıyabiliyordu,onu ikinci maça avantajlı taraf olarak çıkartan "prens" Olic,ilk yarının son dakikalarında attığı gol ile hocasını bir kez daha umutlandırıyordu. Hem de ne umutlandırmak...

İkinci yarı Rafael'in kırmızı kartıyla başladı desek yanlış olmaz sanırım.Ferguson'un bu karta karşı aldığı önlem ise Rooney'i çıkartıp sağ bek mevkiine O'Shea'yi almak oldu.İlerleyen dakikalarla birlikte Münih orta alandaki hakimiyeti eline almış, oyunu istediği gibi yönlendirmeye başlamıştı.Aynı dakikalarda United cephesinde ise Carrick ve Gibson oyundan düşmeye başlamıştı.Yanlış top tercihleri, pas hataları ve 10 kişi kalan takımın direncinin düşmeye başlaması da ibreyi Münih lehine çeviren etkenlerden olmuştu. Nitekim,United'in hücuma çıkarken kaptırdığı bir top korner olarak United kalesine geri dönüyor ve Hollandalı yıldız Robben turun kaderini belirliyordu. Öyle bir gol atıyordu ki Robben, uzun yıllar unutulmayacak, United ve Münih kelimelerinin geçtiği her cümlede bahsi geçecek türden bir anın öznesi oluyordu.

Sir Alex yıllara yenik mi düşüyor bilinmez ama van Gaal'in kazanma hırsıyla yıllara meydan okuduğu kesin.İskoç teknik adamın ekibi topa daha çok sahip olmak ve daha etkin oynamak zorunda. Yani, alışılmış United şablonuna geri dönülmesi şart. Öte yandan, Olic ve Robben'in Münih'e turu getiren isimlerin başında olduğunu söylememiz gerekir.Gününde bir Olic'in,Inzaghi'nin daha üstün yeteneklerle donatılmış hali olarak neler yapabileceğini görmemiz açısından da ilginç bir geceydi. Old Trafford'da yeşil-sarı kaşkollar belki de ilk kez bu kadar hüzünlü salınırken, van Gaal ve talebeleri kitap olacak bir destanın ilk sayfalarını yazıyor gibiydiler...

Hüyükteki Nar Ağacı

2010-04-06T17:12:00.003+03:00

Tarımda makinalaşmanın başladığı yıllar.Massey-Ferguson marka traktörler,biçerdöverler ve işsiz kalmış onca ortakçı,yarıcı,ırgat...O yıllar sıtmadan kırılan Çukurova'da,ağaların verimlilik artışı sebebiyle,"dağlı",mevsimlik ırgatların yerine tercih ettiği traktörler Çukurova'yı bir kez daha sarsmış,sineğinin yanına,sapsarı kesilen suyunu,kuraklığının yanına işsizliği eklemiş,tüm halkı perişan etmiştir.

Yaşar Kemal "Hüyükteki Nar Ağacı"nı 1951'de İstanbula gelmesinden hemen önce Kadirli'de kaleme almış.Roman,yazıldıktan uzun bir süre sonra yazarın annesinin sandığında bulunmuş ve böylece aslında unutulan romanın yayımlanmasına karar verilmiş.

İnsanı bildiği,konuştuğu Türkçeden utandıracak kadar zengin dili,kendi hırslarından,çıkarlarından uzaklaştıracak kadar saf karakterleriyle bambaşka bir kimliğe bürünüyor "Hüyükteki Nar Ağacı".Bu kadar yarıda kalan,bu kadar insanın içini burkan,insanın doğa karşısındaki halini,tavrını bu denli safça,çaresizce anlatan bir roman daha var mıdır bilmiyorum.Yalnız,Yaşar Kemal'in Çukurova'yı dile getirip,kapitalizmin üzerine düşen acımasız gölgesini,sıtmalı Yusuf'u,umutsuz Hösük'ü,umut etmekten bıkmayan Mehmet'i düşürdüğü halleri son derece yalın ve etkileyici bir dille anlattığı muhakkak.

Hüyükteki Nar Ağacı,Çukurova'ya iş aramaya gelen "dağlıların",bir an olsun ümitlerini kaybetmeden köy köy,kapı kapı dolaşıp iş ararken,diğer yandan arkadaşlarını ölümcül sıtma hastalığından kurtaracak,kimisine bir öküz,kimisine bir iş verecek o kudretli,Hz.Ali'nin emri ile Akhoyük'ün tepesini kendine yer edinen nar ağacını bulma maceralarını anlatıyor.Bu hikaye bir film olsa muhtemelen türü "yol filmi" olurdu.Bir roman olarak türünü ise,mevsimlik işçilerin dramını anlatan bir yolculuk hikayesi diye özetleyebiliriz fakat söz konusu yolculuk o kadar dramatik ki yutkunurken zorlanmanıza sebep olabilir.

Zeki Demirkubuz ve Ahlak

2010-04-06T01:38:00.003+03:00

Zekâyı, manipülasyon ve kötülükle özdeşleştiriyor gibisiniz sürekli...

"Evet, tabii. Bu benim hayatımda, daha gençken sezdiğim, sonra anlamlandırdığım bir şey. Entelektüellerle, aydınlarla, akıllı insanlarla aramda hep bir mesafe olmuştur. Benim onlardan hoşlanmamam, onların benden nefret etmesi için de hep bir vesile olmuştur bu. Ahlaktan bağımsız akıl, dünyanın en tehlikeli ve aşağılık şeyidir. Bu yüzden, ahlaki olarak sorumluluklarını almayan bir zekâya ya da akla asla inanmam. Yaradılış itibariyle, doğa itibariyle, kötülüğün, karanlığın kaynağı herkeste mevcuttur. Sadece, ahlak dediğimiz şeyin, bunu dışarıya yansıtırken neyi öne çıkaracağımız iradesini belirleyen şey olduğunu düşünüyorum. O yüzden, elbette ahlaka bu kadar vurgu yapan biriyim. Bunların hiçbirinden bihaber olmadığım gibi, zekâ yüzünden, bütün bu kötülüklerin, bütün bu aşağılık yanların hepsi potansiyel olarak bende, belki birçok insana göre fazla fazla mevcut. Ama irademi, ahlaklı yanımı kullanmaya çalışarak bunlara engel olmaya çalışıyorum."

"Altyazı" dergisinden aynen alınmıştır.Üstüne laf edip zihinleri kurcalamanın bir anlamı yok.Zaten her şey tüm berraklığıyla ortada duruyor...

İstanbul Film Festivali Notları #1 : The Trotsky

2010-04-05T21:59:00.004+03:00

Film festivalini Kanada yapımı "The Trotsky" ile açmış olduk.Gösterimin yapıldığı Yeni Rüya salonuyla ilgili bir yorumda bulunmayacağım çünkü ne desem eksik kalır.Sadece,daha önce hiç bu kadar kötü bir salonda festival filmi izlemediğimi belirteyim yeter.

Trotsky ya da ülkemizde bildiğmiz üzere Troçki,Kanada'nın Quebec eyaletinde yaşayan lise öğrencisi Leon'un "devrim" serüvenini konu alıyor.Leon kendisini ünlü Sovyet sosyalisti Lev Troçki'nin reenkarnasyonu olduğuna inandırmıştır ve hemen her hareketini Troçki'nin yaptıklarıyla karşılaştırarak biçimlendirmektedir.Kısa süren "devrimciliğine" babasının fabrikasında başlattığı boykotla başlar.Soluğu nezarette alır ancak,bu onu yıldırmaktan çok sevindirir çünkü devrimci eylemleri cezalandırıldıkça kendini Troçki'ye daha da çok benzetmektedir.Tipik burjuva alışkanlıkları gösteren ailesi ise Leon'un bu tavırlarına bir anlam verememektedir ve babası son çare olarak daha disiplinli bir eğitim alıp deyim yerindeyse törpülenmesi amacıyla oğlunu bir devlet okuluna yazdırır.Oysa bu Leon için bulunmaz bir fırsattır zira uğruna mücadele ettiği halk ile aynı çatı altına girme fırsatını elde etmiştir.İşte bu andan sonra maceramız başlar : Leon,okulundaki katı hocalara rağmen öğrenciler arasında örgütlenmeye başlamıştır ve okulu ele geçirmeyi kafasına koymuştur.

Trotsky,lafını esirgemeyen bir film ancak kesinlikle sıkıcı değil.Aksine çokta neşeli.Sanırım,bu kadar"suya sabuna dokunup" da can sıkmayan,üstelik gülümseten bir film daha bulmak zor olacaktır.Leon'un kısa devrim hayatında gördüğü gibi,devrim kesinlikle bireysel fedekarlıklardan daha fazlasını gerektiriyor,hatta bireysel çabalardan çok toplumsal bilinç ve özveriye ihtiyaç duyuyor.Ancak kitlesel bir hareket haline geldiğindeyse neredeyse elzem oluyor.Ezcümle,inanılmaz komik ve bir o kadar da düşündürücü bir film "The Trotsky"...

Oyunculuklara da ayrı bir paragraf açmadan bitirmeyceğim yazıyı.Özellikle Leon tiplemesiyle Jay Baruchel ve izleyenleri liseli bir ergene de aşık olunabileceğine ikna eden Emily Hampshire olağanüstü bir performans sergilemişler.

Fulham-Wolfsburg (Maç Sonu)

2010-04-02T01:04:00.002+03:00

Maç öncesi kısımının son bölümünde yaptığımız güzelleme ne yazık ki tam olarak yerini bulamadı.Aslında oyun son dakikalara kadar tamamen Fulham'ın istediği şekilde ilerledi,ancak bitime iki dakika kala Hangeland'ın son ikramını nihayet değerlendiren Madlung,çok şık bir kafa vuruşuyla durumu 2-1'e getirdi ve takımını tur için avantajlı konuma getirdi.Kuşkusuz 2-0'lık bir avantajdan sonra Hodgson bu golu kalesinde görmek istemezdi fakat Siyah-Beyazlılar fazla yaslanınca golü yemek kaçınılmaz hale gelmişti.

Fulham için maçın güzel tarafları da vardı tabii.Öncelikle alıştığımız şablonun ve oyun sisteminin başarıyla sahaya yansıtıldığını gördük.Ayrıca gollerin ikisinin de çalışılmış,üstüne düşünülmüş goller olduğu açıktı.Zamora "komple" bir forvet olma yolunda hızla ilerlediğini bir kez daha gösterdi.Attığı gol Dzeko'nun yapamadığıydı.Topu güzel sakladı ve köşeye,kalecinin uzanamayacağı yere hafif şiddette yuvarladı.İkinci golde yine Zamora başroldeydi topu sakladı,kendiyle birlikte Wolfsburglu savunmacıları kale önüne kadar çekti ve topu Duff'a çıkarttı.İrlandalı da düzgün bir vuruşla Craven Cottage'deki masala kendi adını yazdırmayı başardı.

Hangeland'ın belki de en kötü Avrupa sınavıydı ve skorun son halinde Norveçli stoperin katkısı büyük oldu.Yine de,bu gece Craven Cottage'de güzel şeyler daha fazlaydı.Olağanüstü atmosferin yanı sıra,Dempsey,Duff,Konchesky ve Zamora "öğrenilmiş futbol"un güzel bir örneğini sundular,lakin masalın devamı için Almanya'yı görmek zorunda kalacaklar...

Fulham-Wolfsburg (Maç Öncesi)

2010-04-01T11:56:00.009+03:00

Craven Cottage'deki 4-1'lik Juventus zaferinin DVD'si Fulham Store'larda satışa çıkmış,İngiliz teknik adam Roy Hodgson geçtiğimiz hafta sonu Hull karşısında sahaya Duff,Murphy,Etuhu,Zamora,Hughes gibi 5 as oyuncusundan yoksun bir kadro sürüp West Ham'ın şimşeklerini üzerine çekmişken Fulham'ın Avrupu Ligi'nde ulaşabileceği en üst noktaya kadar mücadele etmekten vazgeçmeyeceğinin teminatını verebiliriz sanıyorum.Zira Hodgson da bunu kabul etti ve Hull karşısında takımı isteyerek yedek ağırlıklı oyunculardan oluşturduğunu çünkü Wolfsburg sınavı öncesi belli oyuncularını dinlendirmek zorunda olduğunu belirtti.

Hodgson'un oluşturmaya çalıştığı taktiksel şablonu ve oyun kurgusunu Fulham'ın bu sezonki maçlarına bakarak tahlil etmek şüphesiz ki tek başına yeterli olmayacaktır,lakin belirli ölçülerde de olsa önümüze bir tablo sunduğunu kabul etmemek de yanlıştır.Öncelikle,Fulham'ın bu sezon en fazla gol attığı maçın 4-1'lik Juventus karşılaşması olduğunu belirtelim.O maçın kendine has özelliklerini de düşünecek olursak,kaydedilen gol sayısını istisnai diye nitelendirebiliriz.Üstelik yine bu sezon,3 gol buldukları maç sayısı da sadece dört.Yani bu sezon yaptığı neredeyse 40 maçın sadece 5'inde 3'ten fazla gol atabilmiş bir takım Fulham.Ancak,bu veri Hodgson'u genel hatlarıyla tarif etse de kesin olarak anlatamaz.Çünkü Hodgson'unki basit bir "öncelikle gol yemeyelim,nasıl olsa 1 tane atarız" düşüncesi değil.Aksine,Hodgson'un takımı o kadar ciddiyetle oynuyor ki bazen asıl amaçlarının gol atmak olduğunu unutuyor!Topun kaybedilme ihtimalinin en fazla olduğu sağ ve sol arka kenarlarda bile ısrarla pas yapıyorlar,deyim yerindeyse topun suyunu çıkarana kadar paslaşıyorlar.Pas trafiği,olumlu 3-4 pastan sonra mantıklı,önceden çalışılmış bir set oyununa dönüşüyor ve topun doğru zamanlarda kenarlardaki Duff veya Davies ile buluşturulması amaçlanıyor.Böyle bir şablonda pek tabii kenar oyuncularının ve beklerin dahi oyunun merkezine yakın konumlanmaları gerekiyor ve ortaya "kompakt" bir orta saha çıkıyor.Hal böyle olunca,kimi zaman gol yollarında az sayıda futbolcuyla kalabiliyorlar fakat bu problemi de Zamora ve hemen arkasındaki Gera'yı oyundan nispeten uzak tutarak,ön bölgelerde konuşlandırarak çözmeye çalışıyorlar.Tüm bunların sonucunda da ortaya az gollü fakat sürpriz koşuların,sürpriz pozisyonların meydana geldiği hücum organizasyonları ve iç içe oynayan,set oyununa yatkın ve kanat oyuncularını etkili kullanabilen bir çizgi oyun anlayışına sahip bir felsefe çıkıyor.
The Cottagers tarihinin en iyi günlerini yaşamakta ve bu masalı onlar için gerçek kılabilecek tek hoca da şu an için Craven Cottage'de.Eğer çeyrek finali geçerlerse rakipleri Hamburg-Standart Liege eşleşmesinin galibi olacak.Hodgson daha önce 1997'de Inter ile UEFA finali oynayıp kaybetmişti,bu sefer neden olmasın?Kısa Kuzey turunda yaptıklatıyla adını tarihe yazdıran,ardından Ada'ya temelli dönüş yapan Britanyalı,neden bir de Fulham'ın başında tarihe geçmesin?

Teneke

2010-03-29T22:48:00.004+03:00

İlk baskısı 1955'te gerçekleşen Teneke,Yaşar Kemal'in İnce Memed'den sonra yayımlanan ikinci romanıdır.Daha sonra yine Yaşar Kemal tarafından oyunlaştırılan eser,Türkiye'de Müşfik Kenter başta olmak üzere,Avrupa'nın çeşitli yerlerinde oynanmış hatta 2007 yılında operaya uyarlanan hali Milano'da sahnelenmiştir.

Teneke'nin salt yazın hayatımızda değil,bir roman iken bir tiyatro oyununa ardından da bir operaya dönüşebilecek kadar manalı ve uyumlu olması sebebiyle diğer tüm sanat alanlarında yaşayabilecek kapasitede var olduğunu vurguladıktan sonra biraz Teneke'nin içini açalım...

Öncelikle Teneke'nin öykü tadında,yani biraz uzunca bir öyku uzunluğunda ve iyi bir öykü akıcılığında olduğunu belirtelim.Romanda "mekan" diğer Yaşar Kemal romanlarından da tahmin edebileceğimiz üzere yine Çukurova.Ancak "zaman",İnce Memed'in dağlarda eşkiyalık yaptığı ya da Demircilerin piri Haydar Usta'nın son umut olarak Ankara'ya,İsmet Paşa'ya gittiği yıllardan,biraz daha günümüz Türkiyesi'ne yakın bir yerde duruyor.Nitekim,bunu aftan yararlanıp eşkiyalığı bırakan,dağdan inen Kürt Memed Ali'den de anlayabiliriz.

Kısaca Çukurova'daki köylülerin kapitalizmle mücadelesini,daha doğrusu,kapitalizmle tanışmasını konu alan romanda,gözünü para hırsı bürümüş ağaların para için ne yönetmelikleri ne de sulama tekniklerini dikkate almayarak çeltik ekimi yapmaları anlatılıyor.Kısa bir süre sonra bu hırs öyle bir hal alıyor ki ağaların çeltik sevdası sebebiyle Çukurova'da bir çok köy önce sıtmadan kırılıyor ve ardından çeltiğin ihtiyaç duyduğu suyun tekniklerden habersizce kullanımı yüzünden,boşaltılıyor,yok oluyor.Tabii bu arada hikayenin gizli kahramanı olarak ortaya çıkan ve köylü için adeta bir nur görünümündeki genç,idealist kaymakamın da ağaların ya da kapitalizmin emelleri doğrultusunda ardından teneke çalınarak bir başka kasabaya sürülmesine tanık oluyoruz.

İdealizm ile baskın gücün ya da Zeki Demirkubuz'a gönderme yaparsak;ahlak ile ahlaktan yoksun aklın mücadelesini gördüğümüz romanda Yaşar Kemal tüm dünyanın geçirdiği değişimlerin Çukurova'ya yansımasına alıştığımız üzere protest bir bakış atıyor ve ekliyor:"Çukurova bir pirinç değil,pamuk bölgesidir"!

Take Your Protein Pills and Put Your Helmet On

2010-03-26T11:16:00.009+02:00

O'Neill hala takımının ilk dört için iddialı olduğunu söylesin,Benitez yaşattığı onca hüsrana rağmen etrafına umut saçmaya devam etsin ve nihayet Mancini dördüncülüğü kaybetmenin hüznü içerisinde,zihinsel melekelerini yitirmişçesine rakip takımın hocasına saldırmaya çalışsın.Harry Redknapp'ın inadı hiç birinde yok ve öyle görünüyorki 63 yaşındaki teknik adamın dördüncülüğü bırakmaya da niyeti yok.

Pavlyuchenko ve Gudjohnsen'in olağanüstü katkılarıyla son dört haftayı kayıpsız geçen Tottenham açıkcası bu sezon dördüncü sırayı en çok hak eden takım görünümünde.Ancak her yoğun emek gerektiren,sabır isteyen hedef için bir yandan da bedel ödemek zorunda kalıyoruz ne yazık ki.Redknapp da başarının bedelini ödeyenlerden.Bir senedir düzenli olarak kalp ilacı aldığını itiraf etmiş ve önemli bir rahatsızlığı olmadığı halde yoğun stres altında maçlara çıktıklarını,bu yüzden ilaçların faydasını gördüğünü ve onlara ihtiyacı olduğunu belirtmiş ve eşinin ilaçları düzenli olarak alması konusunda ısrarının da ilçları kullanmasında önemli bir faktör olduğunu söylemiş.

Önce maçları tribünden takip etmeye çalışan Allardyce ardından da Redknapp.Sanırım Premier League'nin temposu daha pek çok teknik adamı zorlayacaktır.Dileyelim önemli bir şey olmasın.

*Başlık David Bowie'nin "Space Oddity" adlı şarkısından alınmıştır.